Φλωρεντινό ξεφλούδισμα

κομμένα γεφύρια

(«Εν κινδύνω».Του κανενός είν΄ ρόδο τούτο το θρυμματισμένο μηδενρόδο.
Άν μιά ουσία έρχεται με το αρχαίο νάμα υγραίνει τα ποιητικά χέρσα χωράφια
ποιητική ενσάρκωση ιδρύει κατευθύνει στερεώνει ο κόσμος αποκτά ουσία)

Μια ποίηση που σε κλειδώνει στο δωμάτιο με τις σκιές
όπου παλεύουν οι φιλόσοφοι με τους ποιητές
ήτανε λάσπη από τον Άρνο
λάσπη εύπλαστης λησμονιάς.

Το ηθικό μας αίμα.

Το ποίημα αυτό γκρεμίστηκε,αφότου
δεν ανέλαβε επαρκώς το χρέος
να πεί πώς ξεφυλλίζεται
το τριανταφυλλένιο στεφάνι της ταφόπλακας
καθώς χωματίζονται οι προσφιλείς τόσοι.

Δεν έχει τους χρωματικούς
χωμάτινους τόνους τους ενδεδειγμένους.

Δήγματα στην καρδιά και ψιλοβρέχει,στο νιόσκαφτο μνήμα.
Δεν είσαι εκεί στη γέννηση δεν είσαι εκεί στο θάνατο.

Η κυκλοφορία του αίματος ξέρει την πηγή της
η καρδιά μου εκβάλει στην αγάπη τους.

φλόγα η ζωή αναλωθείτε

Στον καθρέφτη από κασσίτερο αναδεύονται θάλασσες
που φτάνουν μέχρι τη μέση των βουνών γύρω.
*

Advertisements

παλιά οικητήρια

 

Στο αμιγές φως σκληρό νερό λεπτός αέρας
πέτρινη σκάλα
απέριττο τόξο μυστηριακή αγκάλη
ανατολική κόγχη θάλασσας
Καθρέφτης λαών ενοτήτων εθνοτήτων
εκεί πρωτοβάπτισμα του ήλιου
εκεί η κραταίωση
έγινε βύθισμα τωρινό

Αψίδες από πέτρα υψώθηκαν στο φως
στον άνεμο
είδαν στρατιές να τις διαβαίνουν αιώνες
τώρα μόνο άνεμος
κατώφλια λιωμένα τώρα μόνο πέτρα
Βυθίζεται ένας ήλιος προς τη δύση
οι φοινικιές ορθώνονται στον αλύγιστο αέρα
κύματα μαύρα πικρά γέρνουν με ορμή
ο φάρος ανάποδα γεμίζει σκοτάδι το βυθό
Είναι μια ώρα οικουμένη
γενέθλιος χρόνος αναστρέφεται

η πολλή Αλεξάνδρεια ,οι πολλές Αλεξάνδρειες
είναι τώρα του βάθους
ο Φάρος ανάποδα. Πηγάδι στην ερημιά της μεσογείου
αντίστιξη ερήμου
Τώρα όλος ο ποιητής είναι γλώσσα

Χαρτόσημο για μνημόσυνο

κέρνος

Τα ποιήματα δεν πιάνουν στο στόμα τους
τους νεκρούς
διαχειρίζονται μόνο το ξόδι τους
γιατί παραδέχονται πως από την επικράτεια
της ζωής ο θάνατος απέχει
και είναι στη δικαιοδοσία άλλων
Τα ποιήματα ποτέ δεν θυμούνται τον νεκρό
ποιητή τους καθόσον ζουν.Κι όταν κι εκείνα
πεθάνουν,πάλι δεν θα θυμούνται.Στην αλληλουχία
των θανάτων μνήμη δεν περισσεύει.
Ό,τι γεννήθηκε από μας δε ζει.

