ΛΥΡΩΔΟΣ

Είμαι εγώ, σπασμένος στις σκιές μου, σαν σπορά, έχει το σκοτάδι τη δική του ακτίνα Είμαι εγώ, ένας που σηκώνει τις σκιές του για να ταξιδέψει όπως το πλοίο τις άγκυρες Είμαι εγώ, οι σκιές είναι πράγματα και το μόνο που ονειρεύονται είναι εσύ που δεν είσαι όνειρο αλλά οστά και σάρκα ταιριασμένα Αυτά ριγμένα […]

*

Σπίτι από μαύρο μπρούτζο κι αλουμίνα γκριμάτσα για τρελούς καθρέφτες κάνω μιά καρβουνογραφία είναι το θέμα μου παρμένο με ξυράφι  σε χωρώ σε κόκκινο τετράδιο σε φορώ κόκκινο σημάδι ωσάν νερομπογιά στά- ζει το αί- μα οι όρκοι Υόρκη θά’χει τα μάτια σου ο θάνατος χωμάτινη σάρκα η πόλη σου ποθητή μάγμα λάβα τρέλα *