ΒΙΚΕΝΤΙΟΣ ΚΑΙ ΘΕΙΑΦΙ

http://cantfus.blogspot.gr/2015/04/blog-post_17.html?view=magazine

Βικ

Εκείνο που είναι σίγουρο είναι η παράκρουση του κοινού με το έργο, βίο και πολιτεία του Βικέντιου,και τούτο γιατί τα λόγια πάνε πιο πέρα από την πράξη μεν, από την άλλη η εύγλωττη πράξη υπερακοντίζει σημασία , βρίσκει περάσματα από αλλόκοτες μεριές. Η παθιασμένη πράξη και το σκοτεινό φόντο της τρέλας βγάζει μπροστά τη μορφή. Γι άλλη μιά φορά κινεί ως παράδειγμα σε μιά δύση που ζητεί και ζεί και τρέφεται από το εκκεντρικό. Έτσι ερμηνεύει το επικίνδυνο αθωώτατον που αναλαμβάνει ο ποιητής . Κι όταν χτυπημένος από το Φοίβο αποστερείται το νοητικό φώς και πέφτει στην τρέλα, τότε είναι έτοιμο το κοινό να δεί την ιδιοφυΐα .
Αυτοπορτραίτο:Τυλιγμένος ασημοπράσινη αρμονία ,ντυμένος χολώδες πράσινο(ροπή θλίψης) πρόσωπο σπαθί,παρειές όψεις λεπίδας, χνούδι αίματος ,μάτια συνοφρυωμένα ρωτάνε:Die aporien
ώστε και μετά εκατό χρόνια να φαντάζουν προτομές εν όπλοις, κβαντισμένες ενδοσκοπήσεις.
*
Άρλ

Αλεξικέραυνο κυπαρίσσι γειώνει του ήλιου την πυράδα
επάνω που καρποφορεί κυπαρισσόμηλα
για στολισμό της Προσερπίνας

είχε τα κυπαρίσσια του πινέλα θανατερά
για μια αιωνιότητα
βρίσκει κενό στην καταιγίδα
Βικέντιος του ήλιου, Βικέντιος του θανάτου

Πώς το τραβά αυτό το σμαράγδι
απ’ την αιχμή του και δεν το ξεριζώνει
σαν του πουλιού το ράμφος που θέλγεται
προσεύχεται ουράνια

Πώς κυπαρίσσι στη βροχή σκορπιέσαι σύγκορμο;

Μια πινελιά κάθετο χρώμα μπήγεσαι στον αφαλό του ουρανού
στο μάτι του κουφού τυφλώνεις τον ήλιο
σκοτάδι του μεσημεριού

αλεξικέραυνο κυπαρίσσι γειώνεις την πυρά του ήλιου
επάνω που καρποφορείς κυπαρισσόμηλα
να τα σκορπά ο ακατονόμαστος
στης Προσερπίνας το κρεβάτι

