Με μειωμένα κόμιστρα

Κομίζω γλαύκες στην Αθήνα γιατί στα κοιμητήρια ξεχνιέμαι
βρίσκομαι όπου σε χάνω στο σκοτάδι σου κατεβαίνω
στον ακάλυπτο πόθο. Ξεχώνω. Κίνητρα μου οι παρακμές
φόβος του όλου μέσα στου πλήθους τους όγκους
σφύρα ο ήλιος χτυπά το αμόνι αιμάσσει
Κομίζω γλαύκες στην Αθήνα φωτογραφημένες

Δανείζομαι αύρα αιματώδη στεφάνια άγρια φαραγγιών
γεμάτα ίλιγγο ειρωνευτή. Τα γαλάζια με υποψία διαβάζω
δοκιμάζω τα πόδια δε χλευάζω δοξάζω
Είμαι όπου είμαι
Των σφαιρών μουσηγέτης διασαλεύει άστρα και σπλάχνα

Είμαι όπου είμαι
βαφτίζω τη λέξη στο στόμα τη μιλώ
σκίζεται μνήμη ξερολιθιά με μάνητα τη δίψα ζητούν
της φυλής μου τρελοί οι ποιητές στην αρένα αιμάσσουν
κυανοχαίτης το ατελές
Διασχίζει ο χρόνος τη χώρα μου σαν ξύλο

Advertisements