ΑΜΦΙΚΥΡΤΟ ΤΟΞΟ ΤΕΝΤΩΝΕΙ ΤΗ ΧΟΡΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΟ ΒΕΛΟΣ

Ρίτσα Μασούρα
«..Η Β. Μ. καταθέτει αφοσίωση και στοχασμό στην ολοκλήρωση της δουλειάς της στο ζήτημα της φθοράς και της μνήμης, οργανώνοντας μια εξαιρετική έκθεση».Μ.Μ.ΕΛ/ΠΙΑ

Εν κρυπτώ και παραβύστω;
Ασπάλαξ με χέρια που βλέπουν
Ανοίγει στο χώμα διαδρομές
Δεν σκοτίζεται
Για του απάνω κόσμου τιμές
Διακριτικά παρακάμπτει πατημένες αυλές.

Η Αποστολή του μουσαμά ,μουσαμάς σε αποστολή. Espolio. μορφές του άλλου κόσμου να μαντέψει με προχοές με χοές με καθάψια μια νέκυα μια νεκρομαντεία
να δώσει ιερό μαντήλι μορφή μορφών, εικονισμό θείου πάθους. Δώσε μου εικόνα Γη. Της γύμνιας σου τη μορφή. Φανερώσου!
Στο κατωσέντονο της γης χώρος κοιμήσεων
Χώρα των Κιμμερίων
Η ταπετσαρία της τέχνης αποκαθηλώνεται φέροντας μαζί της τα στίγματα της φθοράς. Συνεργοί στη φθορά, συνεργοί στην αποκατάσταση με δεδηλωμένους τους όρους θα υπάρξουμε. Εκτίθεμαι παθούσα :η Τέχνη.
Ύψος Γης, καρπός φθοράς από Γη. Μυστικό σκοτάδι. Δεν πρόκειται για ιερουργία πρόκειται για τέχνη. Πρόκειται για την τέχνη εκείνη που ψηλαφεί με νόημα το τελετουργικό εργασία που το παρακολουθεί απόμακρα ερευνητικά περιμένοντας, αναμένοντας μνήμη φθοράς Κάνοντας σώμα του έργου ουσιώδες τη διάλυση, το λιωμένο καμβά- Ξετυλίγοντας γη. ΓΗ που πότισε το πανί, γη που ρούφηξε η πλέξη , υφάδι με γη. (ΓΗ σε κατάρρευση), Στο στόμα της γης ,στα σαγόνια του χώματος, χωνεύει στο χώμα , στο χάσκον .Χαράξεις, σημάδια , στίξεις, στίγματα, στιγμές
Του αρχέγονου η παρουσία Σε ευρυχωρία σιωπής ουσιαστικά η όλη διεργασία αποβλέπει στην κατασκευή επιφάνειας. Αν ο καμβάς ήταν φιλμ θα λέγαμε ότι εκτέθηκε στο φως και τώρα το παραδίνουμε στο σκοτεινό θάλαμο της γης να το εμφανίσει .και να μας στείλει τα σημάδια της.. Αν ήταν σπόρος θα βλάστανε. Καθρεφτίζει τον Ορφέα που στα απώτατα του Άδη άδει. Ξανακερδίζοντας το ιερό
σήψη που διακόπηκε όταν οι σέπιες άπλωσαν φθινόπωρο ένα είδος χωνέματος σαν καστανόχωμα. Γαιώδης ζέση σκάπτει το μουσαμά σαν κήπο, κήπο ποιήματος Υποκλοπή γήινης ενεργείας , γίγνεσθαι γης ερεβώδες, της επιδερμίδας της εκεί που μοιάζει ευαίσθητη, εκεί που τίκτει κόσμο. Γόνιμη επιφάνεια. Δέα Μητρός. Σιωπή που καταγράφει ο μουσαμάς, ετυμηγορία για το αίνιγμα της τέχνης, ανάδειξη του αινίγματος. Σιωπηλές μελωδίες που προχωρούν τη σήψη, ερειπώνουν, ξεφτίζουν, απουσιώνουν την ύλη, αλχημικό μυστήριο διεργασία τέχνης. Χώμα η οργανική τέφρα, έδαφος ζωής, ζωικό πάτωμα, εργασμένο δέρμα ζύμη του κόσμου. Παναπεί διαδικασία ζύμωσης και τράβηγμα του καμβά διαβάζοντας πάνω του σημάδια της γης μηνύματα ενός άλλου κόσμου, απρόβλεπτα δικού μας.

