Στο κορμί της Γης

documenta-

Στο καμίνι της ζωής,όλος ο εαυτός πράξη. Η απορία και η όρεξη του όντος, μάθημα αλήθειας με γνώθι σ’ αυτόν, κληρονομιά και ελπίδα στην ευθύνη της πράξεως, μιας πράξεως πλατύτερης που αρδεύεται από νόημα προσανατολισμένο στο ύψος. Δημιουργική ματιά, ως τρίτο μάτι, που αντλεί φως και στέλνει φως με το έργο φως των χεριών, φως του κόπου στην παγχρονία του νοήματος. Αυτοσυγκέντρωση προς το καθολικό εν, ψάξιμο στη γλωσσική περιοχή όπως έρχεται όπως διαλέγεται να δούμε τι λέει ή να την κάνουμε να πει ότι βαθύτερο σκέφτεται. Από την πραγματικότητα της γλωσσικής πράξης, από τα ακρόρριζα και τα θεμέλια όπως την ορίζει ο χρόνος,οι κυματικές αναλαμπές στο οικείο κύμα στο χτύπο της καρδιάς, τον παλμό της αρτηρίας, το φως των λέξεων με το χυμό των νεύρων επίνευση και μαρτυρία του πραγματικού βίου. Από μικρές ενδείξεις να διαβάσουμε τη μαρτυρία του ψυχικού βίου του Έλληνα του καιρού μας: το ψυχικό σκοτάδι, και το ουράνιο φως της διαγωγής των φωτισμένων μας διανοητών.

Όπως με κλόνισε ένα σκίρτημα σαν είδα το δάσκαλο του ελληνικού στοχασμού και με κίνησε σε αισιόδοξη τόλμη. Παράπονο του πονεμένου Έλληνα που γνωρίζει το θησαυρό της ζωής του, που ο θόρυβος της ζωής σκεπάζει τα χρυσά λόγια του. Στην υπόμνηση προς Σεβαστιανή θα συντάξω το ευρετήριο με τις πλάκες ηθών,”άλοκες πλάκες έμαρψαν”. Οι πλάκες αυτές άστραφταν από φως νόημα, φωτεινή παρακαταθήκη. Δείχνει την περιπέτεια της ψυχής μας, αποτυπώνει τα νοήματα του βιώματος, λέει τι είμαστε αναμετράει σαφώς το που πάμε.

Γράφει της Ελλάδας τον αυθεντικό εαυτό, το αυθεντικό εγώ, το πρόσωπο της ελευθερίας μας, της αλήθειας. Εικονίζει την Πολιτεία. Μια πολιτεία των συγχρονισμένων καιρών, Μυρτώου πελάγους ανάδυση ουράνια και πάνδημη Αφροδίτη. Ηδύτης του νέου κόσμου από το βήμα των πανελλήνων προς την ευρωπαϊκή προκοπή .Γράφει την οικουμενική φορά του κόσμου σε ελευθερωτική πνοή προς το για πάντα εισηγμένο από μιας αρχής επέκεινα χωρίς ενδοιασμούς.

Φρόνημα πράξεως και υπάρξεως,φρόνημα κοινωνίας,αριστοκρατική εξίσωση των αξιών, καλός = ευγενής = δυνατός = ωραίος = ευτυχισμένος = εκλεκτός του θεού. Αντιστροφή υπό του ιερατικού λαού,και τα μέλλοντα σκεδάσαι: Ηθικά Νικομάχια 11776 24-31: η τελεία ευδαιμονία αϋτη αν είη ανθρώπου, λαβούσα μήκος βίου τέλειον ουδέν γαρ ατελές έστι των της ευδαιμονίας .ο δε τοιούτος αν είη βίος κρείττων ή κατ’ άνθρωπον. Ου γαρ ή άνθρωπος εστίν ούτω βιώσεται, άλλ’ ή θείον τι εν αυτώ υπάρχει, όσω δε διαφέρει τούτο του συνθέτου, τοσούτω και η ενέργεια της κατά την άλλην αρετήν, ει δη θείον ο νούς προς τον άνθρωπον, και ο κατά τούτον βίος θείος προς τον ανθρώπινον βίον.
Να χαρίζεσαι σ’ όλο τον άνθρωπο όχι μόνο στο σοφό ή τον άγιο,κι όχι μόνο το νου, αλλά σύνολο τον άνθρωπο.

