έλλαμψις

η πολιτισμική μας συνείδηση-
σε μιά αντιστροφή να ζητηθεί στο ενυπάρχον η μέριμνα θρέψης του υπερβατικού

τα λυμένα καράβα του λιμένα
οπόταν όν φθέγγεσθαι
δια το μη εις άπειρον ιέναι
-όλον εν εαυτώ είληφεν το είναι

Η φιλοσοφία κατέβηκε στα ελευσίνεια σπήλαια για να γεννήσει εκ νέου τα πρότυπα δηλ. για να αναγεννήσει το αρχετύπως ελεύσιμο

όπου έχουμε βουλή η βούληση ελευθερώνεται ως θέληση ,πράξη με αρχή ελευθερίας το λόγο,
οπότε ελευθερία λόγου είπε και εγένετο

Το απείθαρχο «ειμέν και ου κ ειμέν»
είμαστε και δεν είμαστε
σήμερα είμαστε αύριο δεν είμαστε
θεματοποιώ το απρόσιτο
το άρρητο, το άφατο, το άφαντο, απείθαρχο
θεματοποιώ τα καρφιά που προσηλώνουν το κάτι
«ουδέ μία χελιδών έαρ ποιεί» ,ούτε μία μαρτυρία ανατρέπει την παράδοση,
χωρίς να ελαττώνει τα κορμιά

Οι άνθρωποι αυτοί μιλούν θεό ως κάτι πολύ γνωστό τους, κάτι έχει υποχρεωθεί την αγάπη τους και ως εκ τούτου η οικειότητα είναι απεριόριστη .Θεός είναι η αγάπη τους.Αφού τον αγαπάνε υπάρχει.
Αυτή η σχέση κάνει σε αφηρημένο βαθμό αγαπητή την πλάση.Ταυτόχρονα όμως μισητή για το υλικό της σώμα,-το τελευταίο ως παράγωγο χυδαίου υλισμού.Από δω εισρέει το κολάσιμο.Η αμαρτία που μισείται μέσα τους μισεί κάθε τι ονομαζόμενο αμαρτωλό,έτσι που γυρίζει η αγάπη πλευρό και όλα σκοτίζονται.

έλλαμψις
Τι είναι εκείνο που αστράφτει ταυτόχρονα στο νού και την εικόνα;
Δεν είναι η ομορφιά άν αυτό περίμενες,είναι η αλήθεια της που ως λάμψη φανερώνει την ίδια την εικόνα στην ομορφιά της(μπορούμε να το ορίσουμε,έχει ορισθεί, και ως χάρις).Κι αυτό αποκαλούμε μ’ άλλα λόγια πνευματική ομορφιά,γιατί είναι η ομορφιά του πνεύματος.
Αυτό ωραΐζει ομορφαίνει και το άσχημο
αίροντας αμαρτίες του κόσμου
Χωρίς να αμαρτάνει ,που σημαίνει χωρίς να αστοχεί,αλλά μόνο αληθεύει.11.3.13-ε.

Advertisements