ΛΥΡΩΔΟΣ

Είμαι εγώ, σπασμένος στις σκιές μου, σαν σπορά,
έχει το σκοτάδι τη δική του ακτίνα
Είμαι εγώ, ένας που σηκώνει τις σκιές του για να ταξιδέψει
όπως το πλοίο τις άγκυρες

Είμαι εγώ, οι σκιές είναι πράγματα και το μόνο που ονειρεύονται είναι εσύ
που δεν είσαι όνειρο αλλά οστά και σάρκα ταιριασμένα
Αυτά ριγμένα από το ένα μέχρι το όλο. Αντίμαχα ενωμένα.
Βλέπεις εκείνα τα πουλιά σμήνος που διαλύεται καθώς σκορπάν,
σκιές του σμήνους στο χώμα τρέχουν σε κάθε κατεύθυνση.
*
Τι πεθαίνει; Μια ειδική κατάσταση εαυτού.
Ο κόσμος συνεχίζει να τρέμει όπως πρώτα, στην
άτρεπτη συνοχή του. Τα άστρα που είδες στο νερό
χάθηκαν στην κατεύθυνση που άδειασε η γούρνα
*
Τίποτε δεν είναι πιο ζητούμενο στο κελί όσο η ελευθερία,
της οποίας όλο το ηθικό περιεχόμενο γεννήθηκε πίσω από τα σίδερα,
εκεί ακούγεται πιο συχνά το όνομά της, γιατί με την απουσία της
γίνεται πιο ορατή, γιατί είναι και πιό επιθυμητή.
*
1.
Μες στο κεφάλι του κοχλάζει σύμπαν,
μη φοβηθείτε ιδέες είναι μόνον,
( θα ήταν πιο ακίνδυνο να ήταν σφαίρες)
μ’ αυτό το δρόμο, ανασαίνουμε τη γενεαλογία
των ποιητικών ιδεών, ο δρόμος εδώ είναι μουσικός.
Η πνευματική πραγματικότητα δεν είναι ζήτημα καπέλου.

Όποιος δεν ξέρει τι είναι ή τι δεν είναι
το φώς
άς λυγίσει τη μέση του
_
φλύαρο νερό νύχτας μυστικό μου ψιθυρίζει φλοισβίζει
σκέψεις παλιρροούν σε καλούν
ήλιε νοητέ στέρεψες τις πηγές μας

μονάχα υπόγειες νεροδεξαμενές μια μαύρη κινστέρνα

Το άθροισμα ελπίδας και αδιεξόδου παράγει νιτρογλυκερίνη

2.
Στο πρόσωπό μου η ψυχή αναδύθηκε
με τα μάτια της βλέπω
που τόσο με έχουν ερευνήσει
Τώρα τον κόσμο σκοπεύω
καθώς μέσα μου τον δέχτηκα
Τι ωφελεί να χάνομαι μακριά
εκεί που τραβάει η ψυχή ξανοιγόμενη
όταν ο τόπος της ιδέας είναι κοντά όσο τα μάτια
Αν πιστεύεις στον αφρό των πραγμάτων
στρίψε το νόμισμα μέχρι να χαθούν
και οι δυό όψεις του. Και τότε βάλλε πλάτη
ν’ αναστήσεις τον κόσμο που εμπορεύεσαι,
έστω μέσα στην ψυχή σου όπως φαντάστηκες,
μοιραία το καθίδρυμα αναβλύζει μέσα μας,
κι ας μην υπάρχει μέσα μήτε έξω

Καθόλου χωρικά δοχεία δεν είμαστε
ούτε κατασκευασμένοι με προθέσεις
3.
Αυτή η θάλασσα, ανάμεσα στο πλαίσιο
του φεγγίτη, την έχω μανταλώσει
έχω μια φέτα απ την ουσία της αιχμάλωτη
δάγκωσα το νερό της οργισμένο
σάρκα γυναίκας ανοιχτός πόθος πανιά που ταξιδεύουν
το σώμα της χορεύει στο φεγγαρόφωτο
Δεν είμαι φυλακισμένος ελευθερία μου είναι το κελί
απ’ όπου βλέπω το άπειρο να φλέγεται
ανάμεσα απ τα σίδερα της λογικής
μέσα στο κλουβί της σχεδίασα ένα αηδόνι
στη μελωδία του ηχοτρέμει ο κόσμος
τα διώνυμα δεν τον ηρεμούν
φορές η σοβαρότητα με σκίζει
σαν πρόχειρη σελίδα για τον κάδο.