*
.Ωραία. Να δούμε τον κρύσταλλο από όλες τις πλευρές, κι αν καλά να τον σηκώσουμε και στο δικό του φως, αφού λάμπει πιο πολύ στις λάσπες.
Ο Βανγκόγκ δεν απεικόνισε απλά, αλλά ταυτίστηκε και έζησε το δράμα του μόχθου όπως το βλέπουμε στις περιπέτειες του βίου του. Και έβλεπε την επανάσταση κυρίως ως επανάσταση στα πνεύματα(με την πυρετική του συνέργεια το υπηρέτησε αυτό όσο κανένας άλλος. Ο πυρετός του είχε εμβιώσεις μεταφυσικής της γης ,των γήινων). Με το καρφί της ζωγραφικής του όργωσε κυριολεκτικά τα χωράφια στο τελάρο, δημιουργούσε τη φύση από την αρχή, επωμιζόταν το μόχθο των ζωντανών πραγμάτων που έβαζε στο τελάρο τα ζύμωνε να ανθίσουν και σαν αρχαίος τελετάρχης έσμιγε στους χυμούς της φύσης το αίμα του για να τα ζωντανέψει, ως άλλος Οδυσσέας πρόσφερε αίμα στις σκιές για να ανθίσουν φως. Θέλησε να κάνει τον ήλιο πιο φωτεινό, πιο διαρκή, πιο καυτό, κι έμπαινε στα χωράφια της μεσημβρινής Γαλλίας για να τον νοιώσει να τον εμπειραθεί για να ξέρει πώς θα τον κάνει και πιο νέο και πιο απωανατολίτη.
Είδε τη φύση , της χάρισε το ένα του αφτί, του έκαψε το ένα χέρι, τη ζύμωσε, αφέθηκε να τον επηρεάσει ως τις ρίζες ώσπου χάθηκε μέσα της πυρακτωμένος, με μια πληγή στην καρδιά σαν αστέρι και σαν ηλιοτρόπιο.
*
Ζωγράφος είναι ένας που μας ενδιαφέρει όποια γραμμή κι αν τραβήξει πάνω στον καμβά ή σε όποιο υλικό. Μας δίνει τρόπο να ονειρευόμαστε η γραμμή του.
*
κάργα κίτρινο
Κέρμα φωτός στο σπίτι τού Eίναι. (Union mystica_ S ounio).»Σέλας φεγγαρικό τα έμμηνα στην αγκαλιά της έμεινα!» * Ο Βικέντιος μετέχει στο θερισμό. Νιώθει , λεηλατημένος που είναι ,τη λεηλασία με χρωματικές εκτινάξεις .βαθιά μετοχή στην εικόνα ,με το παρασυμπαθητικό του και δημιουργική φαντασία νεορεαλιστή της Τσινετσιτά σχετίζει τη βαθύτατη σημασία φανομενικά ασυσχέτιστων εικόνων. Χωρίς να σπαράζει δίνει με οξύ κίτρινο τα βάθη που σπαράζουν και με τη βαθιά του παρατήρηση στον πίνακα κίνηση και δραματικότητα.
Λέξεις και χρώμα ξυραφιές χαράξεις ανελέητος θερισμός. Ξετυλίγοντας το πανί γης και ουρανού-ενός ουρανού πυρπολημένου με θειάφι μιάς γης βουτηγμένης στα χρυσάφια.
*
Είμαι σίγουρος ότι αυτή τη στιγμή στην Άρλ βρέχει.Βρέχει κίτρινο ποίημα.Στάχυα ανεμίζουν ,δαιμονισμένος Μιστράλ.Αθέατος στρατός από τερμίτες.Όμως ο Βενσέν είναι εκεί ο Κουροσάβα κοιτώντας τη βροχή.Στάλες φωτιάς και ήλιου.
*
αρλ
σαν ξυρισμένος σβέρκος φαντάρου είναι το θερισμένο χωράφι(Βικέντιος Βανγκονγκ).
*
Κόβει σαν λουλούδι το λωβό και τον προσφέρει με κατάνυξη στην προσφιλή του Ραχήλ στον οίκο ανοχής της
weiblicher_rueckenakt_hi

Άρλ,κυριευμένος από τις βαριές λαγόνες της δεμένος λες στην παχιά της κοτσίδα.

Κι έγινε ο ήλιος μια λάμπα ψυχιάτρου ανακριτή φως ζουρλομανδύας αίμα τρελό τρέχει από αυτί λωβοτομημένο,κόπηκε σκοτεινό λουλούδι ο λωβός, ηλιολούλουδο καρατομημένο ,υψηλής τάσης καταιγίδα μια μέρα, στάθηκε ηλιόλιθος πάνω από την Άρλ, σκοτείνιασαν τα μεσημέρια,άτιμε άνεμε Μιστράλ..

*
φλεγόμενο ηφαίστειο σώμα μάγμα του μαύρου και της φωτιάς  η χαρά του πινέλου σαν βρει τη φόρμα τη ματιέρα,το μαύρο αίμα.
*

Αμείλικτο βλέμμα τίναξε το λερωμένο σεντόνι της γης και το ξαναζωγράφισε.