Με ποιητικές μονάδες, από νόημα σε νόημα ακούραστα σμιλεύοντας το φως των φράσεων, μικρά ρυάκια που αστράφτουν τα νερά τους με το δικό τους άρωμα, γλυκό νερό και σμίγει τη μεγάλη αλμυρή μήτρα της θάλασσας, τον ωκεανό της μνήμης όπου γίνονται όλα νέα προς τη μυστική κυκλοφορία της ζωής, το αίνιγμα το μυστήριο το μυστικό του ζωικού κυττάρου την καταβολή.Kρύβει και δείχνει, στη δόξα της γιορτής: “παίζανε και χορεύανε, σαν τι τραγούδι λέγανε;” αναβαλλόμενοι φως ως ιμάτιο.

Aνατολική στροφή, σύννεφο που αποκόπηκε από τα άλλα σύννεφα και σα να μη βρίσκει γωνιά του ουρανού να σταθεί,αφού ο ουρανός δεν έχει γωνίες, διατρέχοντας τους ορίζοντες πάλι και πάλι.Όπως μας βγάζει ο Πλάτων από το βιολογισμό: Πολιτείας 532: πάσα αυτή η πραγματεία των τεχνών άς διήλθομεν ταύτην έχει την δύναμιν και επαγωγήν του βελτίστου εν ψυχή προς την του αρίστου εν τοις ούσι θέαν και 537α: επ’ αυτό το όν μετ’ αληθείας ιέναι. Η αθανασία ως επέκεινα του θανάτου. Αν ο θάνατος μεταβάλλει τη ζωή σε πεπρωμένο, η ζωή του πνεύματος μεταβάλλει το θάνατο,σε ιστορία επιγνώσεως.

Από τα ανεπαίσθητα ψυχικά σκιρτήματα έρχεται όλο το νόημα και η σημασία, το ενεργεία παρόν που κοσμεί τον κόσμο και αιμοδοτεί το είναι. Αν ο θάνατος κεντά στον καμβά του τον αφανισμό και του φυσικού σύμπαντος ίσως εδώ έγκειται και ένα νόημα απώτερης δικαιοσύνης, συντέλεια του παντός κόσμου για να πληρωθεί το ρηθέν: ο θάνατος όλα τα εξισώνει κατά το χρεών σε όσα έχουν γέννηση τοις ούσι -υπόψη το “αλλήλοις” από Σιμπλίκιο- με δίκην και τίσιν. Θάνατος και συντέλεια των αιώνων είναι συνώνυμα της ύπαρξης, υπονοούν άναρχο όν και υπερόν και υπεράναρχο ουσία,το μυστήριο του είναι.

Σε κάθε θάνατο συμβαίνει η συντέλεια του παντός.

Μας στέλνει στην αδιόδευτη περιοχή, την πηγή, το ανέφικτο, το άφραστο, το αιέν όν, κι είναι η τέτοια υφή που το κάνει αμυδρό και εξαίφνης και άχρονη ριπή φωτιάς στο νου του αλλιώς, κι είναι έτσι που μας διάγει πέραν της βιολογικής υπόστασης. Η ελπίδα του ανυπολόγιστου το ατερμάτιστο; Άν μια φορά σε χτυπήσει η ακτίνα του δεν έχει λήθη κι είναι αστραπή των εσχάτων, σηκώνει όλο τον υλικό κόσμο στο δάκτυλό της και σε πάει πέρα απ’ το ορατό σε κόσμο υπερνοητό, στην ησυχασμένη σιωπή, στον υπερούσιο έρωτα.
Συμπάθεια του “έν πάντα” διαύγαση των οριζόντων και πελαγίσια μας γραμμή που χαίρουν τα ουράνια.
Σχίσιμο των κοσμικών δικτύων και πέρασμα στην έξω περιοχή σε μια διαλεκτική άνοδο, κλίμακα που το χρέος σε καλεί να την κατέλθεις σε οπτική παιδείας, δάσκαλος και μαθητής με τον οικείο κόσμο όσο βαστά το μυστήριο της ιστορίας και της παιδαγωγίας στο εργαστήρι της γης. Με έργο επιλογής φορώντας την Ελλάδα κατάσαρκα και με φορά ελευθερωτική στην παναλήθεια, ερωτικός μυσταγωγός δοσμένος στο ολετήριο θαύμα της μέγιστης μουσικής.