4.
Τι κάνεις στα άγρια χαράματα με τους συγγραφείς σου
χολοσκάς;
Στις δίνες η ιστορία μιάς χώρας παραζορίστηκε
με όνειρα θέλησε να τα βγάλει πέρα
και τα ακινητοποίησε
Όπως δεν ήθελε να δεί μήτε τα κύματα που έτρεχαν
στα πόδια της γύρω ως ψηλά
ο χρόνος την προσπέρασε στον επαρχιακό της ύπνο
εκεί που την συνάντησε ο εκλεκτός της να κολυμπάει
στο λάδι του οπίου, όταν ξύπνησε ,ο κόσμος ήταν
ήδη μεσημέρι.-

5.
Τόκος στο καλό

Και καθώς απλώνω τα χέρια σαν υπνοβάτης
στη χώρα της πρώτης φωνής
είδα τον κόσμο της να φθείρει τη γη
είδα να ξεκορμίζει να κόβει τις ρίζες
να χάνει τα θεμέλια.
Ήταν λάθος ένα γύρω ριγμένα τα όσα
θέλησε να στηριχτεί
δεν είχαν τόπο, ήταν μια λάθος εικόνα.
Και τώρα έπρεπε από την αρχή να υφάνει. Άς ξαναγεννηθεί
με αυτά που θα γεννήσει. Το γέννημα είναι
η πιο θερμή αίσθηση της ζωής.

6.
Κυλιόμαστε μέσα στην τέφρα μέρες αποφράδες
εγώ που κάθε μέρα γίνομαι πιο νέος
χτυπώ το κεφάλι του καρφιού βαθιά στο αίμα
σηκώνω το κοράκι από το βέβαιο ύπνο του
μας θυμίζω ό,τι λάθος σπεύσαμε να υπηρετούμε.
Παίρνοντας τις γραμμές που το γυνί άνοιξε,
προσμένοντας το νέο σπόρο
για να χουμε το θέρος δουλειά για το δρεπάνι
και για το μύλο
δουλειά και για τη σύναξη γύρω από τη φωτιά.
Αλλιώς κρύο θα μας ζώσει από παντού
πείνα θα μας ρημάξει.
7.
credo absurdum