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΣΤΑ ΚΑΤΑΤΟΠΙΑ ΤΩΝ ΜΠΕΚΕΤ

http://staxtes.com/2003/?p=6317

φρανσις
Ένας Νίτσε της ζωγραφικής.Πήρε το κακοτράχαλο μονοπάτι της διάλυσης της μορφής, και για να εντείνει το αίσθημα.Το νεύρο.Το ένστικτο.Δεν ζωγράφισε με το καρφί,αλλά πέρασε στη μύτη του παραμάνα,σαν άνθρωπος της υποσαχάριας σαβάνας.Της βάναυσης σάρκας εραστής.

Κυρίες και δεσποινάρια, σηκώστε τον ποδόγυρο,μπαίνουμε στην κόλαση Φράνσις Μπαίηκον.
*
Η καταστροφή της εικόνας που αποκαθιστά το βάθος δεν πάει με λυρισμό,πάει ως τραγικός σειληνός στην εύρεση του μη επιφανειακού στο ταραγμένο απο μια βία εγκατεστημένη στα πράγματα.Τέτοια που μπορεί να είναι η αλήθεια .Η αλήθεια χωρίς καλοπιάσματα.Ωμή,άν και χωρίς γωνίες ορατές. Κάτι γλυκό κι όχι ιδιαίτερα δυσοίωνο υποθάλπει η καμπύλη του κύκλου,ο φακός των σμικρύνσεων,τα τυπώματα των ελλείψεων,σαν για να δέσουν την εικόνα ακόμα πιο έκκεντρα,

να μάθεις τι να κάνεις με τα «σάλια του διαβόλου».

Το στόμα του Πάπα Ινοκέντιου Χ ,βαθιά μέσα του στον ουρανίσκο η δύση,κάτι ερωτικό μαζί και θάνατος.Πόνος και ηδονή.Συναντιέται εν ταυτώ ο ρεαλιστής Βελάσκεθ ο ιμπρεσιονιστής Μονέ σε μια στιγμή κραυγής του κόσμου,όταν Ινοκέντιος Χ και Φράνσις γίνονται μορφή μία.Κι όλο αυτό ζωγραφική. Συνέργεια δυνάμεων που κάνουν ορατή τη δύναμη που έχει το όνομα ζωγραφική.

Ήταν η πρώτη μεγάλη συνάντηση του Μπαίηκον με τη ζωγραφική αυτή η κραυγή του πάπα βγαλμένη από το ρεαλισμό του μεγάλου Βελάσκεθ,
είναι και μιά κραυγή όταν τον άρπαξε το χρώμα και τον έκανε ζωγράφο.Γιατί ένιωσε μέσα στο στόμα του μια δύση με αυτό το κόκκινο.

Η αλήθεια έχει οξείες γωνίες και γδέρνει την ψυχή,πράγμα που κάνει να υποφέρουν όσους είναι καθησυχασμένοι.Η τύφλωση είναι καλλίτερη μπροστά στην ομορφιά ,πολύ περισσότερο μπροστά στην αλήθεια,όταν ανασύρονται τα παραπετάσματα, τα καλύμματα της Ίσιδας και τη φανερώνουν, κάνουν τον αδαή να δυσανασχετεί.

Αν παρατηρήσεις τα σφαχτάρια στην πρώτη εικόνα που είναι σαν ο νέος,ο εραστής του, ανάποδα σφαγμένος,θα καταλάβεις τότε και τη σταύρωση του Τσιμαμπούε που τη γύρισε ανάποδα να γλιστρήσει σαν σκουλήκι ο εσταυρωμένος
και απο εκεί έδωσε τις λεπτομέρεις στο κάτω μέρος της σταύρωσης.Έτσι είδε και το κεφάλι του σφαγμένου σταυρωμένου που είναι σαν να συντρίβεται να χώνεται στο έδαφος η να σκορπούνε τα κόκαλα στο έδαφος κι όχι να φαιδρύνεται με φωτοστέφανα κλπ

είπαμε σηκώστε τον ποδόγυρο θα βουτηχτεί στην αλήθεια και θα σας βάψει,τη βάψατε

ότι θεωρείται ομορφιά από το κοινό,τα κοινότυπα κλπ είναι άσχημο.Ποτέ τα ομορφούλικα ζαχαρένια δεν είναι όμορφα.Μόνο καμιά φορά η ζαχαροπλάστρια όπως η Φορναρίνα του Ραφαήλ.