Ο Φώτος αλαφιάζεται.σταυρωμένο μολύβι,το δόρυ της μοίρας,προγονικό αλάτι,αγωγή στο τραγούδι. Μεταπράτης,ταξίδι για τον ξενιτεμένο. Η Χριστίνα στο φως. Ξέπλυνα και γώ κόκαλα με το κρασί,μοσκοβολιά λείψανου,σφαγμένος άγιος. Έχω και ζω ένα βάσανο.Μελτέμι μελαχρινάκι νταλιάνικο κορμί,έρως και κοκκινόχωμα. Της πολυκατοικίας το ξάγναντο.
Μια γερή σταγόνα λάδι εκεί μέσα στα ερωτικά μάτια του ελληνικού εγώ,φορά αυτού του προσώπου και κέρδος της τέταρτης διάστασης με όγκο και χρόνο. Ήταν τα μάτια της κάρβουνα στο λάδι και με ξεμάτιαξαν. Στο κρύο να σε φορεθώ,πόρτα για το χειμώνα .Κήπος που τον λιμπίστηκα, περβόλι που βαλάντωσα.
“Τα πράγματα οδηγούν στα άκρα, η σκέψη δεν μπορεί να μείνει στη μέση”. Με βαθύτερο αίσθημα, συγκίνηση, απάλειψη της Εφύρας “Επεί ‘ρα θεούς νεμεσίζετο αιέν εόντα”. Προς το Μυρτώο πέλαγος το επαναδράν της αρχής,η απαρχή του μυστικού καιρού .
Δίνω “τα δύο τρίτα του ωκεανού” η τέχνη είναι ο δρόμος όπου το άτομο επιστρέφει στην ομάδα”.

Να ‘μουν πουλί να πέταγα, να πήγαινα τ’ αψήλου, να χαιρετήσω τα βουνά τ’όμορφο Τεπελένι να βγάλω το σπαθάκι μου το φίνο ντιμισκί μου το διπλοακονισμένο. Καημένη βορειοήπειρο να σε ξελευτερώσω.

Ο άνθρωπος προβάλλει ως όλο και ανακαλύπτει το όλο. Συλλαμβάνει τη λεία μαζί με το νου. Τεχνάζεται. Φτιάχνει παγίδες. Απαντά στο δέος με δέος. Εν αρχή είναι όλα ένα, αξεχώριστα. Θα πρεπε να δούμε τον ολικό χαρακτήρα της κατασκευής.
Βακχίδες,μαιναδισμοί: Τα τεντωμένα τόξα των φιδιών του Γκρέκο κουράστηκα κι εγώ να παραστέκω, καταληψίες του Λαοκόωντα κάτω από μάτια Αρτέμιδος και Απόλλωνα. Η αντίθεση σκαλώνει μέσα σωματοψυχικά κι εκφράζεται με σπασμούς σε θεραπευτικές εγκοιμήσεις.

Φωτολαμψίες: Τίποτα το επιλήψιμο “πάντες γαρ οι τε των επών ποιηταί αγαθοί ουκ εκ τέχνης αλλ’ ένθεοι όντες και κατεχόμενοι πάντα ταύτα τα καλά λέγουσι ποιήματα και οι μελοποιοί οι αγαθοί ωσαύτως ώσπερ οι κορυβαντιώντες ουκ έμφρονες όντες ορχούνται, ούτω και οι μελοποιοί ουκ έμφρονες όντες τα καλά μέλη ποιούσιν, αλλ’ επειδή εμβώσιν εις την αρμονία και εις τον ρυθμόν, βακχεύουσι και κατεχόμενοι, ώσπερ αι βάκχαι αρύονται εκ ποταμών μέλι και γάλα έμφρονες δε ούσαι ού”. Μπάσιμο στο τραγούδι, στο χορό. Σε ευφρόσυνο γαλανό.

Ο θεός μιλά μέσα στους δαιμονισμένους έλεγε ο Πλάτων. Θεός είναι ένα όνομα για την ομάδα. Στενός δεσμός μεταξύ τέχνης και λατρείας, ο καλλιτέχνης έμενε αντιπρόσωπος και διερμηνέας της κοινωνίας. Να παλινορθώνει την ενότητα του ανθρώπου η οποία είχε χαθεί. “Όπως σκίζουν τα ποτάμια Πίνδο έτσι τα νησιά σταματούν τη θάλασσα ” εδώ δρα ο δικός σου κόσμος η τέχνη οφείλει να δείχνει τον κόσμο ως μεταβλητό. Και να βοηθά στη μεταβολή του.