(Η ζωή είναι σύντομη μεταφορά
στο απέραντο αδιάβατο του θανάτου
πρέπει με αυτό το λίγο να τον παραβγεί).

Γιατί κι ο θάνατος παίρνει τη δυσκολία μέσα του
μαζί με τη ζωή που αφαιρεί.Το μνήμα γίνεται σχήμα
ανθρώπου.
Αλλά εκεί μέσα στο μέγα τόπο,ακολουθεί το ποίημα
με το αξιωμένο της ζωής το ίδρωμα της πλάκας να χαράζει
γιατί στον τάφο μια περίσσεια λάμπει.Ό,τι έπεσε
υψώνεται.Με τα κτερίσματα και το ιερό δένεται το χώμα
την άφθορη ύπαρξη που από το μνήμα εξέχει.


(Στα ’49 σκαλιά
κευθμών
πεντόλιρα κουδουνίζουν μνήμη
μνημείο υψώνουν
κι η δόξα
δεν είναι μονάχη).

φαντασμός

βαρκα κόκκινη
Κομμάτια από ροδοπέταλα αγριοτριανταφυλλιάς χωμένα στο χαρτί της σελίδας ,για να θυμίζουν την υγρασία από το ρέμα που τα διαπότισε ,άμεση ομορφιά μέσα στα ίδια τα πράγματα.

όταν ένα ροδοπέταλλο πέφτει κρούει τις πιο λεπτές χορδές
σιγή δονεί τα χείλη

πολλές χορδές ,λίγη μουσική
καλλίτερα το ανάποδο

βαθιά μουσική

κατά το πέρασμα του ανέμου κάνε τον πόθο σου πανί

όπως το ρώ μες στο νερό όπως αργεί το ατσάλι να γίνει κοφτερό όπως το εγώ στο γοερό

μουσική πληρότητα

Τρέχει με όλα τα νερά

και σε κάποια σημεία βάζει κόκκινα

και νιώθεις σαν να ακούγονται τα κουπιά απ τη βάρκα
κι αμέσως κάτι σαν τρίλιες

σκιρτήματα από αναπηδήσεις σμήνη ψαριών δείχνουν το ασήμι τους
μαγεμένα απ τις σκιές της βάρκας και των κουπιών την κίνηση
κι ύστερα ντριν

δεν ξέρω από μουσική ,αλλά με λίγη προσπάθεια θα το βρω το είναι αυτό που μαγεύει

ωραίος είναι ο ίσκιος από μια βάρκα που είναι το μόνο χρώμα στο απέραντο γκρίζο με σηκωμένα τα κουπιά κι έχασε τους κωπηλάτες της

αυτή η απουσία έκανε το κόκκινο τόσο βαθύ χτύπημα σε όλα τα πλήκτρα
η αντίστιξη τι θάλεγε
μια βαθιά πληγή από καφέ εκεί στο βάθος

μια βαθιά κόκκινη πληγή από ταραγμένα αίματα εδώ στο ανακλώμενο πάθος

αχνές ομίχλες αναδύονται το υδάτινο απλώθηκε σαν μουσική
τα κουπιά ενώθηκαν σαν εραστές

λειψό πορτραίτο

μαυ

ζηλεύω το μαύρο χείμαρρο που τρέχει στους ώμους σου
τη μελαψή σου κράση ζηλεύω που μοιάζεις τη Σαπφώ

και τότε με τι να σε παρομοιάσω;
ά, βρήκα με τι ,

με ποταμάκι μαύρο
που χάνονται της Λυδίας όλοι οι στρατοί πεζοί καβαλαραίοι
που χάνονται χρυσοί και πλούτη

παιδί εσύ του έρωτα ποίηση σε θέλει
*

Τίποτε η νύχτα

ώ Αιγαίο,γιατί επιμένεις να λες πως είσαι γαλάζιο;

