Amoroza

Ούτε αν νιώσω καταδικό μου
το φωτεινό σα γιορτή μέτωπό σου
ούτε αν συνηθίσω το κορμί σου
τό μυστήρια σιωπηλό το νεανικότατο
ούτε την αδιάλειπτη πορεία της ζωής σου
που μια γίνεται λόγια μια σιωπές
τίποτα πιο αινιγματικό
δεν θα μπορέσεις να μου δώσεις
πέρα από το να σε κοιτάζω να κοιμάσαι
τυλιγμένη μέσα στα χέρια μου που ξαγρυπνάνε
Σαν από θαύμα παρθένα είσαι ξανά
χάρις στην εξαγνιστική επίδραση του ύπνου
λαμποκοπάς ξέγνοιαστη χαρωπή εκλεκτή της ενθύμησης
και μου χαρίζεις της ζωής σου απόκρυφη ακτή
άγνωστη σε σένα την ίδια
Ξεχύνομαι μέσα στην αταραξία σου
εξερευνώντας μακρυσμένη του εαυτού σου πτυχή
και σε καθορώ σαν αποκάλυψη
έτσι όπως μόνο σε βλέπει ο Θεός
με απογιγνόμενο το μύθο του χρόνου
πέρα από έρωτα πέρα από εμένα(Μετ ερασιτεχνική από μένα)

Jorge luis Borges ( 1899 – 1986))

Advertisements