Amoroza

Ούτε αν νιώσω καταδικό μου
το φωτεινό σα γιορτή μέτωπό σου
ούτε αν συνηθίσω το κορμί σου
τό μυστήρια σιωπηλό το νεανικότατο
ούτε την αδιάλειπτη πορεία της ζωής σου
που μια γίνεται λόγια μια σιωπές
τίποτα πιο αινιγματικό
δεν θα μπορέσεις να μου δώσεις
πέρα από το να σε κοιτάζω να κοιμάσαι
τυλιγμένη μέσα στα χέρια μου που ξαγρυπνάνε
Σαν από θαύμα παρθένα είσαι ξανά
χάρις στην εξαγνιστική επίδραση του ύπνου
λαμποκοπάς ξέγνοιαστη χαρωπή εκλεκτή της ενθύμησης
και μου χαρίζεις της ζωής σου απόκρυφη ακτή
άγνωστη σε σένα την ίδια
Ξεχύνομαι μέσα στην αταραξία σου
εξερευνώντας μακρυσμένη του εαυτού σου πτυχή
και σε καθορώ σαν αποκάλυψη
έτσι όπως μόνο σε βλέπει ο Θεός
με απογιγνόμενο το μύθο του χρόνου
πέρα από έρωτα πέρα από εμένα(Μετ ερασιτεχνική από μένα)

Jorge luis Borges ( 1899 – 1986))

Advertisements

Προφήτες του μηδενός.(θλιβή)

*πρόσεχε τις νύχτες που το φεγγάρι γίνεται δρεπάνι
και στάζουν αίμα τα σύννεφα*

Το ποίημα κατέβαινε με ασανσέρ
στην κόλαση
ο θάνατος ήρθε από μέσα

με έκανε κτήμα του η σιωπή:
-εικόνα που ποιητικά ανταποκρίνεται
στο θελημό απόσβεσης
ως βηματισμός της κάθε μέρας

Τα λόγια που είπα τυλίγονται γύρω μου
όπως ακτίνες στο σβώλο του ήλιου
η ποίησή μου με περιέχει γίνομαι περιέχον της.

Ο στίχος ερχόταν απ’το θάνατο
στίχος απόσταγμα παραφοράς
δόσιμο και αφοσίωση ,έτσι εργάζεται
το πνεύμα δόλος της ιστορίας
μας φθάνει πλησίστιος

κι αν έρχεται κάτι από ψηλά
από τα χαλάσματα έρχεται
λεηλασία και λάφυρο
από δυνάμεις υπερβατικές

Δεν είναι ζήτημα ακαδημαϊσμού στη γλώσσα αλλά ζήτημα λόγου,
χρεία μιας χώρας για να διατηρήσει την ψυχή της,την πνευματική της φυσιογνωμία Η λογοτεχνία είναι τα κατάστιχα του ψυχισμού της,
χωρίς αυτή δεν υφίστατια στο χάρτη των εθνών.Ισχύει για κάθε μικρό έθνος
*
Με το μάταιο δουλειές

Μετανάσταση, διάλεξε ένα υπόδειγμα ώστε δεν μπορεί να γίνει παράδειγμα παρά για τα ομοιότυπά του,

κατεδύθη με χιτώνα ερέβους
περιβολή συνήθης εκείνων που
η βολίδα τους
καταμέτρησε τα αβυσσώδη
Τους τράβηξε το ελάχιστο βάρος
φτερό στον άνεμο αυτό
Δεν ήταν μόνο οι πόλεμοι του αιώνα,
τινάχτηκε το καπάκι του ουρανού
σείστηκαν μαζί καταπακτές της γης
ανατινάχτηκαν οι μορφές οι ρυθμοί
Οι αναθυμιάσεις των χασμάτων
τύλιξαν μυαλά ψυχή κόσμο.Τάραχος.Τ’ ανθρώπου
ο πυρήνας υπερχείλισε ,
δαιμόνοι έστησαν χορό,ο χρόνος
κατά θραύσματα μυεί τα μάτια,

αιμάσσει,ματώνει ατομική σχάση,
το εγώ έχει διαρραγεί
θυμιάζομαι από αναθυμιάσεις
καταιγίδων.Με την απουσία του
γίνεται ιερότερος δεν αποσύρεται σβήνει
μέσα σε εισπνοές γκαζιού
συναντά την ομόπαθη ομότεχνη

Γυρίζει κανείς στη Σαλονίκη πάλι;
ποιό τρένο ποιά μάτια ποιό φως
Στη Βασιλίσσης Όλγας δεν νυχτώνει
και το μυαλό γεμάτο μαραφέτια
*
Η αυθεντική ποίηση είναι απόφαση συντέλειας μέτρηση του τέλους των πολιτισμών.Μιλά το αποσυρμένο
βάθος της εσωτερικότητας.

