ΒΙΚΕΝΤΙΟΣ ΚΑΙ ΘΕΙΑΦΙ

http://cantfus.blogspot.gr/2015/04/blog-post_17.html?view=magazine

Βικ

Εκείνο που είναι σίγουρο είναι η παράκρουση του κοινού με το έργο, βίο και πολιτεία του Βικέντιου,και τούτο γιατί τα λόγια πάνε πιο πέρα από την πράξη μεν, από την άλλη η εύγλωττη πράξη υπερακοντίζει σημασία , βρίσκει περάσματα από αλλόκοτες μεριές. Η παθιασμένη πράξη και το σκοτεινό φόντο της τρέλας βγάζει μπροστά τη μορφή. Γι άλλη μιά φορά κινεί ως παράδειγμα σε μιά δύση που ζητεί και ζεί και τρέφεται από το εκκεντρικό. Έτσι ερμηνεύει το επικίνδυνο αθωώτατον που αναλαμβάνει ο ποιητής . Κι όταν χτυπημένος από το Φοίβο αποστερείται το νοητικό φώς και πέφτει στην τρέλα, τότε είναι έτοιμο το κοινό να δεί την ιδιοφυΐα .
Αυτοπορτραίτο:Τυλιγμένος ασημοπράσινη αρμονία ,ντυμένος χολώδες πράσινο(ροπή θλίψης) πρόσωπο σπαθί,παρειές όψεις λεπίδας, χνούδι αίματος ,μάτια συνοφρυωμένα ρωτάνε:Die aporien
ώστε και μετά εκατό χρόνια να φαντάζουν προτομές εν όπλοις, κβαντισμένες ενδοσκοπήσεις.
*
Άρλ

Αλεξικέραυνο κυπαρίσσι γειώνει του ήλιου την πυράδα
επάνω που καρποφορεί κυπαρισσόμηλα
για στολισμό της Προσερπίνας

είχε τα κυπαρίσσια του πινέλα θανατερά
για μια αιωνιότητα
βρίσκει κενό στην καταιγίδα
Βικέντιος του ήλιου, Βικέντιος του θανάτου

Πώς το τραβά αυτό το σμαράγδι
απ’ την αιχμή του και δεν το ξεριζώνει
σαν του πουλιού το ράμφος που θέλγεται
προσεύχεται ουράνια

Πώς κυπαρίσσι στη βροχή σκορπιέσαι σύγκορμο;

Μια πινελιά κάθετο χρώμα μπήγεσαι στον αφαλό του ουρανού
στο μάτι του κουφού τυφλώνεις τον ήλιο
σκοτάδι του μεσημεριού

αλεξικέραυνο κυπαρίσσι γειώνεις την πυρά του ήλιου
επάνω που καρποφορείς κυπαρισσόμηλα
να τα σκορπά ο ακατονόμαστος
στης Προσερπίνας το κρεβάτι

