Αισθητό και αόρατο

Τώρα που είμαι στο μηδέν
ξέρω να επέμβω
γιατί το μηδέν δεν έχει διάρκεια
όμως μπορεί να δίνει στόχο
στο αμέσως προσεχές
*
ΓΡΑΜΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Έχει ο κόσμος μιά τέτοια μοίρα,να με ανακλά;
Η όραση που ανοίγεται δεν έχει διανοιγεί;
Οι αισθήσεις στο βάθος τους δεν ανακλούν η μιά την άλλη;
ο κόσμος γύρω,μα το εντός;
(πώς,πού ανακλάται;)
___________
άχνες υγρές τυλίγουν τη γυμνή υγρότητα
στο νερό η σάρκα του κόσμου πυκνώνει
και αραιώνει συγχρόνως ,το μακρινό και το εγγύς
φανερώνουν την παρουσία τους και την απουσία τους
πλήρως.Όν και μη Όν εναλλάσσουν την ισχύ τους
σαν μέταλλο κα σαν ατμός συνέχεια.-
Είναι λοιπόν ο κόσμος μιά αντανάκλαση στα
μάτια;Πώς τότε τα μάτια της με βλέπουν;
Πώς με το σώμα της όλο και όλη με βλέπει;
Παραβλέπω τα νερά,η υγρότητά της με κυριεύει!
Μα τι μπορώ να ανακλώ που με τόση προπέτεια μού
καταλογίζεται,αφού βαδίζω δίπλα στα βλεπόμενα που με
υπάρχουν,με συνιστούν;
*
Τώρα που είμαι στο μηδέν
ξέρω να επέμβω
γιατί το μηδέν δεν έχει διάρκεια
όμως μπορεί να δίνει στόχο
στο αμέσως προσεχές
*

ΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΨΙΧΟΥΛΑ

Ψιχ

Ακατάσχετη ευθυμία με άφθονα χέρια παρέχεται ώρα να ακούς το τραγούδι που ευφραίνει.Αγαλίαση,γέννημα χωρίς πίεση ,λιτό με το απαραίτητο στολίδι.Θέλεις να το πείς αυτό που σου μεταδίδεται, να το φωνάξεις.Έχει ένα ποπ ,ένα ψίθυρο μεσημεριού στην ψάθα του καλοκαιριού,με θάλασσα γυαλί. Είναι το υστέρημα που διατίθεται.Διάθεση.Κυρίως διάθεση.Μέθη Ομάρ Καγιάμ>Ρουμπαγιάτ της καθ ημάς σιέστας.Ο Κώστας Ριτσώνης είναι πορθητής της απλότητας.Μια ελιά και μια ντομάτα και ώπ:χορταστικό! Α και ουζάκι, αφού μας εξασφάλισε τη σκιά να παρατηρούμε την άμμο καυτή όσο πρέπει:

«Να βάλω αυτή την εικόνα
σε ποίημα ή σε τραγούδι;

Νύχτωσε κι έσβησε
βουλιάζοντας μεσα στην αμμουδιά».

Παλιά οι ψαράδες γυρίζανε στην ύπαιθρο θυμάμαι και διαλαλούσαν την πραμμάτεια τους έτσι: έχω πράμα που σαλεύει!
Μπορούμε να το διαλαλήσουμε ομοίως για τη διαβολεμένα κεφάτη ποιητική συλλογή του Κώστα Ριτσώνη: έχει πράμα που σαλεύει.
Διαβολεμένο κέφι! Ποίηση που ρεφάρει δίνοντας ρέστα.
Ποιητή Κώστα Ριτσώνη καλοτάξιδο Το «ΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΨΙΧΟΥΛΑ»

«Περιμένοντας τη βροχή
σταμάτησαν τα κύματα

η θάλασσα έγινε γυαλί’
γεμάτη ομορφιά
υποδέχεται τις σταγονες»

ΥΓ Συγκεντρωτική συλλογή από τις καλαίσθητες προσωπικές του εκδόσεις»Ποιήματα των φίλων» ΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΨΙΧΟΥΛΑ Ποιήματα (1969-2000).

