Προφήτες του μηδενός.(θλιβή)

*πρόσεχε τις νύχτες που το φεγγάρι γίνεται δρεπάνι
και στάζουν αίμα τα σύννεφα*

Το ποίημα κατέβαινε με ασανσέρ
στην κόλαση
ο θάνατος ήρθε από μέσα

με έκανε κτήμα του η σιωπή:
-εικόνα που ποιητικά ανταποκρίνεται
στο θελημό απόσβεσης
ως βηματισμός της κάθε μέρας

Τα λόγια που είπα τυλίγονται γύρω μου
όπως ακτίνες στο σβώλο του ήλιου
η ποίησή μου με περιέχει γίνομαι περιέχον της.

Ο στίχος ερχόταν απ’το θάνατο
στίχος απόσταγμα παραφοράς
δόσιμο και αφοσίωση ,έτσι εργάζεται
το πνεύμα δόλος της ιστορίας
μας φθάνει πλησίστιος

κι αν έρχεται κάτι από ψηλά
από τα χαλάσματα έρχεται
λεηλασία και λάφυρο
από δυνάμεις υπερβατικές

Δεν είναι ζήτημα ακαδημαϊσμού στη γλώσσα αλλά ζήτημα λόγου,
χρεία μιας χώρας για να διατηρήσει την ψυχή της,την πνευματική της φυσιογνωμία Η λογοτεχνία είναι τα κατάστιχα του ψυχισμού της,
χωρίς αυτή δεν υφίστατια στο χάρτη των εθνών.Ισχύει για κάθε μικρό έθνος
*
Με το μάταιο δουλειές

Μετανάσταση, διάλεξε ένα υπόδειγμα ώστε δεν μπορεί να γίνει παράδειγμα παρά για τα ομοιότυπά του,

κατεδύθη με χιτώνα ερέβους
περιβολή συνήθης εκείνων που
η βολίδα τους
καταμέτρησε τα αβυσσώδη
Τους τράβηξε το ελάχιστο βάρος
φτερό στον άνεμο αυτό
Δεν ήταν μόνο οι πόλεμοι του αιώνα,
τινάχτηκε το καπάκι του ουρανού
σείστηκαν μαζί καταπακτές της γης
ανατινάχτηκαν οι μορφές οι ρυθμοί
Οι αναθυμιάσεις των χασμάτων
τύλιξαν μυαλά ψυχή κόσμο.Τάραχος.Τ’ ανθρώπου
ο πυρήνας υπερχείλισε ,
δαιμόνοι έστησαν χορό,ο χρόνος
κατά θραύσματα μυεί τα μάτια,

αιμάσσει,ματώνει ατομική σχάση,
το εγώ έχει διαρραγεί
θυμιάζομαι από αναθυμιάσεις
καταιγίδων.Με την απουσία του
γίνεται ιερότερος δεν αποσύρεται σβήνει
μέσα σε εισπνοές γκαζιού
συναντά την ομόπαθη ομότεχνη

Γυρίζει κανείς στη Σαλονίκη πάλι;
ποιό τρένο ποιά μάτια ποιό φως
Στη Βασιλίσσης Όλγας δεν νυχτώνει
και το μυαλό γεμάτο μαραφέτια
*
Η αυθεντική ποίηση είναι απόφαση συντέλειας μέτρηση του τέλους των πολιτισμών.Μιλά το αποσυρμένο
βάθος της εσωτερικότητας.

Βηματίζει τα κοκάλινα σκαλιά
της αγκαθωτής σκάλας
φυσώντας αυλό από οστό κέρβερου
γράφει με ματωμένο φτεροκόκαλο νυχτερίδας,
όργανο εωσφορικό
κάνει το αίμα του φως
Άνοιγμα της αβύσσου δίδει,στίχος πρεβεζάνικος
«Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα»
Άνοιγμα αβύσσου προς τα ενδότερα ζωής στο
μη περαιτέρω
Γεννήθηκα για ν’ απορώ,,το ρίξιμο στη ζωή
αυτή τη διαρκή πτώση στα βάραθρα
πτωτική μας συνθήκη.Σκέτη ελευθερία!
Σύξυλος και Σίσυφος.
Η απορία δεν είναι προς το υπάρχειν
αλλά προς τ’ αδιόδευτο μή υπάρχειν
η παράδοση προς το βαρυτικό πεδίο της ανυπαρξίας