Φιλτράρω την εικόνα,δεν πρέπει να πρωταγωνιστεί ο φακός,αλλά το συναίσθημα.Το πιο βαθύ συναίσθημα,κάτι που τώρα πρωτογεννιέται,αισθάνομαι τη μορφή να μου λέει.
Η σταύρωση ως ερωτική θυσία.Ο απεσταλμένος του θεού,θυσιάζεται για τις αμαρτίες του ανθρώπου.Ειδωμένο σε μια τελετουργική σταύρωση με θέμα τον ίδιο τον Μπαίηκον και θύτη τον εραστή του .Το τρίπτυχο σταυρώνει τον κόσμο με πόνο θυσία ερωτική σφαγή .Κι όλα αυτά να τα απαλλάξεις απο την προσωποποίησή τους για να δηλώσουν το όλο.

Η μπρουτάλ σταύρωση το ιλί ιλί να λέγεται στο χώμα στη λάσπη,την πραγματική ιλύ.
Η πραγματική σταύρωση όπως συμβαίνει δεν μπορεί παρά να τρυπά το έδαφος κι όχι να διϋλίζεται προς τον ουρανό.Αυτό είναι το μπρουτάλ.
Σπάει το κεφάλι στο θάνατο,του αθέλητου σταυρού,γι όλους μας.
*

