Τι με κρατά στην άγρια γη

Η εικόνα ξανάρχεται καθώς στη γλώσσα
στάζει από το ποτήρι του ο έρωτας
το κόκκινο κρασί του.
*
Ακρονήσια της ενδοχώρας πεθαίνουν και δε θρηνούν
αναμένουν την άνοιξη τις κραυγαλέες κουτσουπιές
τον άφωνο θρήνο με την ψιλή βροχούλα
που τρυπάει το νιόσκαφτο χώμα
τις φλαμουριές με τα σκουλαρίκια
να στρώνουν τους τάφους στα λευκά
καθόσο ακούνε το θυμωμένο βουητό της ποταμιάς
τον στοιχειωμένο άνεμο που φυσά
από τα παγωμένα βουνά την ώρα που ρίχνουν
τις τελευταίες ακτίνες και καταφλέγονται
σαν πυρωμένοι φούρνοι στο χαλίπωμα(*σούρουπο)
*
Όσα άγγιξαν τα χέρια τώρα μόνο μνήμη
σπιθοβολά στην όχθη η στεγνή γκρίζα πέτρα
αντιφεγγίζοντας το κρύσταλλο των ορμητικών χειμάρρων
οι γέφυρες πεσμένες ,έγινε άβατος ο νησαίος λόφος
μόνο δια της μνήμης προσβάσιμος
στις κρύπτες μόνοι παλιοί απόηχοι προσευχών
και σβηστά λιωμένα κεριά πολυκαιρισμένα
με μανδύα από χυμένο ασήμι μαυρισμένο
πενθεί ο ναός την κάθε μέρα πικροσάββατο
Όσα άγγιξαν τα χέρια τώρα μόνο μνήμη
-η βουβαμάρα κάτω απ την πένα της βρήκε μιλιά-
*
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΤΟ ΦΤΥΑΡΙΣΜΑ

Με την ειλικρίνεια του ποιητή
ένας αποχαιρετισμός πέρα απ τα γήϊνα
από το βάθος της θλίψης
το αναγκαστικό πένθος
που με την υπεροψία του ζώντος
ατενίζει το φέρετρο να διασχίζει το χρόνο
προς τα έσχατα.Η γραμμή της μοίρας
ακαταδάμαστη ταπεινώνει το βλέμμα
καθώς το φτυάρι ρίχνει το τελευταίο χώμα
εκεί που πιο χαμηλά δεν έχει.
*
Ο Τ. έσκαψε ένα αμπέλι και το χάρηκε
από κοντά κι από μακριά λίγο αλλά με ένταση
πέρασε λαμπερός κομμήτης τη ζωή σχίζοντας
τον ουρανό της με την αλκή του όπως το χώμα
Ένιωσε στον ουρανίσκο τη φλόγα από τις ρώγες
της ζωής.Έσταξε μέσα του ρουμπίνι από κρασί
Όλα δικά του φτιαγμένα.Κι όλα μή δικά του.
Ο πόνος να φεύγεις στα εικοσιτρία είναι των άλλων.
Με τα χρόνια,των γύρω η φθορά κάνει
το περιστατικό να λάμπει,η μνήμη γίνεται νιάτα
και το κρασί από θαμπό παίρνει διαύγεια ρώγας
που ωριμάζει στο υποστατικό του.
*
οι όχτοι,του χρόνου που κυλά, το άπειρο,
και ρίχνει τη λέμβο μας σε καταρράκτη
*
Όποιος θρηνεί πρέπει να κρύβεται
μα και το γέλιο λίγο παράταιρο
Επιτρέπεται μόνο η χαρά στα σουπερμάρκετ
Μη θλίβεσαι που οι πολυκατοικίες γερνάν
που οι κάθετοι τοίχοι τους είναι σκληροί
για να σου τυραννάν και εμποδίζουνε
το βλέμμα.
*
Εδώ αραχτός με τις λέξεις σου μέλι
*

Πόσο είναι μέλλον πόσο είναι χτες;

Μα αν δεν είναι μέσα στα μάτια
όμως αυτό το χθες υπάρχει πλούσιο και δες
όσο το κοιτάς πλουτίζει όσο το κοιτάς πλουτίζεις
χύνεται εκεί ένα μέλλον ,ξεχειλίζει άφθονο
όλη του τώρα η εικόνα γίνεται ξανά
όλα μπροστά σου γίνονται ,μαχαίρια αστράφτουν
δεν έλειψαν ποτέ ποτέ δεν αργούν
η δύναμη του χτες με βία περνά
αναγκάζει της μέρας το διακόπτη να γυρίσεις
της ώρας τον κόπο να αναδεχτείς ,η πράξη
τον βίο να φωτίσει. Είναι ένα χτες
συγκεντρωμένο στο άνθος, αύριο είναι καρπός
Τώρα σοφά που γύρισες το μύλο ,σοφά
το πράγμα θα αλεστεί,γιατί ο κόπος κέρδος έχει.

Αναυλίζω από το μη αναγκαίο,δεν έχω αιτία
κι αν έχω ρυθμό είναι που σε αναπνέω ,που υπάρχεις
προβάλλω από τη σιωπή εσύ ως άρπα ενηχείς
μα αν δεν είναι μες στα μάτια αυτό το χτες
υπάρχει πλούσιο και δες όσο το κοιτάς
πλουτίζει όσο το κοιτάς πλουτίζεις
αναυλίζω από το μη αναγκαίο δεν έχω αιτία
αν ρυθμό έχω είναι που σε αναπνέω,που υπάρχεις
προβάλλω από τη σιωπή εσύ ως άρπα ενηχείς.
*