Δυσχέρεια πρώτη

Άλλος δ΄ εξ άλλου δέχεται,στυγέουσι δε πάντες.
Τών και εγώ νύν ειμι,φυγάς θεόθεν και αλήτης.
-Εμπεδοκλής-

Με το μάγμα των πραγμάτων
κι ύστερα βουτά στον κρατήρα
τού τίποτα
Αυτό που του δίνει υπόσταση
είναι ότι ταυτίζεται με την ποιητική του
βουρλισμένος με χάος και γλώσσα
και τίποτε άλλο
και δίχως ετερότητα
ως ριγμένος στο χρόνο.Η πτώση και
η έκπτωση και ο πεπτωκός, ένα.

Όπως το δέντρο
τα αρχεία του τα φέρνει μαζί του μέχρι
τη στιγμή του ξυλοκόπου.

Advertisements

Από γλώσσα είναι και οι άλλοι

Ήθελε χρόνο πολύ να ρίξει ρίζες η μνήμη την αλλαξιά της
να πιάσουν τόπο τα νερά τα παραλοϊσμένα
να φέξει καλλίτερος καιρός
να δούμε τα πραγματικά λαβώματα
να πλυθούνε οι πληγές
γιατί στερεωμένο δεν έχει ο κόσμος τίποτε
μήτε τη χάλκινη κουρτίνα
μήτε εκείνη στα σύνορα τη σιδερένια.
Ήθελε χρόνο πολύ να ρίξει η μνήμη αλλαξιά.

Τα κρυπτικά της τέχνης μονοπάτια φράζουν τις τρύπες,ελεούν τις ξηλωμένες τσέπες , χτενίζουν ψέμα ,σκορπούν αποχτενίδια του καιρού, καήκανε οι γέφυρες μαζί με τη σκούφια του πειρατή.

Το βίωμα κρατιόνταν κάτω απ τη θεωρία
που είχε πλαστεί μακριά αλλού
κι είχαν πιαστεί στα δόκανά της οι ψυχές,
μανταλωμένα τα κιτάπια κι ό κόσμος έβραζε.
Όμως τα νήματα που έδεναν τον ένα με τον άλλο
μπλεγμένα κι αξεδιάλυτα,κουβάρι,δεν έβγαζες άκρη,
κι αγκίστρι το συναίσθημα στην ψυχή,
τώρα δεν είναι ώρα κοπής.
Τώρα η φωνή δεν πάσχει στα σύνορα του δόλου
Τώρα οι άνεμοι αλέθουν ξαμολυμένοι του Αιόλου

Προσπαθούμε να φάμε μα δεν μάς έχουν σερβίρει μαχαιροπήρουνα,θα πεθάνουμε στην καρέκλα μας λόγω ετικέττας.