τον ήλιο μαυλίζουν αλυκές
κρέμεται σαν λινό ρούχο στο αρμυρίκι

μεθυσμένοι γύμνια ρουφώ το μύδι
πεταλίδα στο βράχο και πέρα η θάλασσα
ώ νησιά μου ώ γλώσσα μου

Μες στο μυαλό μου μια αετοφωλιά
μια ελιά ψάχνει τόπο να σταθεί στο τοπίο
με τα καψαλισμένα σπάρτα

αγκαλιασμένοι πετάμε πάνω από δάση
έχει δυό μήλα της μηλιάς
ξινά και κόκκινα να με δοκιμάσει

Αξήγητα έπη

http://cantfus.blogspot.gr/2016/02/blog-post.html

Καρυωτκ

Μιχαλιός

Ο Μιχαλιός εφόρεσε σαρίκι

στραβά κοιτάει βήχει ξεβήχει

ένα για εκείνον μετράει

βλέπει στο πιλοτήριο τον Καρυωτάκη

ανάβει το μηχανισμό Γειά σου πατριωτάκι;

στραβά κοιτάει βήχει ξεβήχει

κι ολα τα στέλνει στο χαμό

*

Στον Καρυωτάκη ,συμβαίνει η ποιητική του με μετρονόμο,τον χαϊδεύει με το μάτι του ,Γιατί άν

Άν η ζωή πέρναγε τον άξονα ισορροπίας θα τα ανέτρεπε όλα και ποιητικώς. Και οι αρχαίοι μας έλεγαν:Το θάνατο δεν τον φοβάμαι,φοβάμαι την αρρώστεια,την ασθένεια,τη φθορά,την ανημπόρεια ,τα γηρατειά.

Βίος και ποίηση ,πεισιθάνατα,θέλησαν να βαδίσουν του ποιητή της Πρέβεζας,τόσο που Πρέβεζα άρχισε να είναι το κακό προμάντεμα.Όμως σε μάς, θα έπρεπε να είμαστε διανοητικά ανάπηροι να μην διαγνώσουμε την ποιητική συνθήκη.Σάτιρες,όπου τα Ελεγεία μάς σαρκάζουν όπως δόντια νεκροκεφαλής.Γιά κείνον φαρμάκι για μάς φάρμακο.

Μπορεί στον άνθρωπο που του χαρίστηκε το καλλίτερο,να πίνεται σαν δηλητήριο;Ποίηση σε ανεπίτρεπτη δόση σκοτώνει;Αντέταξε τη σάτιρα ως αμυντικό λόγο,όμως και τα καλλίτερα φάρμακα,όπως νηπενθή όπια μαγικά φίλτρα,δεν είναι να περνάς το μέτρο,αλλά καμιά φορά η ζωή πίνεται μονορούφι!

Απαλοί κόκκινοι σπινθήρες,ταφογράφος,με κάθε ποίημα έσκαβε πιο βαθύ τάφο,όσο που Πρέβεζα να σημαίνει φέρετρο για τον ποιητή υγρό,κάτω από το θρόισμα των ευκαλύπτων,το νέο έμβλημα θανάτου.Μαζί με τον ποιητή γέρνει και ο ρομαντισμός στον τάφο του.

*.