Βηματίζει τα κοκάλινα σκαλιά
της αγκαθωτής σκάλας
φυσώντας αυλό από οστό κέρβερου
γράφει με ματωμένο φτεροκόκαλο νυχτερίδας,
όργανο εωσφορικό
κάνει το αίμα του φως
Άνοιγμα της αβύσσου δίδει,στίχος πρεβεζάνικος
«Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα»
Άνοιγμα αβύσσου προς τα ενδότερα ζωής στο
μη περαιτέρω
Γεννήθηκα για ν’ απορώ,,το ρίξιμο στη ζωή
αυτή τη διαρκή πτώση στα βάραθρα
πτωτική μας συνθήκη.Σκέτη ελευθερία!
Σύξυλος και Σίσυφος.
Η απορία δεν είναι προς το υπάρχειν
αλλά προς τ’ αδιόδευτο μή υπάρχειν
η παράδοση προς το βαρυτικό πεδίο της ανυπαρξίας

κι αυτή την κατωφερική οδό τη βαδίζει με μολυβένια
καρδιά και καρβουνιασμένη υπόσταση
με πρόσωπο πίσσα από τα φυσήματα του ερέβους
συντελεσμένος της σκοτίας.Το μηδέν
τον κατέλαβε πλήρως ως μετάληψη ,μαύρη όστια
κενώσεως.
*
(Προφήτης του μηδενός είναι αυτός που δίνει τα πάντα για το τίποτε)
*
δεκάρας νιότης

Αυτός ο άνθρωπος ήταν εκκρεμής
τον μέτραγε χρόνος λεπτοδείχτης
έσπαγε τις πλάκες των ρολογιών
δενότανε ώρες και μέρες του
στρεφόταν πάνω του ο χρόνος με σκοτάδια
Ζώνες κενού τον έτεμναν
γρανάζια σιωπής αγγέλανε τις λέξεις του
φτιαγμένη ήταν η πνοή του στα μαύρα πετρολαδωμένα έλη

Μέσα στη μαρτυρία του δρούσε κάθε μαρτυρία κολασμένου «ποιητή» που είχε υπάρξει σ’ αυτή τη ζήση.Μ’ αυτούς είχε φωνή κι αυτών το καυτό σκοτάδι τον έγδερνε σαν άγριος καπιταλισμός απ’ το υπερπέραν
χασάπης ατζαμής του μηδενός η έμφαση

________
Ό,τι πλησιάζει το μηδέν το καίει,όποιος το πλησιάζει καίγεται.
Όμως και πάλι πρέπει να πούμε ότι όποιος κατισχύει του μηδενός,όποιος το διασχίζει είναι και ο πιο τολμηρός για τη ζωή. Γιατί η ενέργεια του μηδενός τα γυρίζει όλα από το θάνατο στη ζωή.-

Στην κάθοδο προς το μηδέν ,την ιδιότυπη αυτή κόλαση ο ποιητής παραδίνεται σε ξένα χέρια, στα μαρτύρια και πληρώνει ως μάρτυρας του πνεύματος.