Το απαγορευμένο στον ποιητή; Παρατηρώ την εξής δυσκολία στην ανάγνωση και κατανόηση πλείστων δημιουργών. Αν παραβλέψεις την ελληνική σκοπιά συσκοτίζεις, αν την λάβεις υπόψη σου πάλι παρεμβάλλεται συσκοτιστικά. Πρέπει να περπατήσεις σε τεντωμένο σκοινί. Και να κρατάς εντοπιότητα και να μην την κρατάς. Θέλω να πω μ’ αυτό πως η Ελλάδα, για να είναι στην περιφέρεια των εξελίξεων έχανε το πιο καθοριστικό, τις πραγματικές μάχες, και πολύ περισσότερο τις πνευματικές μάχες. Χωρίς τα συμφραζόμενα των εξελίξεων σε εποχές καμπής χάνουμε το ουσιαστικό, το βάθος της διαμάχης και το διακυβευμένο. Τι λέει η διακύβευση για παράδειγμα της εποχής της παγκοσμιότητας την οποία διανύουμε, κι εφόσον τη διανύουμε αν είμαστε σε άνυσμα εντόπιο.Από ποια ανύσματα και ποιες συνισταμένες, εκπορεύεται το νόημα του παρόντος,ποιος νοηματοδοτεί, ποια κέντρα, ποια εργαστήρια;

ILLUSIONS: Η διπλή επανάσταση ήταν τριπλή διάψευση: τριπλό σκίσιμο της καρδιάς του κόσμου και του ανθρώπου.
Ποιοι προσωποποιούν το μέλλον; Αυτό είναι το τελικό μας κριτήριο για όσους διατείνονται πως υλικό έμπνευσης έχουν το χρόνο.
MISERERE .Ελέηση, οικτιρμός. Ποιοί δημιουργικοί κλάδοι, εκπορεύουν, διαπλάθουν έργο και τη σημασία, ποιές επιστήμες, σε ποιών χέρια. Πως μπαίνουμε εμείς σ’ αυτό το διάλογο; Ώς απόμακροι, πλάγιοι συγγενείς; Συσσωματώσεις στο σάρκινο κοχύλι. Άβυσσος ο οισοφάγος των ανθρώπων.

Να μένει: το άδειο! Προς τι όγκος και βάρος καλλίτερα ν’ αναληφτούμε, με μια εκτόξευση να αλαφρύνει λίγο η γη με τα βαριά μεριά της. Τι της είμαστε, το αδιάφορο να σφεντονιστούμε σε πιο νεκρά αστέρια, σε μη αστέρια. Το καύχημα του υπάρχω! Μα σε τι υπάρχουμε; Το άδειο μας περιέχει, το άδειο περιέχουμε, ο χρόνος σχεδόν μια μαγεία βουτάμε το καλαμόφτερο στους αχινούς, τυπώνουμε παλμούς σφαιρικών κυμάτων πάνω στην alpha της Λήθης, βιβλίο αποτεφρωμένο σε λήκυθο θαμμένη στο βυθό;

Το ζώο δεν παραπονιέται πάει το δρομολόγιο αλάθευτα.Πότε με τη σάλπιγγα, πότε με τη λύρα και πιο συχνά ανόργανη χημεία, ζωντανό απολίθωμα, άχνα από ασβέστη εξαχνίζεται σα ναφθαλίνη.
Καστάλιος κύκνος σε μοναξιά. Δε γεννήθηκες για θάνατο, αθάνατο πουλί. Ρίχνω το ζύγι ν’ αλφαδιάσει τον τοίχο του βοριά χτίζω το όνειρο των παλιών φράξε μας γη.

Νοικάρηδες του σύμπαντος: Εύκολο να το λες δύσκολο να το δεις, ακατόρθωτο να το κάνεις. Οι δυνάμεις του σύμπαντος έχουν άθροισμα μηδέν και δε συγκρατείται όπως η γη στα απαλά χέρια της ατμόσφαιρας,αλλά στο Περιέχον.Άς περπατήσουμε λίγο τα δυο πρώτα μας νεκροταφεία, το Ά Αθηνών και τον Κεραμεικό, από το βάθος των Χαυτείων και το Πρόπυλο του Ιερού βράχου. Σαν εγκατάσταση Δράματος παίρνοντας τύπωμα Μορφών.Μούσα άβυσσος: Αντιτάσσω κίονα από λαμπερό κάρβουνο Dinslaken,ανθρακούχες ενώσεις και μη μας πλανέψουν ψεύτικες λάμψεις. Σπινθηροβόλα ποικιλία νοήματος που περιέχει η ειρωνεία “ως διάθλαση των θεμελιακών ενστίκτων”. Το λαϊκό σφουγγάρι και απορροφά και σβήνει τάχα ποιο από τα δυο το καλλίτερο ή το χειρότερο;