Ατόπημα

 

Όταν έχουμε ξεχάσει το πάν και δεν ξέρουμε τίποτε , αφήνουμε ανοιχτό εαυτό να τον συλλάβει η έμπνευση κι ό,τι έγινε μόνο του γίνεται. Εσύ παραδόθηκες , πυρακτώθηκες σε διαπέρασε το νόημα .
Είναι για να καταλάβεις, να μελετήσεις , να νοιώσεις το αίνιγμα. Παραίνεση νοήματος.ΦΩΤΙΑ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

*
Στις λαγκαδιές γινόσουν αέρας γινόσουν σύννεφο πέτρα κύλησε άφρισε το νερό δρόμος των ελαφιών κοπάδι πέρδικες σκιαγμένες φαράγγια αδιαπέραστα γαλαξίας φαραγγιών μάνες νερών
πλησιάζουν οι όχθες σα χείλη στραφταλιστό κορμί υδάτινο μυστήριο λαλιά ασίγαστη στα σπλάχνα των βουνών κινούμενο λεπίδι κεραυνός της γης νερένιος ύδρα δρόμος των φιδιών υγρό στοιχειό
δράκος του νερού υγρή διάρκεια αστραία νερολούλουδο μόνιμη βροχή ράχη δροσινιών
άστρο του νερού ,νερίτη ,οργασμέ ροής, ορμή ρευστή αστέρινη, φύτρα της άνοιξης, φίλτρο διαφάνειας λαγαρή ξάστερη φάνεια τρέμουσα φλόγα των πραγμάτωντο άπιαστο παντού τρυπώνει στον κόσμο άφραστο
βέλος σε κάθε κατεύθυνση,ιός αόρατος,άπιαστο ιλιγγιάΣε ύψος ουρανού βάθαινες με τα πηγάδια
ενεργειακές δεξαμενές ελευθερίας ανάβρυσμαβαθύ νερό κοντά στον ουρανό πατρίδες του αγνώστου καταφύγια του νόστου Σε πηγαδιών υψίπεδα πύκνωνε ουρανός βαθύ νερόδάφνες φλόγιζαν τα μέτωπα Στο πιό ψηλά στο πιό βαθιά
*
Με τον καιρό πετυχημένες εξεικονίσεις σε συναντούνσαν γνώριμοι καλοί φίλοι, με μέγιστη οικειότητα σαν με γέλιο
*
Στην παρασκιά της γης Διάταξη νάναι χρώματα σχήματα ευεργεσία.

ΑΜΦΙΚΥΡΤΟ ΤΟΞΟ ΤΕΝΤΩΝΕΙ ΤΗ ΧΟΡΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΟ ΒΕΛΟΣ

Ρίτσα Μασούρα
«..Η Β. Μ. καταθέτει αφοσίωση και στοχασμό στην ολοκλήρωση της δουλειάς της στο ζήτημα της φθοράς και της μνήμης, οργανώνοντας μια εξαιρετική έκθεση».Μ.Μ.ΕΛ/ΠΙΑ

Εν κρυπτώ και παραβύστω;
Ασπάλαξ με χέρια που βλέπουν
Ανοίγει στο χώμα διαδρομές
Δεν σκοτίζεται
Για του απάνω κόσμου τιμές
Διακριτικά παρακάμπτει πατημένες αυλές.