8.Αφού εδώ,σ ‘αυτόν τον πλανήτη κορυφώνεται η δημιουργία,κι ας θεωρηθεί στην έσχατη περίπτωση συντελεστής της το άμορφο μια δύναμις, μια οιωνεί θέληση, αλλά μ’ αυτήν κορυφή θα βαλθούμε να εκτιμήσουμε κι όλα τ’ άλλα της δημιουργικής αυτής δύναμης της τρομερής.Σίγουρα μας διαφεύγει η φύση αυτής της θέλησης, γι αυτό οι μέγιστοι των διανοητών έθεσαν το summum bonum επέκεινα της ουσίας.Η ομορφιά είναι τρομερή και δεν χρειάζεται να πάμε σε κάποιο μακρυνό Nebula,μάτι της μεγάλης γάτας ,για να το δούμε,να το μάθουμε,μια βόλτα στο πιο κοντινό νεκροταφείο ,όπως όλα τα θαμμένα,έχει το τρομερό αρχή και τέλος,Το τρομερό βοά στις ερήμους του Τίποτε,ή το πιό πιθανό ,ανοίγεις ένα βιβλίο ,η στάχτη σκορπά των αιώνων απο τις σελίδες του,και προβάλλει το θαύμα.Έκεί έχει καταφύγει όλο το μυστήριο του υπάρχειν.Το ξέψαχνίζεις.Και επανέρχεται το βλέμμα στο ζών.

Η λέξη και το πράγμα δεν κόπτονται, υπερβατό το Είναι επιστρέφει,κάτω από τα ανοίγματα απόκρυφων στίχων, λαμπει στο κενό.Αυτή τη φορά το ποίημα έκανε διάνα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

έλλαμψις

η πολιτισμική μας συνείδηση-
σε μιά αντιστροφή να ζητηθεί στο ενυπάρχον η μέριμνα θρέψης του υπερβατικού

τα λυμένα καράβα του λιμένα
οπόταν όν φθέγγεσθαι
δια το μη εις άπειρον ιέναι
-όλον εν εαυτώ είληφεν το είναι

Η φιλοσοφία κατέβηκε στα ελευσίνεια σπήλαια για να γεννήσει εκ νέου τα πρότυπα δηλ. για να αναγεννήσει το αρχετύπως ελεύσιμο

όπου έχουμε βουλή η βούληση ελευθερώνεται ως θέληση ,πράξη με αρχή ελευθερίας το λόγο,
οπότε ελευθερία λόγου είπε και εγένετο

Το απείθαρχο «ειμέν και ου κ ειμέν»
είμαστε και δεν είμαστε
σήμερα είμαστε αύριο δεν είμαστε
θεματοποιώ το απρόσιτο
το άρρητο, το άφατο, το άφαντο, απείθαρχο
θεματοποιώ τα καρφιά που προσηλώνουν το κάτι
«ουδέ μία χελιδών έαρ ποιεί» ,ούτε μία μαρτυρία ανατρέπει την παράδοση,
χωρίς να ελαττώνει τα κορμιά

Οι άνθρωποι αυτοί μιλούν θεό ως κάτι πολύ γνωστό τους, κάτι έχει υποχρεωθεί την αγάπη τους και ως εκ τούτου η οικειότητα είναι απεριόριστη .Θεός είναι η αγάπη τους.Αφού τον αγαπάνε υπάρχει.
Αυτή η σχέση κάνει σε αφηρημένο βαθμό αγαπητή την πλάση.Ταυτόχρονα όμως μισητή για το υλικό της σώμα,-το τελευταίο ως παράγωγο χυδαίου υλισμού.Από δω εισρέει το κολάσιμο.Η αμαρτία που μισείται μέσα τους μισεί κάθε τι ονομαζόμενο αμαρτωλό,έτσι που γυρίζει η αγάπη πλευρό και όλα σκοτίζονται.

έλλαμψις
Τι είναι εκείνο που αστράφτει ταυτόχρονα στο νού και την εικόνα;
Δεν είναι η ομορφιά άν αυτό περίμενες,είναι η αλήθεια της που ως λάμψη φανερώνει την ίδια την εικόνα στην ομορφιά της(μπορούμε να το ορίσουμε,έχει ορισθεί, και ως χάρις).Κι αυτό αποκαλούμε μ’ άλλα λόγια πνευματική ομορφιά,γιατί είναι η ομορφιά του πνεύματος.
Αυτό ωραΐζει ομορφαίνει και το άσχημο
αίροντας αμαρτίες του κόσμου
Χωρίς να αμαρτάνει ,που σημαίνει χωρίς να αστοχεί,αλλά μόνο αληθεύει.11.3.13-ε.