κι αυτή την κατωφερική οδό τη βαδίζει με μολυβένια
καρδιά και καρβουνιασμένη υπόσταση
με πρόσωπο πίσσα από τα φυσήματα του ερέβους
συντελεσμένος της σκοτίας.Το μηδέν
τον κατέλαβε πλήρως ως μετάληψη ,μαύρη όστια
κενώσεως.
*
(Προφήτης του μηδενός είναι αυτός που δίνει τα πάντα για το τίποτε)
*
δεκάρας νιότης

Αυτός ο άνθρωπος ήταν εκκρεμής
τον μέτραγε χρόνος λεπτοδείχτης
έσπαγε τις πλάκες των ρολογιών
δενότανε ώρες και μέρες του
στρεφόταν πάνω του ο χρόνος με σκοτάδια
Ζώνες κενού τον έτεμναν
γρανάζια σιωπής αγγέλανε τις λέξεις του
φτιαγμένη ήταν η πνοή του στα μαύρα πετρολαδωμένα έλη

Μέσα στη μαρτυρία του δρούσε κάθε μαρτυρία κολασμένου «ποιητή» που είχε υπάρξει σ’ αυτή τη ζήση.Μ’ αυτούς είχε φωνή κι αυτών το καυτό σκοτάδι τον έγδερνε σαν άγριος καπιταλισμός απ’ το υπερπέραν
χασάπης ατζαμής του μηδενός η έμφαση

________
Ό,τι πλησιάζει το μηδέν το καίει,όποιος το πλησιάζει καίγεται.
Όμως και πάλι πρέπει να πούμε ότι όποιος κατισχύει του μηδενός,όποιος το διασχίζει είναι και ο πιο τολμηρός για τη ζωή. Γιατί η ενέργεια του μηδενός τα γυρίζει όλα από το θάνατο στη ζωή.-

Στην κάθοδο προς το μηδέν ,την ιδιότυπη αυτή κόλαση ο ποιητής παραδίνεται σε ξένα χέρια, στα μαρτύρια και πληρώνει ως μάρτυρας του πνεύματος.

8.Αφού εδώ,σ ‘αυτόν τον πλανήτη κορυφώνεται η δημιουργία,κι ας θεωρηθεί στην έσχατη περίπτωση συντελεστής της το άμορφο μια δύναμις, μια οιωνεί θέληση, αλλά μ’ αυτήν κορυφή θα βαλθούμε να εκτιμήσουμε κι όλα τ’ άλλα της δημιουργικής αυτής δύναμης της τρομερής.Σίγουρα μας διαφεύγει η φύση αυτής της θέλησης, γι αυτό οι μέγιστοι των διανοητών έθεσαν το summum bonum επέκεινα της ουσίας.Η ομορφιά είναι τρομερή και δεν χρειάζεται να πάμε σε κάποιο μακρυνό Nebula,μάτι της μεγάλης γάτας ,για να το δούμε,να το μάθουμε,μια βόλτα στο πιο κοντινό νεκροταφείο ,όπως όλα τα θαμμένα,έχει το τρομερό αρχή και τέλος,Το τρομερό βοά στις ερήμους του Τίποτε,ή το πιό πιθανό ,ανοίγεις ένα βιβλίο ,η στάχτη σκορπά των αιώνων απο τις σελίδες του,και προβάλλει το θαύμα.Έκεί έχει καταφύγει όλο το μυστήριο του υπάρχειν.Το ξέψαχνίζεις.Και επανέρχεται το βλέμμα στο ζών.

Η λέξη και το πράγμα δεν κόπτονται, υπερβατό το Είναι επιστρέφει,κάτω από τα ανοίγματα απόκρυφων στίχων, λαμπει στο κενό.Αυτή τη φορά το ποίημα έκανε διάνα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Advertisements