Η τραγωδία είναι κραυγή
Να μεταφέρομε τον άνθρωπο στην παράξενη θέση του μόλις τον βγάλουμε από το καθησυχαστικό περίγραμμα,δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όσο τα θέλει η συνήθεια.
Όπως τα θυμάται ένας ποιητής, ένας Φειδίας όμως δεν θυμάται,ξέρει πως το μόνο άγαλμά του που θα μείνει άφθαρτο είναι εκείνο που πήρε μαζί του στον τάφο.
Ύπάρχουν εικόνες,ή μάλλον φτιάχτηκαν ,που μπορούν να πάνε μακριά.Επειδή περιέχουν ,έχουν καταφέρει ένα εικονογραφικό μυστικό,που έχει να κάνει με την εμπειρία του κόσμου,της εικόνας,της εικονογράφισης,και των νεύρων.
*
Αυτό που λέμε “ανάληψη” πόσο μπορεί να το πετύχει μια μορφή που συντρίβεται,και πόσο μάλιστα συναισθήματα που δεν λαβαίνουν καμιά παρήγορη στήριξη από πουθενά; Η εικόνα οφείλει να μαρτυρεί για τον κόσμο,μόνο έτσι έχει ομόλογη θέση ανάμεσα στις πραγματικότητες με το συμβαίνον τους.
*
Οι σφαγές τα σφάγια
Ο ζωγράφος δεν πρέπει να φοβάται να στρέψει την προσοχή του στην προσπάθεια να αποδώσει εικονογραφικά πραγματικότητες που δεν έχουν απασχολήσει ώς τώρα την τέχνη.Αφού τώρα, βγαίνουν στο φως για πολλούς λόγους,αλλά και γιατί κάποιος έχει στρέψει συνειδητά την προσοχή του εκεί και την τέχνη του.Ωστόσο αφού η πραγματικότητα είναι νέα, δεν θα απαιτήσει και την εικόνα της νέα;
Από τον εφησυχασμό του πλήθους,από το ανώνυμο του κανένα,η αλήθεια με ένα τραχύ άδραγμα,πρέπει να αποσπάσει σαν ένα κομμάτι μάρμαρο από το λατομείο των αδρανών,της αδρανούς ύλης που σχηματίζουν οι μάζες,και να παραδώσει στον κόσμο των μορφών.Η εργασία είναι συνδιαμορφωτική με αυτή του τυχήματος.
Τσαλάκωμα πάνω σε μιά πολυθρόνα,Λεπτομέρειες γεγονότων,Να φτιάξω το βουητό.
*
Στις “Λουόμενες” του Σεζάν δεν υπάρχει αφήγηση,είναι μόνο εικόνα.Γυμνό φτιαγμένο με σταγόνες χρώμα που φέρνονται με ευγένεια στη γυμνότητα.
_Αυτή εδώ η μελέτη,θέλει να είναι ομόλογη του ενστίκτου,που οδήγησε στις μορφές την τέχνη του Φ.Μπ.,χωρίς να αποποιείται το λυρισμό.Η λυρική ενόραση δεν στερείται τραγικής όρασης.Δεν ωραιοποιεί.Γνωρίζει πώς να δει την ομορφιά που δένεται με τις εναντιώσεις της ασχήμιας.Δεν υπάρχει επιφάνεια χωρίς βάθος.
Γιατί θέλουμε να συλλάβουμε τη φιγούρα,το γεγονός επ’ αυτοφώρω,κι ας γίνει εκατομμύρια χρόνια πριν ή μετά από μάς.Να προκύψει σαν αρχέτυπο που τό ‘λιωσε ο χρόνος στα ηφαίστειά του.Γιατί είναι βγαλμένο απ τα νεύρα μας που έχουν δομή φλεβών λάβας,ρίξαμε πλεγμένο δίχτυ τα νεύρα στο βάθος των ενστίκτων να το ανασύρουμε,λευκό ψάρι απολιθωμένο στις φλόγες μιας θάλασσας σε έκρηξη,αρχαιοϊχθύς του ολόκαινου που είναι η εποχή μας αποσβολωμένη.Ζητούμε την εικόνα σαν κατασκευή, επίτευγμα, κάτι να γκρεμίσει μέσα μας και να μπει στην κενή θέση όπως μπαίνει στην ιστορία του κόσμου.
(Αναρωτιέμαι αν ο κλασσικισμός του Καβάφη θα εύρισκε κάτι να ακουμπήσει σε αυτές τις βίαιες πραγματώσεις.Σίγουρα η έκφρασή του “ανδρείες ηδονές” θα ήταν κάτι,αλλά πόσο φαντάστηκε στα αρχαία παλαίσματα,πάλη μέχρι θανάτου,αντιμαχόμενο ερωτισμό;)
-Κι ακόμα μια φορά θα το πω.Γιατί μας έρχονται κατά κύματα πράγματα από δύσεως,εδώ και χίλια χρόνια,ενώ οι θρησκείες κι οι θεοί εξ ανατολών.Η δύση προηγείται σε τρόπο καινής ζωής,η ανατολή φρεσκάρει το πνεύμα.Τα δύο ρεύματα ανακατεύονται στην κοίτη την παλιά κι είμαστε υπεύθυνοι να πορευτούμε στη σύνθεσή τους,καθώς μας αρδεύουν.Η ανατολή έπαψε να λειτουργει το νέο,ας την κάνουμε δέκτη στης δύσης το σκληρό φως,εκείνη κάποτε ήταν το μαλακό τύμπανο των ενηχήσεων.Η βιομηχανική επανάσταση έμπασε στα πράγματα την αέναη αλλαγή.Έτσι το στατικό υπόδειγμα δεν μπορεί να σταθεί.Κι ας κάνουμε εδώ μια διαπίστωση επίσης επίκαιρη,η χώρα μας έχει με το βορρά τη σχέση που έχει η Ινδία με την Κίνα, στο βορρά της, η Λατινική Αμερική αντίστοιχα.Κάτι που προηγήθηκε πνευματικά υστερεί τεχνικά και στη διοργάνωση.Είναι ζήτημα ψυχικών χώρων.Χωρητικότητας.Δεν αντέχει το ενεργώς πυκνό,αγαπά το αιθέριο.Όμως τώρα πια μεταβάλλεται, όποιος δεν συντονίζεται, σε παρία της διεθνούς κοινότητας.
*
Τί αλλάζει την ίδια στάση(τρίπτυχο 61),που τη μεσολαβεί βίαια ερωτική πράξη,η ερωτική έξαψη παραμένει παρά τη σκηνή θανάτου.Αυτή την αίσθηση διάβαζα στο σεξ εκείνα τα χρόνια της Σαλονίκης,παρόλη τη μικρή εμπειρία.Το βίωμα ερχόταν από τον τρόπο ελευθερίας κι από ψυχωσικές επιρροές.
ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑΩ ΠΡΩΪ Η ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΝΟΜΙΖΩ ΞΑΝΑΖΩ
*
Πετώντας το σουρεαλιστικό χρώμα στην άβυσσο του συναισθήματος την πραγματικότητα της πιο βίαιας στιγμής της ιστορίας.Δεν το λέει πουθενά κι αυτό είναι το μεγαλείο του.Το λέει η τέχνη του μοναχή:Να δώσεις το συμβάν κατασκευάζοντάς το χωρίς την αφήγησή του.Για να σε αδράξει βίαια η αλήθεια.
ΝΤΥΣΣΑΝ (Γάλλος που γίνεται Σάξονας στο φρόνημα λες κι είχε αποτάξει το ergo sum).
Η μορφή να φεύγει σαν μάσκα.Κάτι σαν να σε αποχωρίζεται,ένας θυμός,μια κατάσταση,κι εκεί αφήνει πίσω κενό κι αμιγές λευκού θυμού.