Προχωρημένη στιχουργική με κριτήρια παριζιάνικης σχολής ( μα αφού ποίηση Μπωντλαίρ περιέλαβε αυτούσια σε συλλογή του χωρίς να αναφέρει τον ποιητή.Τα αφομοίωσε τόσο ώστε έγιναν δικά του η μάλλον έπαθε ταυτοπροσωπία ),αλλά δεν παύει να είναι ένα παιδί , δεν προβαίνει αγέρωχος και αυτεξούσιος, τον ρίχνουν φρονήματα αλλότρια σε συμπόρευση ξένης,η δύναμη στίχου των παιδιών της πόλης των φώτων,υπήρξε καθηλωτική,επιρροή που θα τον συντρίψει.Πρώτα τον άρπαξε στην ψυχή,μετά σωματικώς η ασθένεια,(ήταν κάτι σαν μόδα,τόσο πολλούς είχε ξεκάνει η σύφιλη εκείνα τα χρόνια δημιουργούς ,εξέχουσες μορφές της μεσευρώπης),μισώντας την ενδοχώρα ,όχι χωρίς αιτία,αλλά και από πνευματικό αλληθώρισμα έως πτωχαλαζονεία,χώρα σε διαρκή κατάρρευση ,και με τους ανθρώπους των γραμμάτων να αρμέγουν πράγματα μιάς Ευρώπης που παρήκμαζε,η ελληνική παρακμή να ακολουθεί.Τότε τα μοτίβα θα ταιριάξουν και τις σωματικές αρρώστειες που θ’ αρπάξουν εκεί,με τρόπο που ζωή και στίχος συναπαρτίζουν το μαύρο λεύκωμα ποιητικής αβύσσου που στον τυφλό της πάτο ζητούν να καθρεφτιστούν,ο παρακμίας της επαρχιακής Ευρώπης υπερακοντίζει και λυγάει,γίνεται θύμα ενός μαύρου ρομαντισμού όσο οι προσήλυτοι στις ακραίες ιδεολογίες στα καθ ημάς ερωτεύονται τα ξερονήσια.

Μ’ αυτό η Ελλάδα διέτρεξε πενήντα χρόνια ήττες του έξω ελληνισμού αλλά και καθίζηση του έσω τοπίου,δεν άντεξαν οι πνευματικές πλάτες ενός λαού που έχανε τις ρίζες του με ραγδαίο ρυθμό και δεν κατώρθωνε να αποτινάξει το μεσαιωνικό του λήθαργο.Πολιτισμικά οικονομικά κοινωνικά αποδείχτηκε άθυρμα στις περιπέτειες των καιρών.

*

Έπρεπε να είσαι εστέτ να είσαι δανδής για να ηχήσει έτσι η πένα ν’ αγγίσει το κάτω πάτωμα όσο η φτέρνα κι όσο η βακτηρία πένθιμα τέχνης κουφά χτυπήματα. Μιά ζωή που δεν έσωσε να σοδέψει να δρέψει.

Αιρετικός ερωτικός.’Ολη η της ποιήσεως πνευματική φορά συνέκλινε με την ακραία πάθηση κι έδεσε στίχο θανατηφόρο ,η μελαγχολία ήπιε τον πικρό καφέ της κι όλα τα δηλητήρια της ζωής κι άν ήταν πόζα κατέληξε θέση που μόνο φέρετρο της ταίριαξε.

Πικρό τριαντάφυλλο η ζωή του χαριζόταν το τίναξε ως το τέλος ανελέητα,πίεσε το συναίσθημα κι άφησε πίσω την πικρή του εσάνς ο εραστής της ντεκαντάνς.Έτσι που ποίηση και ζωή οπλίστηκαν για θάνατο.Ο ποιητής νίκησε αλλά η σκανδάλη ήταν του θανάτου.Τώρα πράγματι η αθανασία του είναι στα ύψη γύψου,κατακορύφως ύφος.

Το τριαντάφυλλο σύμβολο ζωής καθόσον ξεφυλλίζεται

της ηλικίας του το ταξίδι με ισάριθμα φύλλα

μόλις που πρόλαβε ν’ ανθίσει

φυσάει στο ποίημα καταιγίδα μα δεν το κλονίζει

αλλά όπως φλόγες στα αδιάβατα δάση,αναρριπίζει

*

Με φίλησε σύφιλη κέρασμα καθώς με αγκάλιασε στο σκοτεινό πέρασμα Έτεινε η αρρώστεια από το κοινωνικό σώμα να περάσει μέσα του.΄Ηταν ακριβώς η συφιλιδική Ελλάδα που κερνούσε ωχρά σπειροχαίτη.