Η δίκοπη όψη της αγοράς: Μπορεί να ανεβάζει τη μια μέρα τον αγορητή στα ουράνια και την άλλη να τον βυθίζει στα τάρταρα. Επειδή δεν λειτουργεί τη νύχτα υποκαθιστά μ’ αυτό τον τρόπο τη συναλλαγή, από μέριμνα δίκης και τίσης, από ισοζύγιο εσόδων, εξόδων. Έτσι δείχνει το διμούτσουνό της η αγορά και γιατί δεν ανήκει σε κανένα,μέχρι να εφευρεθεί η καταναλωτική αρχή δηλ. Εκείνη η παγκόσμια στιγμή όπου δημιουργούνται οι όροι για επέκταση της σφαίρας των αναγκών, το πλάσιμο και η δημιουργία εφικτής πρόσβασης στις νέες ανάγκες ώστε το χρήμα να γεννά χρήμα. Πότε, ποτέ. Από κανέναν σε κανέναν. Άτεγκτα. Ήταν κοινή φράση «Σήμερον εμού αύριον ετέρου και ουδέποτε τινός».
Σιγή: Υποχωρείσαι στο κενεόν. Στο παράδειγμα του Παρμενίδη μπροστά στο σχιστό μονοπάτι δε διστάζει: Μαζί με το Γοργία γράφει, διαλέγει Μη όν – χωρίς επιπλέον παλινωδία. Γιατί αν το Γοργία τον τύφλωσαν οι συνθήκες της εποχής του, εκείνος δεν πτοείται σ’ ένα κόσμο χωρίς μάτια και καρδιά. Χώρια μάτια χωρια καρδιά. Πάνω στο φορέα της ριζικής αντίθεσης εκεί που ο καιρός μας ανθέλκεται υπάρχει το σκληρό ανεδαφικό αντισκήνιο και καραδοκεί τους πάντες: Μια συνθήκη που αναιρεί όλες τις συνθήκες η επανάληψη του τάφου.Ο θάνατος είναι μια από τις εκδηλώσεις της ζωής, αλλά τί μία!

«Υπάρχουνε γυμνά του χρυσά σαν ώριμα στάρια: Τρελαίνομαι γι’ αυτά τα γυμνά. Τα χρώματά του έχουν το άρωμα του σταριού…. Αυτά τα κορίτσια! Ένα élan (ορμή), ένα πλάτος, μια ευτυχισμένη χαύνωση, μια ανάπαυση που ο Μανέ δε μας την έδωσε ποτέ στο dejeuner του. Αυτά τα κορίτσια του Κουρμπέ”!

Ντοστογιέφσκι: Όλοι μας βγήκαμε από το “παλτό” του Γκόγκολ.Μπαλώματα: “Ο καλλιτέχνης είναι απλώς μια συσκευή καταγραφής για αντιλήψεις των αισθήσεων… Όχι θεωρίες! Έργα… οι θεωρίες διαφθείρουν τους ανθρώπους… Είμαστε ένα στίλβον χάος. Έρχομαι μπροστά στο θέμα μου, χάνομαι μέσα σ’ αυτό… Η φύση μιλά στον καθένα. Αλίμονο! Το τοπίο ποτέ δεν έχει ζωγραφιστεί. Ο άνθρωπος όφειλε να μην είναι παρών, αλλά ολοκληρωτικά απορροφημένος μέσα στο τοπίο. Η μεγάλη βουδιστική εφεύρεση η Νιρβάνα, παρηγοριά χωρίς πάθος, χωρίς ανέκδοτα, χρώματα!… Ο ιμπρεσιονισμός, τι σημαίνει; Είναι το οπτικό κράμα χρωμάτων, καταλαβαίνετε; Αποσυνθέτοντας τα χρώματα στο πανί και ξαναενώνοντάς τα στο μάτι… Τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο για το ζωγράφο, ξέρετε, παρά να ανακατωθεί με τη φιλολογία. Ένας πίνακας δεν παρασταίνει τίποτε άλλο, δε θα πρεπε να παρασταίνει τίποτ’ άλλο από χρώματα.” Η αναρώτηση του βλέμματος. Πρβλ. Χάθηκε μέσα στου ποιήματός του τις λέξεις όπως εκείνος ο ζωγράφος μέσα στου πίνακά του τα χρώματα (χρώμια) – Χεράμια – Αρτάνη; Κάμερα obsura… (Γιατί να ζωγραφίσει τους ουρανούς με κιμωλία;)

Μάλεβιτς: Είμαστε ένας ερεθισμός του Σύμπαντος,σημαία του: Λευκή Άρκτος σε Σιβηρικό αχανές: Suprematismus, supreme ,ύψιστο. Είμαστε ένα στίλβον χάος.