*
.Ωραία. Να δούμε τον κρύσταλλο από όλες τις πλευρές, κι αν καλά να τον σηκώσουμε και στο δικό του φως, αφού λάμπει πιο πολύ στις λάσπες.
Ο Βανγκόγκ δεν απεικόνισε απλά, αλλά ταυτίστηκε και έζησε το δράμα του μόχθου όπως το βλέπουμε στις περιπέτειες του βίου του. Και έβλεπε την επανάσταση κυρίως ως επανάσταση στα πνεύματα(με την πυρετική του συνέργεια το υπηρέτησε αυτό όσο κανένας άλλος. Ο πυρετός του είχε εμβιώσεις μεταφυσικής της γης ,των γήινων). Με το καρφί της ζωγραφικής του όργωσε κυριολεκτικά τα χωράφια στο τελάρο, δημιουργούσε τη φύση από την αρχή, επωμιζόταν το μόχθο των ζωντανών πραγμάτων που έβαζε στο τελάρο τα ζύμωνε να ανθίσουν και σαν αρχαίος τελετάρχης έσμιγε στους χυμούς της φύσης το αίμα του για να τα ζωντανέψει, ως άλλος Οδυσσέας πρόσφερε αίμα στις σκιές για να ανθίσουν φως. Θέλησε να κάνει τον ήλιο πιο φωτεινό, πιο διαρκή, πιο καυτό, κι έμπαινε στα χωράφια της μεσημβρινής Γαλλίας για να τον νοιώσει να τον εμπειραθεί για να ξέρει πώς θα τον κάνει και πιο νέο και πιο απωανατολίτη.
Είδε τη φύση , της χάρισε το ένα του αφτί, του έκαψε το ένα χέρι, τη ζύμωσε, αφέθηκε να τον επηρεάσει ως τις ρίζες ώσπου χάθηκε μέσα της πυρακτωμένος, με μια πληγή στην καρδιά σαν αστέρι και σαν ηλιοτρόπιο.
*
Ζωγράφος είναι ένας που μας ενδιαφέρει όποια γραμμή κι αν τραβήξει πάνω στον καμβά ή σε όποιο υλικό. Μας δίνει τρόπο να ονειρευόμαστε η γραμμή του.
*
κάργα κίτρινο
Κέρμα φωτός στο σπίτι τού Eίναι. (Union mystica_ S ounio).»Σέλας φεγγαρικό τα έμμηνα στην αγκαλιά της έμεινα!» * Ο Βικέντιος μετέχει στο θερισμό. Νιώθει , λεηλατημένος που είναι ,τη λεηλασία με χρωματικές εκτινάξεις .βαθιά μετοχή στην εικόνα ,με το παρασυμπαθητικό του και δημιουργική φαντασία νεορεαλιστή της Τσινετσιτά σχετίζει τη βαθύτατη σημασία φανομενικά ασυσχέτιστων εικόνων. Χωρίς να σπαράζει δίνει με οξύ κίτρινο τα βάθη που σπαράζουν και με τη βαθιά του παρατήρηση στον πίνακα κίνηση και δραματικότητα.
Λέξεις και χρώμα ξυραφιές χαράξεις ανελέητος θερισμός. Ξετυλίγοντας το πανί γης και ουρανού-ενός ουρανού πυρπολημένου με θειάφι μιάς γης βουτηγμένης στα χρυσάφια.
*
Είμαι σίγουρος ότι αυτή τη στιγμή στην Άρλ βρέχει.Βρέχει κίτρινο ποίημα.Στάχυα ανεμίζουν ,δαιμονισμένος Μιστράλ.Αθέατος στρατός από τερμίτες.Όμως ο Βενσέν είναι εκεί ο Κουροσάβα κοιτώντας τη βροχή.Στάλες φωτιάς και ήλιου.
*
αρλ
σαν ξυρισμένος σβέρκος φαντάρου είναι το θερισμένο χωράφι(Βικέντιος Βανγκονγκ).
*
Κόβει σαν λουλούδι το λωβό και τον προσφέρει με κατάνυξη στην προσφιλή του Ραχήλ στον οίκο ανοχής της
weiblicher_rueckenakt_hi

Άρλ,κυριευμένος από τις βαριές λαγόνες της δεμένος λες στην παχιά της κοτσίδα.

Κι έγινε ο ήλιος μια λάμπα ψυχιάτρου ανακριτή φως ζουρλομανδύας αίμα τρελό τρέχει από αυτί λωβοτομημένο,κόπηκε σκοτεινό λουλούδι ο λωβός, ηλιολούλουδο καρατομημένο ,υψηλής τάσης καταιγίδα μια μέρα, στάθηκε ηλιόλιθος πάνω από την Άρλ, σκοτείνιασαν τα μεσημέρια,άτιμε άνεμε Μιστράλ..

*
φλεγόμενο ηφαίστειο σώμα μάγμα του μαύρου και της φωτιάς  η χαρά του πινέλου σαν βρει τη φόρμα τη ματιέρα,το μαύρο αίμα.
*

Αμείλικτο βλέμμα τίναξε το λερωμένο σεντόνι της γης και το ξαναζωγράφισε.

Advertisements