Ένα μάτσο ομίχλη

Στις Πνύκας τις ανηφοριές
μια ξεχασμένη πλήξη
λίγο πριν το χάραμα
λίγο μετά τη δύση
Σφίγγεται η καρδιά παγώνει το μυαλό
παίρνει η ψυχή τις αποχρώσεις της ώχρας
ξεφλουδίζεται η μνήμη όπως σοβάδες
ραΐζει η θύμηση όπως παλιά κτίρια
με τις άτσαλες στέγες που νέμονται οι γάτες του Ψυρρή

Νάχαμε μιά ποζάτη μέρα
νάχαμε ένα ποδήλατο για τσάρκες
να νιώσουμε Τα ξεχασμένα χέρια

Προφήτες του μηδενός

«να φυλάγεσαι, λέω, τους αυτόχειρες που έγραφαν.»
ΤΖ.ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ- Ιστορίες Για Τα Βαθιά

-οι ζώνες του κενού πνέουν στο πρόσωπό μας
-έχε το νού σου

Δίνει η ποίηση στα πιο προικισμένα παιδιά της την πιο ακριβή κόλαση ισοβίως, γιατί τα πιο προικισμένα παιδιά της μόνο στην ποίηση εμπιστεύονται,αυτή τη μισητή τους τροφό.

ποίηση Τεταραγμένη

(Είμαστε πεθαμένοι,θάψτε μας
σ ένα σοκάκι της ερήμου
με επίγραμμα ένα στίχο του Ομήρου
Μαζί με τις συλλογές μας κάψτε μας)
————-
Με τ’ αποφόρια από του Δάντη τα κολάσιμα
σύρει τη χαλύβδινη κουρτίνα της γης
βλέπει τί μάς κρύβει από το θάνατο
σε μιά μελέτη με όλα τα γκάζια
στη μούρη της ζωής
αποσβολωμένος απόβλητος ως οι αγαπητοί του
της απόμερης ακτής(απόπερα)
η έρημος μεγαλώνει,στης ίριδας την κόγχη
ΑΚΑΝΘΑ ΣΤΟΝ ΚΑΝΘΟ

*
Η σύνθεση είναι μιά σύγχυση ρυθμών από ρύακες παντοειδείς.
Μιά ποίηση άν περιχαρακωθεί στα εθνικά όρια της γλώσσας και δεν συνομιλεί με τις άλλες και ειδικά τις πιο προχωρημένες γλώσσες,χάνει τους χυμούς της,αποστραγγίζεται,μαραίνεται κλείνεται στο περιθώριο γίνεται επαρχιακή,σβήνει.Ακόμα χειρότερο όμως είναι η ποίηση μιας χώρας ,δηλ η ποίησή μας,να πάψει να συνομιλεί μέσα στην ίδια της τη γλώσσα.
Πρέπει να γυρίσει πίσω,βαθιά στα δικά της νάματα,γιατί η γλώσσα των μεταφράσεων τής στενεύουν το γλωσσικό ορίζοντα με την τυποποιημένη τους γλώσσα ,τής στερούν τις πηγές των χυμών που δεν είναι άλλο από τις δικές της ρίζες που βυθίζονται μακριά στην προϊστορία της,την ποίηση την αρχέγονη,τα γόνιμα χώματα και τις στάχτες ,το λίπασμά της,το μυστήριό της,τις ιδιαίτερες συγκινήσεις που φωλιάζουν στον αρχαίο της στίχο ,στο ψαλτήρι,στην ψυχή της χώρας το δημοτικό τραγούδι,αυτό το κουρελάκι της τραγωδίας.

Βέβαια μια λογοτεχνία δεν μπορεί να ανθίζει παρά εκεί που ο λόγος κάνει υψηλό πυρετό και βυθιζεται στα συγκινησιακό υπόστρωμα της ζωής από πολύ κοντά από μακριά και από μέσα.

*
Η ποίηση σε δείκτες

Ακούμε την ίδια λέξη αλλά με διαφορετικό τρόπο,απαίτηση να ξαναγίνει η ποίηση τα ίδιά της.Τα πράγματα είναι μολυσμένα από τον ήδη μολυσμένο περίγυρο και ξαναμολυσμένα από τη διαρκή επέκταση και ένταση της μόλυνσης.Η ποίηση ,η γλώσσα, έχουν και αυτό το καθήκον της αποτοξίνωσης,του μολυσματικού ιστού καθαίρεση,και στο λόγο και στον κόσμο και στο πράγμα,η ακοή δεν είναι δεδομένη.