Η Αποστολή του μουσαμά ,μουσαμάς σε αποστολή. Espolio. μορφές του άλλου κόσμου να μαντέψει με προχοές με χοές με καθάψια μια νέκυα μια νεκρομαντεία
να δώσει ιερό μαντήλι μορφή μορφών, εικονισμό θείου πάθους. Δώσε μου εικόνα Γη. Της γύμνιας σου τη μορφή. Φανερώσου!
Στο κατωσέντονο της γης χώρος κοιμήσεων
Χώρα των Κιμμερίων
Η ταπετσαρία της τέχνης αποκαθηλώνεται φέροντας μαζί της τα στίγματα της φθοράς. Συνεργοί στη φθορά, συνεργοί στην αποκατάσταση με δεδηλωμένους τους όρους θα υπάρξουμε. Εκτίθεμαι παθούσα :η Τέχνη.
Ύψος Γης, καρπός φθοράς από Γη. Μυστικό σκοτάδι. Δεν πρόκειται για ιερουργία πρόκειται για τέχνη. Πρόκειται για την τέχνη εκείνη που ψηλαφεί με νόημα το τελετουργικό εργασία που το παρακολουθεί απόμακρα ερευνητικά περιμένοντας, αναμένοντας μνήμη φθοράς Κάνοντας σώμα του έργου ουσιώδες τη διάλυση, το λιωμένο καμβά- Ξετυλίγοντας γη. ΓΗ που πότισε το πανί, γη που ρούφηξε η πλέξη , υφάδι με γη. (ΓΗ σε κατάρρευση), Στο στόμα της γης ,στα σαγόνια του χώματος, χωνεύει στο χώμα , στο χάσκον .Χαράξεις, σημάδια , στίξεις, στίγματα, στιγμές
Του αρχέγονου η παρουσία Σε ευρυχωρία σιωπής ουσιαστικά η όλη διεργασία αποβλέπει στην κατασκευή επιφάνειας. Αν ο καμβάς ήταν φιλμ θα λέγαμε ότι εκτέθηκε στο φως και τώρα το παραδίνουμε στο σκοτεινό θάλαμο της γης να το εμφανίσει .και να μας στείλει τα σημάδια της.. Αν ήταν σπόρος θα βλάστανε. Καθρεφτίζει τον Ορφέα που στα απώτατα του Άδη άδει. Ξανακερδίζοντας το ιερό
σήψη που διακόπηκε όταν οι σέπιες άπλωσαν φθινόπωρο ένα είδος χωνέματος σαν καστανόχωμα. Γαιώδης ζέση σκάπτει το μουσαμά σαν κήπο, κήπο ποιήματος Υποκλοπή γήινης ενεργείας , γίγνεσθαι γης ερεβώδες, της επιδερμίδας της εκεί που μοιάζει ευαίσθητη, εκεί που τίκτει κόσμο. Γόνιμη επιφάνεια. Δέα Μητρός. Σιωπή που καταγράφει ο μουσαμάς, ετυμηγορία για το αίνιγμα της τέχνης, ανάδειξη του αινίγματος. Σιωπηλές μελωδίες που προχωρούν τη σήψη, ερειπώνουν, ξεφτίζουν, απουσιώνουν την ύλη, αλχημικό μυστήριο διεργασία τέχνης. Χώμα η οργανική τέφρα, έδαφος ζωής, ζωικό πάτωμα, εργασμένο δέρμα ζύμη του κόσμου. Παναπεί διαδικασία ζύμωσης και τράβηγμα του καμβά διαβάζοντας πάνω του σημάδια της γης μηνύματα ενός άλλου κόσμου, απρόβλεπτα δικού μας.

Με σύμμαχο τη γη
Μυστική προέλαση
Κρύπτη ελευσίνια.