Ήπιε την κούπα του με δυνατό κοκταίηλ από εδώδιμα αποικιακά .Μέσα σε μιά ηττημένη χώρα ,πνευματικής υστέρησης,σε μιά αυτάρεσκη πρωτεύουσα με τους αστούς της σε μεταπρατική τροχιά,με ένα ανταλλάξιμο πληθυσμό στις παράγκες,με βαθύ ταξικό μίσος ,πολύ δεν ήθελε να αναζητήσουν οι πρωτοπόροι πιο δυνατά δηλητήρια να ταλαιπωρήσουν το σώμα τους να ναρκώσουν την ψυχή τους.Για να αντιληφτούμε με τι πλοκάμους έστηνε την αγχόνη του αρκεί να ρίξουμε μια ματιά ή ένα ρώτημα στα πεζογραφικά δρώμενα των συνομιλήκων του και επίσης να δούμε το πέρασμα όσων ποιητικά επέμειναν το δρόμο μετά.Αλλά ποιά θα ήταν η πρόζα παράλληλων οδών και ιδεών , πώς θα ισοφάριζε την “πιστολιά” η καθαρή πρόζα;

Τη μαύρη του απελπισία μπόρεσε και την έδωσε σε στίχους δάνεια παρισινά ,έτσι κατέφυγε κεί απ’ όπου πήρε τα ισοδύναμα των παθών του ιατρικά ,μια γλώσσα κι ένα τόνο που ελευθέρωσαν το αίσθημά του το πάθημά του.Μ’ αυτά έσπασε την τροχιά της επαρχιακής Αθήνας και τίναξε πραγματικά βέλη απ’ τη φαρέτρα του βουτηγμένα σε δηλητήρια ιδιοσκευής του, ώστε κάρφωσε ζωντανό στόχο.

Η επιτυχία του γυρνά μέσα στο νόμο της αιώνιας επιστροφής.Κύδος του ότι αποστράφηκε τη φενάκη κι ότι δεν εκχώρησε την πνευματική του ελευθερία.Στο αδιέξοδο αυτό,οδήγησε το χέρι του στη μόνη έξοδο.

Και έτσι ποιητής του κανόνα κι αυτός στηρίζει της χώρας τον πνευματικό σκελετό.Καμμιά χώρα δεν μπορεί να πορευτεί να κυβερνηθεί ψυχικά χωρίς.

*

Αγκαθοστάλες δροσιά στα μάτια κι ύστερα τα καυτά δάκρυα ,στο βάθος καίει ένα κερί.

Δεν οροδώ δεν κοντοστέκω θα γίνω ρόδο των Αζντέκων,(η θανάσιμη εξόρυξη καρδιάς), ένιωθες μες στο μέλλον τις τυραννίες που σε τυλίγαν εδώ ειρωνείες ροδοσταλίδες

σαν αποξημερωθείς και πριν ναρθεί το γιόμα ,βαμμένο στόμα.

Πριν στην ζωή να μπούμε, για θάνατο κινήσαμε, μάς δίπλωνε ύπαρξη με την ανυπαρξία ολόγυρα να την σφίγγει σαν βρόχος γύρω απ το λαιμό όπως αγορητή στη συνέλευση των Οπουντίων Λοκρών

άχ,τί είσαι ζωή ένα τρεμουλιαστό μερμήγκι σφαίρα στο μελίγκι.

Ο στίχος λυσίπονος κατεβαίνει στην ψυχή όπως αναβράζον δισκίο στον πάτο του ποτηριού,κάνει για λίγο να μην νιώθεται η φθορά κι η σφαίρα πάει βαθύτερη παρηγοριά λυσίζωη θανατηφόρα