Ο ηλίθιος είνα ανίκητος: Η απάντηση του Ντοστογιέφσκι: ο ηλίθιος είμαι εγώ.Μπέκετ:από τη στιγμή που κατάλαβα πως είμαι ηλίθιος εμπνεύστηκα τις μορφές μου. Που σημαίνει ότι όλη την ηλιθιότητα του κόσμου την επωμίζεται ο καλλιτέχνης, ο συγγραφέας, αφού θα περάσει από μέσα του για να βγει στο έργο, η οξεία παρατήρηση του ηλίθιου στοιχείου που φωλιάζει και στην καρδιά του κόσμου, και στου συγγραφέα τα στήθια και μια δεύτερη ματιά αναλογισμού.

Σελ. 68. η σκέτη άρνηση όμως ποτέ δεν μπορεί να είναι μόνιμη καλλιτεχνική στάση για να είναι παραγωγική η θέση του καλλιτέχνη πρέπει να υποδείχνει ένα “ναι”, όπως ο ίσκιος αποδείχνει το αντικείμενο που τον ρίχνει. Σκιάν καθορώ και αλήθειαν αιτούμαι.

Το μισοφέγγαρο βάζει στη νύχτα κέρατα, είναι στον ταύρο ωραία τα κέρατα,τον κερατώνει;

“Όποιος μεγαλώνει κορίτσι είναι σα να ποτίζει τον κήπο του γείτονα” (ινδική παροιμία).

Δύο συνιστώσες: όλο και πιο πολλά για όλο για πιο λίγο, εξειδίκευση. Σπεσιαλιτέ.Όλο και πιο λίγα για όλο και πιο πολλά, γενίκευση. Πληροφορισμός.

Χωρίς συνάντηση. No name, ποτίστρες.Ότι στην εποχή της ήταν η ελευθερία ηθών, σήμερα ήρθε και έδεσε η παρακμή των ηθών. Κράτησε το περίβλημα και έχασε το ψαχνό. Η ισότητα, η ίση απόσταση από το κέντρο μαζί με την επιδείνωση της ανεπικοινωνησίας που είναι συνέπεια της έκλειψης εσωτερικής ζωής, μας επαναφέρει σε συνθήκες ομαδισμού, χωρίς τον ενωτικό συμβολισμό του, όπου το μόνο που κινείται είναι το ποτό, επώνυμο, το ντύσιμο επίσης επώνυμο, το κύρος του χρήματος που αντιστοιχούν στην έλλειψη επωνυμίας, κυριότητας και διακριτικότητας όχι διάκρισης, ξεχωρίζω διακρίνω, είμαι διακριτικός, με την επιπλέον επένδυση décor, design, και διαπεραστικής life style μουσικής. Οι σύγχρονες ποτίστρες είναι το βιομηχανικό στάδιο της διασκέδασης που εκπόρθησε τη βιοτεχνική εποχή των στεκιών. Τη διακριτική ψυχαγωγία των δεύτερων γενίκευσε το επιτηδευμένο μαζικό ποτάδικο και μάλιστα με ποτό εκρηκτικό: μπόμπα! Αν το στέκι ήταν καταφύγιο επικοινωνίας και νυχτερινή ζωή, σήμερα είναι φυγή αξίας και μέθεξη φαντασίωσης, άγγιγμα του ειδώλου της ζωής.Τότε νεαρός τώρα μόνο ανιαρός, ψηφιακός ο καιρός, ψηφιακός ο θεωρός. Μηδέν στο ένα μάτι ένα στο άλλο. Κλικ virtual “είσαστε όμοιοι σαν δυο φίδια”.Ττα σταυλίτικα λυπάμαι. Πως να τα μαυλίσω; Πρβλ. Είσαι νούμερο,επιθεωρησιακό εννοεί. Μαύρες φάρσες ,ριγμένος κόσμος,ριγμένοι στον κόσμο, ριγμένοι στο χρόνο ή ριγμένοι γενικώς; Ευρώπη, σκοτεινή ήπειρος του 21ου αι. Δύση στη Δύση. Η νύχτα έπεται της Εσπερίας. Ρεμπώ: “Η ανωτερότητά μου είναι πως δεν έχω καρδιά”.

Στενό πυκνό λαγκάδι θα περάσω, βάστα καιρέ!