Τί ξερνάει; Ότι και να πούμε ,η φιγούρα και το μαύρο ήδη πήραν το χρόνο τους,και είναι καταλύτες ζωγραφικής φυσιογνωμίας.Τα υπόλοιπα δεν έχουν να κάνουν,είναι απλά αφηγηματικές παρακρούσεις.
-Το νεύρο μου απέναντι στο σκόπευτρο.Αντιστρέφω τη δράση της κινηματογραφικής κάμερας.Την εικονίζω.Δίνω την εικόνα της μηχανής των εικόνων, μαζί του χειριστή της.Ένας όμοιός μου στο αρνητικό μου.Εγώ κατασκευάζω, εκείνος αποτυπώνει στιγμές.Επινοώ μια εικόνα της μηχανής τέτοια που δεν μπορεί να μαντέψει.Τη φτιάχνω.(Με τη σειρά της τον φιλμάρει,και αναπαράγει κόπιες του έργου του εσαεί).Το μοναδικό έχει αντίγραφα.
*
bacon_triptych1973
Τέλειο είναι όταν πεθαίνεις.
Τότε είναι σύνολο το έργο σου.Και τελειώνεται από δικού του.Υποχρεώνεται αφου δεν υπάρχεις.Γίνεται όλο.
Η ζωγραφική γεννιέται μαζί με το ζωγράφο.Του παρουσιάζεται ως ένα θέμα που του ζητάει να το φτιάξει.Και γίνεται από ένα βάθος όπου δεν φτάνουν τα λόγια.Εικόνα μαζί και συναίσθημα αναδύονται ενστικτωδώς.Είναι ένα χάρισμα που δεν έχει αλλο.Η μεγάλη τέχνη επιλέγει τους εκλεκτούς της.

Ο κύκλος της ζωής.Ο δυσοίωνος κύκλος.Κυβισμός πάνω σε πλέγμα ,έμβιο δρων.Ένας μαζοχιστής που τα διοχετεύει ολα στο τελάρο.Οχείται.
Δεν θέλει με τις εικόνες του να σκοτώσει κανέναν.Θέλει όμως να του αρέσουν. Να του αρέσουν πολύ.Και να διαρκέσουν.
Επιβλητικές εικόνες,παίρνει τη ζωγραφική ,από τη στατική της ωραιοπάθεια και την τεντώνει σε ένα χωρο δραματικών εντάσεων έτσι που στοιχειώνουν το νου και ταυτόχρονα δημιουργούν ρήξη στο χώρο των εικόνων.Η ζωγραφική δεν θα ξαναείναι ποτέ πια διακοσμητική.Και ποτέ πιά ακίνητη όπως ένα νήπιο που έμαθε τα βήματα και πια δεν μπουσουλάει ανίδεο.
ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΜΗΤΕ ΤΟ ΥΠΑΙΘΡΟ
-Η αποτέφρωση μού είναι λίγο απεχθής γιατί θα εξαφανίσει τους πεθαμένους.Δεν θα υπάρχουν πεθαμένοι,και αυτό θα αποβεί εις βάρος της ζωής.Θα κινδυνέψουν οι ζωντανοί από τους σπουδαστές της ανατομίας και πολλά άλλα..
-Όσοι αγαπούν τη ζωγραφική όσοι αγαπούν και προάγουν την τέχνη,δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούν με τους πολιτικούς φιλοσόφους,γιατί ήταν και είναι οι πρώτοι που τους εξορίζουν από την Πολιτεία.Σκοτίστηκαν κι άν.Δεν είχαν άλλη δουλειά παρά να τρέχουν ξωπίσω απ τα συστήματα.
-Οι ομοερωτικοί ειδικά αν είναι και καλλιτέχνες και είναι δυσανάλογα πολλοί σε σχέση με άλλες κατηγορίες του πληθυσμού,είναι αρκετά ευφυείς σε ζητήματα ηθικά που έχουν να κάνουν με τους ίδιους.Πέρα απ’ αυτό δεν έχει.