Υπερμιμητική γέννα. Ανάσυρσις θησαυρού. Από τα ερείπιά μου με ξαναχτίζω. Την Τέχνη που γκρεμίσαμε η ευθύνη μας ξανασηκώνει.
Χαλάσματα γης: Με στερεώνω στα χαλάσματά μου. Θάνατος και ανάσταση του καμβά Τελετή, τέχνη του θνήσκειν και τέχνη ζωής Ζωγραφία- θνητογραφία. Εκθέτοντας σάβανα. Φασκιές. Της Τέχνης. Των Μυστηρίων.
Ιεράτευμα.
Η Τέχνη ξαναθυμάται τη λειτουργική της σημασία. Αποσυνθέτει συνθέτοντας.
Με μια υπερμιμητική του θανάτου και της ανάστασης γήινα χρώματα φθινοπωρινά όπου μπορεί να εισχωρήσει η ψυχή γαληνεμένη. ανακαλεί τη Δήμητρα στον τόπο της σποράς σε αναμονή να ξανανοίξουν οι ουρανοί ….
Ο δρόμος της αθανασίας περνά από το μνήμα κι ο θάνατος τα αθανατίζει-
. Ακολουθώντας της μοίρας την πορεία ίσως είναι τρόπος σαν ξόρκι πατώντας πάνω σε ελίγματα επικίνδυνα να βρούμε πεπρωμένο ,προορισμό!
Θα μπορούσε να ντύνει μούμιες.. Θα μπορούσε να τυλίγει γάζες (μούμιες φασκιωμένες τα σάβανα σαν μωρά τις ξυπνάνε από ύπνο αξύπνητο-Νοσταλγοί του προαιώνιου) Θα μπορούσε να ανακαλούν τα Φαγιούμ ,την περιπλάνηση των οποίων «αναπαριστούν» οι θαπτές ύλες της Β.Μ. σε μια ανάδρομη πορεία.
Κατέρχονται στην ταφή κι αφού ανασύρονται – πέπλα εφτάπεπλης Ίσιδος –φύσεως- γίνονται στήριξη νοήματος , στήριξη ζωής. Το νόημα καυτό σίδερο μας διαπερνά.
Αντί να εικονίσει το φυσικό κόσμο καλεί τη φύση με δύναμη γης να εισδύσει σε βάθος καμβά ώστε να αναβλύσει σαν χυμός η διαδικασία της φθοράς
Η αποσύνθεση, το λύσιμο της ύλης ..και με αιφνιδιασμό η επώαση φθοράς
να ανασταλεί
να αναστυλωθεί
να επουλωθεί να επανασυντεθεί, η περιπέτεια να ιστορηθεί να το αναλάβει η τέχνη και να υψωθεί. Ενταφιασμός – τέχνη της Γης που από το ξύλο, το φύλλο ξαναδίνει ύλες στο δάσος.. Η Τέχνη θυμάται . Ο τάφος μνημονεύει. Ταφή διάλυση ανάλυση ανάσυρση Στερέωση ξαναστήσιμο στο φως , στη ζωή τη ζωή της τέχνης.
Ασιατικές τέχνες του Ζεν , της αγγειοπλαστικής , της πορσελάνης Του τρόπου που κατασκευάζουν καπνιά και μελάνι Το δούλεμα των αγγείων με φωτιά
Επίσπευση γήρανσης που θα μπορούσε να το κάνει κι ο άνεμος κι η θάλασσα κι η καπνιά τα ξίδια η βυρσοδέψηση Η αναπαλαίωση Το θαλάσσωμα των αμφορέων για να μοιάσουν αρχαίοι Αλλά δεν πρόκειται γι αυτό, δεν γίνεται πυρουργός, Μάλλον φυτουργός, ο καμβάς όπως ο σπόρος αλλάζει μορφή Λύεται διαλύεται .. για να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή πάνω σε κοντραπλακέ και πισσόχαρτο επανασυναρμολογούμενο, επανασυγκολλώμενο ώστε να θεμελιώνεται τέχνη
Σε έξαρση αινίγματος , σε φεγγοβολή.

