Ξόρκι

Να μάθω την τέχνη σου να πετάς, γιατί, με τον καιρό , δεν ξέρεις, πέρασμα είναι από ακρωτήρι, γοργό. Συνομιλίες, με το χρόνο, καθώς αποσυρόμαστε προς τα εκεί. Χαμένοι στη μνήμη. Θερίζοντας θαλασσινό χορτάρι όπως οι πνιγμένοι, με το μπλε δίπλα στο κίτρινο, σα γαλαζώσει θα αρχίσει το μπλουζ της πράσινης θάλασσας. Είναι η διάλυση […]

Φλωρεντινό ξεφλούδισμα

(«Εν κινδύνω».Του κανενός είν΄ ρόδο τούτο το θρυμματισμένο μηδενρόδο. Άν μιά ουσία έρχεται με το αρχαίο νάμα υγραίνει τα ποιητικά χέρσα χωράφια ποιητική ενσάρκωση ιδρύει κατευθύνει στερεώνει ο κόσμος αποκτά ουσία) Μια ποίηση που σε κλειδώνει στο δωμάτιο με τις σκιές όπου παλεύουν οι φιλόσοφοι με τους ποιητές ήτανε λάσπη από τον Άρνο λάσπη εύπλαστης […]

παλιά οικητήρια

  Στο αμιγές φως σκληρό νερό λεπτός αέρας πέτρινη σκάλα απέριττο τόξο μυστηριακή αγκάλη ανατολική κόγχη θάλασσας Καθρέφτης λαών ενοτήτων εθνοτήτων εκεί πρωτοβάπτισμα του ήλιου εκεί η κραταίωση έγινε βύθισμα τωρινό Αψίδες από πέτρα υψώθηκαν στο φως στον άνεμο είδαν στρατιές να τις διαβαίνουν αιώνες τώρα μόνο άνεμος κατώφλια λιωμένα τώρα μόνο πέτρα Βυθίζεται ένας […]

Χαρτόσημο για μνημόσυνο

Τα ποιήματα δεν πιάνουν στο στόμα τους τους νεκρούς διαχειρίζονται μόνο το ξόδι τους γιατί παραδέχονται πως από την επικράτεια της ζωής ο θάνατος απέχει και είναι στη δικαιοδοσία άλλων Τα ποιήματα ποτέ δεν θυμούνται τον νεκρό ποιητή τους καθόσον ζουν.Κι όταν κι εκείνα πεθάνουν,πάλι δεν θα θυμούνται.Στην αλληλουχία των θανάτων μνήμη δεν περισσεύει. Ό,τι […]

φαντασμός

Κομμάτια από ροδοπέταλα αγριοτριανταφυλλιάς χωμένα στο χαρτί της σελίδας ,για να θυμίζουν την υγρασία από το ρέμα που τα διαπότισε ,άμεση ομορφιά μέσα στα ίδια τα πράγματα. όταν ένα ροδοπέταλλο πέφτει κρούει τις πιο λεπτές χορδές σιγή δονεί τα χείλη πολλές χορδές ,λίγη μουσική καλλίτερα το ανάποδο βαθιά μουσική κατά το πέρασμα του ανέμου κάνε […]

λειψό πορτραίτο

ζηλεύω το μαύρο χείμαρρο που τρέχει στους ώμους σου τη μελαψή σου κράση ζηλεύω που μοιάζεις τη Σαπφώ και τότε με τι να σε παρομοιάσω; ά, βρήκα με τι , με ποταμάκι μαύρο που χάνονται της Λυδίας όλοι οι στρατοί πεζοί καβαλαραίοι που χάνονται χρυσοί και πλούτη παιδί εσύ του έρωτα ποίηση σε θέλει *

Τίποτε η νύχτα

ώ Αιγαίο,γιατί επιμένεις να λες πως είσαι γαλάζιο; τον ήλιο μαυλίζουν αλυκές κρέμεται σαν λινό ρούχο στο αρμυρίκι μεθυσμένοι γύμνια ρουφώ το μύδι πεταλίδα στο βράχο και πέρα η θάλασσα ώ νησιά μου ώ γλώσσα μου Μες στο μυαλό μου μια αετοφωλιά μια ελιά ψάχνει τόπο να σταθεί στο τοπίο με τα καψαλισμένα σπάρτα αγκαλιασμένοι […]