Υπάρχω γιατί έχει πολύ νόημα να υπάρχω
πριν από το τίποτε.Αυτό είναι όλο.
Δεν λέω ότι είναι τίποτε,λέω ότι αργά
ή γρήγορα το τίποτε επικρατεί.Αυτό δεν πρέπει
να μας τρομάζει.Θυμηθείτε ότι είναι καλλίτερο
από την κόλαση.Είτε αυτή που ζόυμε είτε αυτή
που υπόσχονται.Το μάταιο είναι ό,τι καλλίτερο
έχει βρεθεί προς το παρόν.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣ
-Μετά από χρόνια που ξαναδιαβάζω τη συνέντευξη αυτή,δεν είμαι πια ο ίδιος.Δεν είναι πια ίδιος με τότε μήτε ο Μπαίηκον.Διαπιστώνω τώρα ότι καλλίτερος γνώστης της τέχνης και της πρακτικής της δεν υπάρχει στα χρόνια του.Έχει μια διαυγή στάση απέναντι στο πράγμα που ναι μεν δεν με εκπλήσσει,αλλά που νικά όλα τα πανεπιστήμια τις σχολές τις ακαδημίες.Είναι ένας μεγάλος που η τέχνη του διαβάζει όλη την τέχνη ,όπως θα ήταν αναμενόμενο.Γιατί ποιός άλλος θα το μπορούσε;-(Και είναι αυτοδίδακτος).
-Η εικόνα ως κάτι μεταξύ αίσθησης κα σκέψης.Η αίσθηση είναι κάτι πρωταρχικό κάτι πολύ πρωταρχικότερο και βαθύτερο από τη σκέψη.Κι άν έρθει με τον απότομο τρόπο των νεύρων τόσο το καλλίτερο,γιατί κι η τύχη,το τυχαίο,εκεί γύρω δρά,στην περιοχή των νεύρων,του ενστίκτου.
-Με το αποτύπωμα της ψηλάφισης ,σαν ταύτιση,ταυτωτικό πρόσωπο.Με τα ίχνη από χρώμα και όχι.
-σαλευτής των πραγμάτων,εκεί που τήκονται για να περάσουν από τα νεύρα στο συνειδητό.
Τί έχει καταφέρει; Μας κάνει μέτοχους μέσα από τη διπλή σκόπευση σαν από το γυάλινο διάφραγμα του κύβου και του μεγεθυντικού φακού.
-δείτε τις φέτες του καλοριφέρ πώς βγαίνουν απο τη σπονδυλική στήλη προϊστορικού τέρατος.