Συνειρμοί του ασύνειδου. Αστυνομία σύμπαντος, σιγή. Cogitor sum – cogito ergo sum, moi je devient cogitor. Ασύνειδη μνήμη. Με κινητοποιεί Μαντλέν, ως όργανο της ποίησης. Ο Γκότφριντ Μπεν επικαλείται τη θεωρία του Λεβύ – Μπρυλ πως η λογική σκέψη είναι πολύ κατώτερη από το προλογικό μυαλό, γιατί το τελευταίο τούτο είναι “βαθύτερο και έρχεται από πιο μακριά”. Συνεχίζει και μιλά για ένα “αρχαϊκό εκτεταμένο, υπεραιμικό εγώ που εκκενούται” ως όργανο της ποίησης: “Κατέβα κάτω, ω εγώ, να ζευγαρωθείς με το Σύμπαν. Ελάτε σε μένα, εσείς φιλοξενούμενοι του γητεμένου: οράματα, μέθες, πολίτες του αύριο”. Στη θέση της κοινωνικής ομάδας στην οποία δεν πιστεύει πια ο ποιητής της παρακμής εφευρίσκει μια μυθική αρχαϊκή, κοσμική ομάδα, που υποτίθεται ότι είναι η αληθινή πηγή κάθε ποίησης.
Όσο πηγαίνει μπροστά αναπηδά το αρχέγονο σε επανασυμφιλίωση με το παν, ξεκόβεις και ξανασυναντάς ωκεανό.

Η στιγμή της ωριμότητας έρχεται όταν αποκτήσει συνείδηση της,ενύπαρκτης,έμφυτης ελαττωματικότητας του κόσμου, ελαττωματικότητας που μπορεί να μετριαστεί μα ποτέ δεν μπορεί να εξαλειφθεί εντελώς. Φενακισμός σημαίνει να σαβανώνεις την πραγματικότητα στο μυστήριο. Κάθε λογοτεχνία τείνει προς το μύθο: Μύθος είναι η αφέλεια του πρωτόγονου, είναι η γλώσσα των πρώτων λέξεων, των αρχέτυπων συμβόλων, που η κάθε εποχή πρέπει να ξανανακαλύπτει για τον εαυτό της, το πρωτόγονο ανάβλεμμα της “πρώτης στιγμής”, είναι ολάκερος ο κόσμος που γίνεται αδιαίρετη εικόνα. “Η ύπαρξη του ανθρώπου είναι σαν μια αντήχηση, μια αρχαία οιμωγή, ένα στοιχειώδες τραύλισμα όπου η ανθρώπινη ουσία, κυριολεκτικά αφήνεται ν’ ακουστεί πριν πάρει σχήμα”.
Λίγα τα πάρε δώσε μου με τους ανθρώπους, και με τις σκέψεις των ανθρώπων. Το τίμημα της κορυφής: παγερή μοναξιά. Παγοκρύσταλλα μια τεχνητής γαλήνης. Χαρά μου η ερημιά ο δύσκολος αέρας των παγωμένων βουνοκορφών ούτε βοσκός, ούτε κοπάδι, ούτε λύκος. Το λιοντάρι είναι μοναχικό, κι έτσι είμαι κι εγώ. Βουνίσιο λιοντάρι ,ο Μπάυρον.

Η αραχνιασμένη και κρύα άβυσσος των οραμάτων, δεν έχει το όμοιό της παρά στα φασματικά όνειρα της πόρνης: Εκπορνεύεται με πόθους αγνείας και αγίας. Κλείνεις τα μάτια και γλιτώνεις την εκπόρνευση.
*
Το τοπίο ξεδίπλωνε τις πτυχές του σύμφωνα με το πολύπτυχο βλέμμα του, η ροή της συνείδησης σύμφωνα με τη ροή των καταρρακτών. Ανεβασμένο το τοπίο σε μια πιο λεπτή οθόνη, υφασμένη από πολλά χέρια, από ένα σμίλεμα μέχρι το βάθος του ματιού, υπό την άσκηση των πιο λεπτών νεύρων μέχρι που οι νευροδιαβιβαστές να λεπταίνουν τις χρώσεις κι εκεί μάχεται η πραγματικότητα.

Ένας καλλιεργημένος άνθρωπος δεν είναι απλά ένας φθαρμένος άνθρωπος, συνυπολογίζει στην κακότητά του τις εντάσεις τις ζωής που είναι εντάσεις της κριτικής ματιάς του. Κι έχουν ένταση κατανοητική.