Το λ της ελευθερίας στη γλώσσα και στον ουρανίσκο,η άρνηση της ποίησης είναι σαν την αλλαγή κόμματος,πας δεξιότερα ή αριστερότερα,σαν να λέμε γίνεσαι αμεσοδημοκράτης ,αλλά είναι και αιτία βάθους στη γλώσσα και της ποίησης.Το αρνητικό επί το έργο εισέρχεται στη λογοτεχνική και ποιητική σκέψη,η ποίηση ξεδιπλώνει πτυχές στο νοητικό ορίζοντα,μέσα στο δικό της Γολγοθά τα πράγματα συμβαίνουν σαν ναυάγια,ναυάγια και της γλώσσας,μας γνωρίζει τα πλάσματα του βυθού που περιβάλλουν τους ναυαγισμένους,αλλά μέσα στα βυθισμένα έχει και θησαυρούς.Για δύτες.
Σωτήριο μύθευμα το δοκίμιο ποίημα,διασωσμένη σάρκα του ποιήματος ξεβράστηκε στην ακτή,κι εδώ η επιφύλαξη στην ευχή,παρότι λόγω ελλειψης πίστης μπορεί καμιά φορά να δουν με διαύγεια.
Η επίθεση στην ποίηση δε μοιάζει καθόλου με το πλατωνικό εγχείρημα,είναι μια βαθιά διάθεση να την αρνηθεί ως ανεπαρκή τρόπο αλήθειας,όμως η ποίηση δεν επεξεργάζεται την αλήθεια ή την ακρίβεια,είναι τρόπος,είναι πρόσβαση στην ομορφιά,κι υπάρχει ποίηση ουσίας,αυθεντική της γλώσσας απορία.
Το γλωσσικό και οι απορίες του δεν μπορούν να περιορίζονται σε μιά γλώσσα,το βεβαιώνουν οι τόσες διαπολιτισμικές κινήσεις,το νεώτερο κόσμο βαστάνε στους ώμους κάποιες εκατοντάδες από κάθε γωνιά γενιά και γλώσσα και επιτήδευμα,μέρος τους είναι το λογοτεχνικό στερέωμα,και ιδού το ρώτημα.
CREDO
(Θέλουν να γνωρίσουν τα σκοτεινά ενώ στέκονται στον ήλιο) γονυκλισίες σε αρχαίες εκκλησίες,αν δεν πάμε στο βάθος της μιλιάς ποιός ν’ ακούσει,ποιόν θ’ ακούσεις,ιδού ορός αλήθειας και αίματος:(Με άλλα αυτιά για κάθε τι. Αυτή η υποχώρηση είναι για τα επί μέρους,στήνουμε αυτί,ακροαστικά στήθους.Ασκητική τάξη),“Ο κόσμος μου είνα η γλώσσα μου”, “Εκεί που η λέξη αποκόπτεται κανένα πράγμα δεν μπορεί να υπάρξει”, “Όσοι εξακολουθούν να νοιώθουν τη φρικίαση στις ακρώρειες είναι απόβλητοι.Ενώ στην αρχή ήταν πρώτοι” ,δεν μπορούμε χωρίς τη γλώσσα (η λέξη προς και τον κόσμο) δόνηση έκσταση ένταση.
(Στο βαθμό που η ποίηση κατεστάθη φενάκη, που σύρει την ακρόαση στον ποιητικό αυτισμό,είναι η γλώσσα που δίνει στο ακρόαμα δικαίωμα,δείκνυμι είναι αυτό).
Η λέξη σαν μέρος του κόσμου,και σαν μαγνάδι του,το διάφανο αραχοΰφαντο δεν καλύπτει τη γύμνια,την αποκαλύπτει.
Η λέξη σύρει το πράγμα μαζί της αφού το έχει συναντήσει εκεί που κρύβεται όπως το έσω βλέμμα.

τρυφερή είναι η λύπη

Το έσω ούς
ακούει τη σιωπή του είναι
το είναι με μιλά
σχίζει τ αυτιά
βλέπεις
*
μιλούσε η γούρνα το νερό
*

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