Με σύμμαχο τη γη
Μυστική προέλαση
Κρύπτη ελευσίνια.

Υπερμιμητική γέννα. Ανάσυρσις θησαυρού. Από τα ερείπιά μου με ξαναχτίζω. Την Τέχνη που γκρεμίσαμε η ευθύνη μας ξανασηκώνει.
Χαλάσματα γης: Με στερεώνω στα χαλάσματά μου. Θάνατος και ανάσταση του καμβά Τελετή, τέχνη του θνήσκειν και τέχνη ζωής Ζωγραφία- θνητογραφία. Εκθέτοντας σάβανα. Φασκιές. Της Τέχνης. Των Μυστηρίων.
Ιεράτευμα.
Η Τέχνη ξαναθυμάται τη λειτουργική της σημασία. Αποσυνθέτει συνθέτοντας.
Με μια υπερμιμητική του θανάτου και της ανάστασης γήινα χρώματα φθινοπωρινά όπου μπορεί να εισχωρήσει η ψυχή γαληνεμένη. ανακαλεί τη Δήμητρα στον τόπο της σποράς σε αναμονή να ξανανοίξουν οι ουρανοί ….
Ο δρόμος της αθανασίας περνά από το μνήμα κι ο θάνατος τα αθανατίζει-
. Ακολουθώντας της μοίρας την πορεία ίσως είναι τρόπος σαν ξόρκι πατώντας πάνω σε ελίγματα επικίνδυνα να βρούμε πεπρωμένο ,προορισμό!
Θα μπορούσε να ντύνει μούμιες.. Θα μπορούσε να τυλίγει γάζες (μούμιες φασκιωμένες τα σάβανα σαν μωρά τις ξυπνάνε από ύπνο αξύπνητο-Νοσταλγοί του προαιώνιου) Θα μπορούσε να ανακαλούν τα Φαγιούμ ,την περιπλάνηση των οποίων «αναπαριστούν» οι θαπτές ύλες της Β.Μ. σε μια ανάδρομη πορεία.
Κατέρχονται στην ταφή κι αφού ανασύρονται – πέπλα εφτάπεπλης Ίσιδος –φύσεως- γίνονται στήριξη νοήματος , στήριξη ζωής. Το νόημα καυτό σίδερο μας διαπερνά.
Αντί να εικονίσει το φυσικό κόσμο καλεί τη φύση με δύναμη γης να εισδύσει σε βάθος καμβά ώστε να αναβλύσει σαν χυμός η διαδικασία της φθοράς
Η αποσύνθεση, το λύσιμο της ύλης ..και με αιφνιδιασμό η επώαση φθοράς
να ανασταλεί
να αναστυλωθεί
να επουλωθεί να επανασυντεθεί, η περιπέτεια να ιστορηθεί να το αναλάβει η τέχνη και να υψωθεί. Ενταφιασμός – τέχνη της Γης που από το ξύλο, το φύλλο ξαναδίνει ύλες στο δάσος.. Η Τέχνη θυμάται . Ο τάφος μνημονεύει. Ταφή διάλυση ανάλυση ανάσυρση Στερέωση ξαναστήσιμο στο φως , στη ζωή τη ζωή της τέχνης.
Ασιατικές τέχνες του Ζεν , της αγγειοπλαστικής , της πορσελάνης Του τρόπου που κατασκευάζουν καπνιά και μελάνι Το δούλεμα των αγγείων με φωτιά
Επίσπευση γήρανσης που θα μπορούσε να το κάνει κι ο άνεμος κι η θάλασσα κι η καπνιά τα ξίδια η βυρσοδέψηση Η αναπαλαίωση Το θαλάσσωμα των αμφορέων για να μοιάσουν αρχαίοι Αλλά δεν πρόκειται γι αυτό, δεν γίνεται πυρουργός, Μάλλον φυτουργός, ο καμβάς όπως ο σπόρος αλλάζει μορφή Λύεται διαλύεται .. για να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή πάνω σε κοντραπλακέ και πισσόχαρτο επανασυναρμολογούμενο, επανασυγκολλώμενο ώστε να θεμελιώνεται τέχνη
Σε έξαρση αινίγματος , σε φεγγοβολή.