*
Διάβημα Ώντεν: ο πρεσβευτής της διασάλευσης.Κάτι που η ποίηση δεν μπόρεσε να το φτάσει.Σ αυτό προηγείται.Είναι ένα θέμα να διαβάσω Τραϊανό τη στιγμή που πάει να το πλησιάσει μέσω Μπέκετ.
Ανατόμος της εικόνας του ανθρώπου σε ότι βαθύτερο φέρει και τον φέρει πάνω σε ένα εξέχον βάθρο χωρίς να υπολογίζει το συναισθηματικό κόστος,η κατάσταση άνθρωπος δοσμένη ωμά.Όσο εγγύτερα ωμά.
Χωρίς όριο διαφυγής.Πάνω στο βάθρο ανεξεραίτως η σάρκα σφαδάζει μέχρι το κόκαλο,σύμπλεγμα στην τάφρο του θανάτου σφαγή και γένος.
Η εικόνα βρυχάται με τεχνητά μέσα,το μπλέ του κοβαλτίου τον οδηγεί σε παροξυσμό ώστε το νατουραλιστικό νικιέται.Αφού είχε ήδη ετοιμάσει την υποδοχή για να ρίξει,εκσφενδονίσει το χρώμα με τον κουβά,αυτόν τον πίδακα που μας ειρωνεύεται για τις ερωτήσεις που του υποβάλλουμε.
-Η λεκάνη της τουαλέτας σαν μέρος του ίδιου του σώματος παρά ως συνέχειά του(λεκάνη και λεκάνη). Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος είναι γεμάτος εικόνες αλλόκοτες,εικόνες σε πρώτο στάδιο ,που πάνε να πάρουν μορφές,η μια μετά την άλλη,η μια πάνω στην άλλη.Είναι μέρος της φυσιολογίας του ανθρώπου να κατέχεται από εικόνες,κι όχι μόνο το φαντασιακό του,αλλά στην πιο βαθιά δομή τού συναισθήματος.Είναι γεμάτος αίσθηση γι αυτό είναι πάθος,ο άνθρωπος.Πράγματα τον τρομάζουν σαν πρώτη του μοίρα.
Να πιάσεις τα πράγματα επ αυτοφώρω από τις εικόνες που σου γεννιούνται από αυτά και με αυτά.
Ο αμμόλοφος έχει κάτι από τη σάρκα του κόσμου.Δεν λέω.Κάνω.
Κοιτάξτε.Αυτό εδώ είναι η κόλαση.Το μόνο που μπορεί να την αλλάξει ,είναι να κάνεις σκέψεις πως να δραπετεύσεις,γι αυτό μη τη φοράς πάνω σου σαν καβούκι από το οποίο δεν θα μπορέσεις να ξεκολλήσεις με τίποτε.Κάνε τρόπο σου τον τρόπο του Δάντη.Πάρε οδηγό σου έναν ποιητή,γύρισέ την καλά,κι όταν μάθεις όλα της τα κατατόπια ,θα μάθεις και πώς να πάρεις το πιο κακοτράχαλο μονοπάτι,αυτό της απόδρασης πίσω από τις φλόγες.Κάθε τέχνη είναι μια τέτοια απόπειρα.
Αμμόλοφος 1983:σαρκικό , η ε π ι φ ά ν ε ι α της σάρκας.
Τρίπτυχο 1971.Η αφηρημένη ζωγραφική με το να αποσύρει τη μορφή από το τελάρο,έδωσε πλεονέκτημα στον Μπαίηκον να βαθύνει την πρώτη του εκκίνηση από τον σουρεαλισμό σε μιά πιο δυνατή γέννα,η Γέννηση των εικόνων του πήρε υπόσταση πέρα από κάθε αμφιλογία.Πραγμάτωση. -Κατασκευαστής εικόνων από το τυχαίο όπως ερχόμαστε από το πουθενά-.
Τρίπτυχο Αύγουστος 1927
Γόνιμα για τη ζωή δεν είναι ,τη βιολογία της,αλλά για την τέχνη είναι παραπάνω από γόνιμα τα σπέρματα από χρώμα που γεννά το πινέλο μιμούμενο το φαλλό.
“Ορέστεια”1981.
Να καταγράφεις το πραγματικό τραγικό επίπεδο με το αίμα και τον Ορέστη και τις ερινύες.Όλο το βουητό και την αναστάτωση στα βάθη του ανθρώπου καθώς πάει να μάθει κάτι για τον εαυτό του ξανακάνοντας το μύθο.
Και τον ακούς να λέει: “Λυπάμαι που δεν έμαθα αρχαια ελληνικά”.
30 3 15 α.
ε.
Υ.Σε αντίθεση με τα καθησυχαστικά κηρύγματα των ηθικολόγων και του μάρκετινγκ, είναι σημαντικό η τέχνη να δείχνει την πραγματική ματαιότητα, γιατί έτσι και μόνον ανάβει η μεγάλη λαχτάρα για ζωή.