φώς και θεός

έληξε ο χρόνος,το αμόνι από το ολοήμερο σφυροκόπημα κι άν καίει,καίει που με τον ήχο αυτό βγαίνουν ανδριάντες,η μεταφυσική αρχίζει με το θάνατο,μπροστά σε μιά νεκροκεφαλή γινόμαστε όλοι Άμλετ. Στείρος πόνος,στάδια απόσβεσης της ουσίας του ποιητή μέσα στο ποίημα του ζωντανού αδερφού ,ο πόνος πήρε τη ζωή μου και κάθε πόνος παίρνει κι άλλο, τον πλημμύρισε όλο και οξύτερος πόνος. Ο ποιητής αναλαμβάνει με τα ίδια του τα μέσα να ομολογήσει την ασφυκτική συνθήκη, αρχίζοντας από τον εαυτό του δεν μπορεί παρά να αφανιστεί.

*

Ο μαύρος ρομαντισμός πικετοφορεί

Η αρρώστεια του γίνεται η έσχατη ποιητική του όσο του κλέβει ζωή,βίο.Μιά λεπτή γραμμή χωρίζει το κατά γράμμα απ’ την ιατρική γνωμάτευση που του στερεί βίο ερωτικό,κι ύστερα τον λωλαίνει.Η τέχνη είναι φονιάς στα χρόνια του Κεφαλαίου;

Εκείνο το αρνητικό επί τω έργω ,δεν ρίχνει ρίζες βαθιές στη ζωή ώς κάτου στην άβυσσο ,ο θάνατος ως το απώτερο άνθος κακού στον Κ. Στην Ελλάδα βιώθηκε ακραία η αισθητική συνθήκη ,πήρε κατά γράμμα το στοίχημα της λέξης,θυσιάστηκε.

με δίχως δέντρο φύλλωμα

με δίχως στόμα φίλημα

Το έαρ ως φρέαρ ευφορικό ,εαρινά μου νεκτάρεα με τα ζουζούνια Στα μισά της ζωής μισεύω φυγάς ζωής. Χωρίς να έχεις πού να πάς,με το θάνατο,εντούτοις αυτοκτονείς.

Ο ποιητής και η αρρώστεια του,που του υποβάλλει διάγραμμα ποιητικής καθώς τον εξάγει εκτός βίου,άφραστον το απαγορευμένο στον ποιητή,κι άν τό’χε εκφράσει πάλι άφραστος πόνος θα ήταν,στο μαύρο ρομαντισμό τα ρόδα είναι της ταφόπλακας.

*

Η ποίηση θέλει κάθε φορά ένα ειδικό κρότο μέσα στη σιωπή της,έτσι δείχνεται η σιωπή.Είναι ο χαρακτηριστικός ήχος από τις αμπάρες που πέφτουν του νου.

Τα ποιητικά κεφάλαια είναι για ξόδεμα παρά για επένδυση ,σε ώρες κεφαλαίου ο ποιητής δείχνεται αξόδευτος,παρότι τα σπαταλάει όλα μεμιάς είναι αρχέγονο νάμα,το απόθεμα ανεξάντλητο, σπάταλη φτώχεια το πάθος.Εξ ού και το επίρρημα στον Καρυωτάκη και στον Κάλβο είναι ένα μέρος του λόγου κοντά στην κραυγή.

Ποιήματα ασκεπή τάφοι ανοιχτοί, ανοιχτά μνήματα όπου ετοιμοθάνατες οι λέξεις, επίγραμμα, γραμμένη πλάκα να μάς μιλά,τρεμανοίγουν στόματα χείλη,σαν από ψάρια έξω απ το νερό.

Αλλάργα εμείς καράβι μου πηγαίνουμε και δεν φυσάει εδώ ο λίβας των ανθρώπων, μήτε ανάσα τους, κοιτάζω γύρω σαν στη χώρα των ονείρω

Η φωτιά του στίχου δεν φτάνει μεμιάς σε όλη τη γη της γλώσσας του.Ο Κ. Κ. δείχτηκε σ’ αυτό βιαστικός,γιατί τον έβιαζε αιτία υπαρξική.Ο αποκαλυπτικός τρόπος της ποίησης που καθώς πραγματώνεται συντρίβει τον ποιητή,-η ενασχόληση με το έργο σε περίτεχνα ύψη φθείρει τον δημιουργό του-,ο Κ. λοιπόν είναι του κανόνα επειδή έτεινε στα άκρα αυτή τη διαρκή ανεπάρκεια.