Πώς να κάνω τέχνη δεν ξέρω
Καταφεύγω στη γη να συνδράμει επισπεύδοντας τη διαδικασία φθοράς
Ώστε να μπορέσω συρράβοντας τα ερείπια , δομώντας τα σαν ερείπια
Μαζί με τη φθορά, με συμπερίληψη φθοράς να χτιστεί το έργο.
Συμπεριλαμβανομένου του γκρεμίσματος , του ξεθεμελιώματος ως τα βάθη ως τις
Ίνες της ύλης
Γυρίζοντας τη φθορά κατά πάνω μας
Που είναι φθορά νοήματος
(επειδή είναι νόημα μπορεί και φθείρεται. Τουλάχιστον αυτό).
Να χωνέψουμε τη φθαρτότητα , να νοιώσουμε τη σημασία της απ –ουσίωσης
Και ξανά απεγνωσμένη μνήμη κερδίζοντας
Να δώσουμε ένα χέρι στην αποκατάσταση της ε π ι φ α ν ε ί α ς
Να δώσουμε το άλλο χέρι..
……………….
Να δώσουμε με το άλλο χέρι.
*
Δώσε μου γη Δώσε μου γη απ τους κόρφους σου.
*
Μορφές μουσικές ενός αόρατου θιάσου; Ιερογλυφική ιερότης και βραχογραφήματα.
Σιωπηλές νότες από τη σιγή του κόσμου.
*
το κτίσιμο , ανάρτηση γης , ο χοϊκός μας κόσμος .Εμείς.
*
Η τελετή ,είδος μεθέξεως ζητά το σώμα της λύτρωσης Κάθαρση με παραδοχή και παραλαβή του σώματος της φθοράς δίνοντας τόπο στης φθοράς το σώμα τόπο έργου υπακούοντας στην ευθύνη της τέχνης. Παραδίνει στη γη. Βαπτίζει στο χώμα. Με το πάνω χέρι χώνει τον καμβά της ζωγραφικότητας Στο δέρμα της γης, η γη σαν να το απορρίπτει .. το διαλύει.. Η φθορά παίρνει μορφή.[Αναστοχασμός της τέχνης]. Εντροπία από διασπορά. Συσπείρωση κρύψιμο. Κατάκρυψη από υπερβολή έκθεσης. Το διαλυμένο υφάδι καρπός της νύχτας και της γης ντύνει κατάσαρκα το σώμα του έργου, κουρέλια της που η τέχνη με ευθύνη της περιμαζεύει μέσα από τις τρύπες του ρούχου της εκθέτει το γυμνό της , τη γύμνια
Πληγή από γη
Θάνατο κι ανάσταση του υλικού της προπλασμού (θηλυκός θηλασμός σε κόρφο γήινο ..γάλα της τέχνης)… [Πηνελόπειος ελιγμός –αφοσίωση και στοχασμός- των πηνίων ,πανίων της νύχτας ξήλωμα διάβαση μυστική του αργαλειού Διασκελισμός έργου βατήρας η Τέχνη που δουλεύτηκε μέσα μας, σε εσωτερική γη Κι απάνω μας ξαναγεννιέται ευθύνη που ξαναγεννά- Η φθορά κερδίζοντας ουσιαστικές διαστάσεις στον πίνακα ,γινόμενη στοιχείο του, νεύει από το βάθος επιφάνεια που κέρδισε συνεργός τέχνης νεύει, μας βλέπει. Ανασυρμένη από ένα καθεστώς σιώπησης καθώς εκτίθεται γίνεται σημαίνουσα διάστιξη και επισημαίνει μια λησμονημένη διάσταση της γης. Γης που για να είναι ευεργέτιδα (εύεργη) αντλεί από τις αντιθέσεις .. δίνοντας δίκην κα τίσιν κατά το χρεών,
Ισομοιρία όντων
Κέρδος μας η απώλεια-
………………….
Δώσε ένα χέρι-
Με το ένα μας δίνει με το άλλο μας παίρνει.

Ο ασπάλαξ με χέρια που βλέπουν
ανοίγει στο χώμα διαδρομές
δεν σκοτίζεται
για του απάνω κόσμου τιμές
διακριτικά παρακάμπτει τις πατημένες αυλές»Espolio.
13.06.03 _Ε_ΑΘΗΝΑ
ΥΓ Μετά τη δοκιμή κατανόησης , τούτο το κείμενο αποσύρεται από τα μάτια μας.
Ξαναδοκιμάζουμε το κείμενο του κόσμου.
*

Advertisements