Αφού πρώτα άναψε φωτιά στο βωμό
καταθέτοντας ένα σθεναρό έργο
ύστερα κοίταξε προς το μέλλον της μορφής του
με της δεκτικότητας του το αγνό.
Διπλωμένος σαν καθαρό μαντήλι
έτοιμο να τυλίξει ζεστό ψωμί που αχνίζει
ο στίχος του καθρεφτίζει μια νεότητα,
μέσα του ο χρόνος αποκτά δικαιώματα
βλέπει το μέλλον στο απώτερο παρελθόν
στο πιο ακίνητο παρόν,
δεμένα όπως το κλαδί με το φύλλο
κάτω από τον ήλιο τη βροχή τον άνεμο
Το σύμπαν σφυρίζει ανάμεσα στις κολώνες του ναού
κι ανάμεσα στο δάσος των στίχων
Σμήνος πουλιά κάνουν κύκλους μπροστά απ τον ήλιο
και κάτω οι σκιές τους περίγραμμα του έργου του-
Στο βαθύ ποίημα ο χρόνος έρχεται από το είναι
κι ο ποιητής από παντού, είναι
το μάτι του μια γούρνα από υγρό φως
όπου αγνίζεται λουόμενη η ομορφιά.
8.
Κάθε τόπος , ομάδα λαών, έχει τη δική του ενδυμασία και δικά του έθιμα.
Έτσι οι γυναίκες του Παλαιοπωγωνίου όλες φορούνε τον ίδιο ρυθμό καλτσών ,μαντηλιών και μαύρες σπιτοκλωσμένες ενδυμασίες και κάθε χωριό έχει τη δική του παραλλαγή μέσα σ’ αυτό το ρυθμό, στο Χλωμό για παράδειγμα ,οι κάλτσες των γυναικών έχουν οριζόντιες γραμμές από κόκκινο, λευκό ,πράσινο και πορτοκαλί χρώμα, φορούνε κόκκινα υποδήματα και τα μαύρα τους μαντήλια έχουν κεντημένα σχέδια χρωματιστών λουλουδιών. Στα δυό χωριά της Τσάτιστας και του Χλωμού, αλλ’ όχι σ’ αλλά χωριά του Πωγωνιού, ένας άνδρας δεν μπορεί να εισέλθει μετά το ηλιοβασίλεμα ,για μια περίοδο σαράντα ημερών, σ’ ένα σπίτι ,μέσα στο οποίο μια γυναίκα έχει γεννήσει.(Η Ήπειρος ,του Χάμμοντ).

9.
σχέδιο για την κρύπτη

περνώντας πέτρινα κύματα, το κατώφλι του θανάτου
κλίνη της Κόρης από νεκροκεφαλές, νά ‘σου
ο φοβερός πτωματοφάγος Ευρύνομος

κατατρώει τις σάρκες
λύνοντας οστά, απολύτου θανάτου τελεστής.
Κάθεται σε δέρμα όρνιου και δείχνει τα δόντια του.

Αν γίνει ανάσταση, εδώ, κάτω στη σπηλιά του θανάτου,
θα ψάχνουμε ώρες να συμπληρώσουμε τους σκελετούς μας,
σε άλλον θα λείψει παΐδι σε άλλον σπάλα

Αναμμένα κάρβουνα κάτω απ τον ήλιο τα ρόδα
παίζουν με την καρδιά μας μέχρι πυρακτώσεως

10.
ευρυνομία

Αυτά τα κόκαλα μου μοιάζουν,
κι οι τρύπες του κρανίου κόγχες για βολβούς
πόσες ποντικίνες εδώ να γεννοβόλησαν;
Στα κιτάπια του θανάτου οι σελίδες χάθηκαν
στο βαθύ χαντάκι τα κόκαλα χωνεύουν, περισσεύουν
ήχος από λόγια δε φτάνει εκεί κάτω όλα κωφεύουν
ό,τι πιο λαχταριστό στα σπλάχνα του ωραίου
τώρα ηχεί κάτω από το πόδι αρουραίου
ο άνεμος των αιώνων σαρωτικός τυφώνας
τίποτε στο διάβα του δεν αντιστέκεται,
σαν χτυπάει η φτερούγα του αρχιδαίμονα
κάνει τη θύελλα να μοιάζει χαμόγελο

Τον Μελικέρτη και τον Άδωνη φωνάζει
ο Άδης να φανερωθεί Ηλύσια
στους κήπους μια μελαχρινή κοπέλα
τα μάτια της μαβιά ελιά δακρύζει λάδι
αντιλάμπει η ματιά καντηλάκι
σπίθες που τίναξε το αμόνι στον αέρα

στάζει κερί απ τα μανουάλια στις πλάκες του άδειου ναού

ώρα ταφής καθώς φεγγάρι καθώς ήλιος
μας τριγυρίζουν ακαταπαύστως
να μην κάνεις τη διαδρομή του κάθετου άξονα
στο σταυρωμό της ιστορίας;
11.
Παλάβωσαν τα λαβωμένα μάτια μας
Σ αυτό το στίβο προλαβαίνεις να δεις την πρόθεση

_____________
Έκτωρ Πανταζής

Advertisements