Πώς να κάνω τέχνη δεν ξέρω
Καταφεύγω στη γη να συνδράμει επισπεύδοντας τη διαδικασία φθοράς
Ώστε να μπορέσω συρράβοντας τα ερείπια , δομώντας τα σαν ερείπια
Μαζί με τη φθορά, με συμπερίληψη φθοράς να χτιστεί το έργο.
Συμπεριλαμβανομένου του γκρεμίσματος , του ξεθεμελιώματος ως τα βάθη ως τις
Ίνες της ύλης
Γυρίζοντας τη φθορά κατά πάνω μας
Που είναι φθορά νοήματος
(επειδή είναι νόημα μπορεί και φθείρεται. Τουλάχιστον αυτό).
Να χωνέψουμε τη φθαρτότητα , να νοιώσουμε τη σημασία της απ –ουσίωσης
Και ξανά απεγνωσμένη μνήμη κερδίζοντας
Να δώσουμε ένα χέρι στην αποκατάσταση της ε π ι φ α ν ε ί α ς
Να δώσουμε το άλλο χέρι..
……………….
Να δώσουμε με το άλλο χέρι.
*
Δώσε μου γη Δώσε μου γη απ τους κόρφους σου.
*
Μορφές μουσικές ενός αόρατου θιάσου; Ιερογλυφική ιερότης και βραχογραφήματα.
Σιωπηλές νότες από τη σιγή του κόσμου.
*
το κτίσιμο , ανάρτηση γης , ο χοϊκός μας κόσμος .Εμείς.
*
Η τελετή ,είδος μεθέξεως ζητά το σώμα της λύτρωσης Κάθαρση με παραδοχή και παραλαβή του σώματος της φθοράς δίνοντας τόπο στης φθοράς το σώμα τόπο έργου υπακούοντας στην ευθύνη της τέχνης. Παραδίνει στη γη. Βαπτίζει στο χώμα. Με το πάνω χέρι χώνει τον καμβά της ζωγραφικότητας Στο δέρμα της γης, η γη σαν να το απορρίπτει .. το διαλύει.. Η φθορά παίρνει μορφή.[Αναστοχασμός της τέχνης]. Εντροπία από διασπορά. Συσπείρωση κρύψιμο. Κατάκρυψη από υπερβολή έκθεσης. Το διαλυμένο υφάδι καρπός της νύχτας και της γης ντύνει κατάσαρκα το σώμα του έργου, κουρέλια της που η τέχνη με ευθύνη της περιμαζεύει μέσα από τις τρύπες του ρούχου της εκθέτει το γυμνό της , τη γύμνια
Πληγή από γη
Θάνατο κι ανάσταση του υλικού της προπλασμού (θηλυκός θηλασμός σε κόρφο γήινο ..γάλα της τέχνης)… [Πηνελόπειος ελιγμός –αφοσίωση και στοχασμός- των πηνίων ,πανίων της νύχτας ξήλωμα διάβαση μυστική του αργαλειού Διασκελισμός έργου βατήρας η Τέχνη που δουλεύτηκε μέσα μας, σε εσωτερική γη Κι απάνω μας ξαναγεννιέται ευθύνη που ξαναγεννά- Η φθορά κερδίζοντας ουσιαστικές διαστάσεις στον πίνακα ,γινόμενη στοιχείο του, νεύει από το βάθος επιφάνεια που κέρδισε συνεργός τέχνης νεύει, μας βλέπει. Ανασυρμένη από ένα καθεστώς σιώπησης καθώς εκτίθεται γίνεται σημαίνουσα διάστιξη και επισημαίνει μια λησμονημένη διάσταση της γης. Γης που για να είναι ευεργέτιδα (εύεργη) αντλεί από τις αντιθέσεις .. δίνοντας δίκην κα τίσιν κατά το χρεών,
Ισομοιρία όντων
Κέρδος μας η απώλεια-
………………….
Δώσε ένα χέρι-
Με το ένα μας δίνει με το άλλο μας παίρνει.