Τ’ αξήγητα έπη ωχρά σπειροχαίτη

Μας παραδίδει την καρδιά του από θάνατο και οι στίχοι όλοι αποσύρονται.

Η στροφή της προσοχής από το έργο στον συγγραφέα ή καλλιτέχνη ,είναι μιά πράξη πέρα από την πράξη.Είναι περιέργεια ,αλλά και στροφή στο βαθύ αίνιγμα που εκφράζει η στάση του δημιουργού, η βύθισή του στο βαθύ της αβύσσου με ταχύτητα κομμήτη.

Η πολιτική σκευή των δρώντων περί τα λογοτεχνικά, εμπλέκεται δυναμικά κι εμπλέκει τον κανόνα.Πέραν της επιδραστικότητας του Κ. ,που τους υπερβαίνει όλους κατά πολύ,εκείνο που δεν μπορεί να τον αγνοήσει ,είναι η ενεργός ανάμιξη και μή καταχώρηση πολιτικώς.Η Ελλάδα παραγκωνισμένη και παραγνωρισμένη πνευματικά χώρα, είναι υπόγειο θέμα στην ποιητική χώρα.Όπως τα μεταπρατικά κόμματα,έτσι κι οι πνευματικοί ταγοί,αλληθωρίζουν στις πρωτεύουσες δανεικά μυαλά.,δάνειο τέχνη,καθώς ποτίζει η αμφιβολία τα δόγματα,δεν υπάρχουν σύνορα στη γλώσσα,αν προσέξει κανείς εκεί όπου συνορεύουν οι λαοί είναι δίγλωσσοι και διγενείς.

*

Milenium

Ο Μιχαλιός ν εφόρεσε σαρίκι

Στο μπόινγκ μπαίνοντας βήχει ξεβήχει

Βλέπει στο πιλοτήριο τον Καρυωτάκη

Τα twin του δείχνει Και πάρτα κάτω/στο φτερό

Ντεγκρέ ζερό

Μηδενισμός κοντέρ/και να

Μυριάδες τα μηδενικά.15.1.04 της Ναταλίας.

*

Ο μετρονόμος είναι ένας μηχανισμός που μας βοηθάει να μετράμε τον χρόνο στην μουσική. Από την στιγμή που τον θέτουμε σε λειτουργία, παράγει έναν ηχητικό χτύπο σε ίσα χρονικά διαστήματα μέχρι την στιγμή που θα τερματίσουμε την λειτουργία του. Κάθε διάστημα ανάμεσα σε δύο χτύπους αντιστοιχεί σε μια χρονική αξία που έχουμε από πριν αποφασίσει να του αποδώσουμε (πχ ολόκληρο, μισό, τέταρτο,όγδοο).

*

ωρυγή < αρχαία ελληνική ὠρυγή

δυνατή κραυγή, ουρλιαχτό

Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου, / στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων, / στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου,(Κώστας Καρυωτάκης, Θέλω να φύγω πια από δώ …)

Συγγενικές λέξεις ωρύομαι

*

Στο στίχο «Την Κυριακή θ’ ακούσουμε τη μπάντα « βλέπουμε πόσο ασφυκτικά τον περιέβαλλαν τα πράγματα για να μπορεί να κάνει οποιαδήποτε σκέψη να ξεδιπλώσει να ανοίξει τα μεγάλα του φτερά καθώς σκόνταφτε στων  ανθρώπων που τον περιστοίχιζαν  τα χνώτα .

 

κι ήταν η γάμπα που έφεξε μια στάλα και κατεβήκαμε αφού ανεβήκαμε τη σκάλα