Ο ασπάλαξ με χέρια που βλέπουν
ανοίγει στο χώμα διαδρομές
δεν σκοτίζεται
για του απάνω κόσμου τιμές
διακριτικά παρακάμπτει τις πατημένες αυλές»Espolio.
13.06.03 _Ε_ΑΘΗΝΑ
ΥΓ Μετά τη δοκιμή κατανόησης , τούτο το κείμενο αποσύρεται από τα μάτια μας.
Ξαναδοκιμάζουμε το κείμενο του κόσμου.
*

Λεξικοπήματα

«Πέρνα σαν σίφουνας
τοπία και χρόνος συγκλίνουν
να ‘την η εικόνα»
Το στοίχημα είναι στη φιλοσοφία των δρόμων, γιατί πνεύμα είναι κάτι που είναι να έρθει, είναι στο δρόμο και ως τέτοιο μπορεί να συμβεί σαν μιa ταύτιση, συμβόλων και συμβολιζομένων, εννοείν και εννoουμένων. Δεν είναι στον άνθρωπο είναι στο όλον του ανθρώπου που σημαίνει έρχεται από μέλλον και παρελθόν.
Μέσα σ αυτή τη διάρκεια η γνώση είναι γνώσεις με τις μαύρες τρύπες της συνείδησης να καταπίνουν το άγνωρο. Ο άνθρωπος θα βρει τόπο και τρόπο να πατήσει μέσα του, μάλλον βρίσκει όσο κατανοεί τη διαρκή ροή, το μεταβαλλόμενο γίγνεσθαι , μέσα από το γεγονός τού είναι και του υπάρχειν, τότε όταν αναγνωρίζει το γίγνεσθαι ουσία καθότι το γίγνεσθαι λέγεται πολλαχώς
Είναι γεγονός, πράξη και ελευθερία.

Το δουλικά γράφειν, σε πνευματική εξάρτηση ή υποταγή να παραδώσει μόνο μπορεί την πένα στο ελεύθερο, στο πνέειν ζείδωρα. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι παρά δωρεά στην πλήρη σημασία της, δεν εξαρτάται από το περιεχόμενο, είναι περιέχον που θα πει δημιουργό που θα πει μορφή.

Στην αναζήτηση μορφής είναι που τρέχω , δεν έχω άλλο δρόμο. Κι αυτή η νύχτα, αυτό το χάραμα ρίχνω στη διάκριση σκοταδιού και ερέβους. Το σκοτάδι είναι φόντο για αστέρες, το έρεβος για σκιές. Και τα δυο στοιχούν το ακατόρθωτο βλέμμα.
Εγώ πατώ, βαδίζω ωκεανό και χρόνο νέμομαι, δεν πολεμώ σκοτάδι, το αφήνω να με τυλίγει και καθόσο πέφτω ανέρχομαι.

Το χειραφετημένο μέσα στη μορφή
γίνεται η ελευθερία και γλώσσα μας

Σαν να λέμε το πολιτικά εκφρασμένο στην πλήρη έννοια ρυθμών αριθμών μέσα στην ίδια τη ζωή και μέσα στο έργο της που είναι ίδιο-
-αυτό που επιτυγχάνει δεν μαρτυρεί εντός του
την ανάγκη του να υπάρχει

‘Κόντισμα.

πτολίεθρον

Εξ αφορμής όταν γραφή σού μιλά
στο πρώτο ξάφνιασμα σαν όταν
μπαίνεις σε πόλη πρώτη φορά
κι ύστερα το αίσθημα αυτό εκλείπει
η πόλη πατήθηκε ,άλλο άκουσμα έχει το βήμα
τώρα ,πόλης εκπορθημένης .
Το πρίν ,τίνασσε τα λάβαρα ψηλά,
τώρα στο δικό σου λάβαρο ο άνεμος
σχίζει τα μυστικά του
Διεξήλθες,η ανάγνωση έχωσε τα νύχια της,
το κουρσεμένο κάστρο ακούει στους ύμνους
των θεών σου.