Άρθρο πρώτο: Η τέχνη έρχεται ήδη τέλεια στον κόσμο από την πρώτη αρχή της. Είναι η μεγάλη έναρξη. Άρθρο δεύτερο: Το επίπεδο ζωής είναι ήδη υψηλό στις πρώτες γεύσεις που μας δίνει με το μύθο. Άρθρο τρίτο: Το τέλειο δεν κάνει ποτέ διαχωρισμό τέχνης ζωής. Τέχνη και ζωή είναι η ενότητα του πιο υψηλού. Αδιαχώριστα. Άρθρο τέταρτο: Ότι βρίσκει την ενότητα στη βάση τέχνης και ζωής, βρίσκει ολοκληρωμένη την ενότητα στην κορυφή τέχνης και ζωής. Άρθρο πέμπτο: Η τέχνη συνοψίζει τη ζωή με το πνεύμα της ζωής, τη ζωή μαζί με το όραμά της, τη λαμπρότητα της εν μέσω χάους και Απείρου.

Βαθιά μέσα στα όνειρά της αυγής του κόσμου καθρεφτίζεται το πρόσωπο του μέλλοντος .Δεν ξέρουμε αν είμαστε στο τέλος της αρχής ή στην αρχή του τέλους ,ποτέ δε θα μάθουμε.Σημασία έχει πως μετέχουμε και στα δυό, κι αυτό είναι μεγάλο μαζί και μικρό. Το μηδέν και το άπειρο είναι παιδιά της ίδιας μάνας, στην περιπλάνηση μας κάτω από το αδιανόητο ως ιερείς του ήλιου και του σκότους.
*
Ας επισημάνουμε πρώτα το εύκολο. Ο αρχηγέτης Μάρξ πίστεψε υπερβολικά στο θεωρητικό του άστρο, αντικατέστησε στο αμάξι του Χέγκελ τα άλογα όχι όμως το κάρο, εκεί που ο Χέγκελ έβαζε γερμανικό πνεύμα να σύρει ο Μάρξ έβαλε το δικής τους επινόησης προλεταριακό κρίνοντας από μια στιγμή, αυτή της πολιτικής οικονομίας, που είχε γοητέψει και κατακλύσει τους ορίζοντες της σκέψης του χαράζοντας πορεία άτεγκτη όπως η οικονομία. Πέταξε όμως το καλλίτερο,τη δημοκρατική στιγμή του κόσμου, πράγμα που από συγκυρία και ένστικτο είχε υιοθετήσει ο αστός κι έτσι εξέφραζε πέραν του ιδίου ευρύτερους στόχους. Δέσμιος ο Μάρξ του χαρακτήρα του, της επιστήμης του, του γερμανικού περιβάλλοντος, κι ίσως της καταγωγής του, ανίδεου περί δημοκρατικών θεσμών χειραγωγήθηκε και χειραγώγησε. Πρώτα και κύρια φρόντισε να εξαφανίσει την ελευθερία και το πνεύμα της. Μίλησε για ύλη. Ισοπέδωσε τον κόσμο. Χειραγώγησε τη σκέψη την υπέταξε σε αντικειμενικές αναγκαιότητες και τις υπέδειξε ανακλαστικούς νόμους ιστορικότητας ψευδούς.
Ας γυρίσουμε τώρα στο δύσκολο. Το κέρδος. Η λεγόμενη επιστήμη της πολιτικής οικονομίας, υπόθεση καθαρά των νέων χρόνων, κομμάτι δύσκολο να χειραγωγηθεί, πετώντας τα συμπεράσματα και κρατώντας τις προκείμενες, και καθόλου μα καθόλου δεν έτεινε να παραδοθεί στη μία παραγωγική τάξη. Εξ ορισμού ήταν ανάδυση νέου τρόπου παραγωγής, βιομηχανική επανάσταση. Το να θελήσει να την διευθύνει μια τάξη χωρίς την εγγενή της λογική του κέρδους και εν μέσω ενός πολιτειακού οργανισμού που ξεχνά το ουσιαστικότερο της ανοιχτής κοινωνίας, το θεσμό της δημοκρατίας, σήμαινε ο κόσμος ανάποδα. Γι αυτό έσπασε.
Εκεί που το σκοτάδι είναι από μόνο του, στο οικονομικό, εσύ να οδηγείς τα πράγματα στην ολική σκοτεινιά της οικονομίας παραβλέποντας μάλιστα το σημαντικό τομέα της διανεμητικής – που σημειωτέον είχε επισημάνει ο Αριστοτέλης με το παράδειγμα του παλαιστή και του πλάνητα αλήτη . Κι ακόμα εξορίζοντας τον ισχυρό μοχλό των νέων αναγκών, δε ρίχνεις τον κόσμο στην ολική σκιά, αλλά φράζεις κάθε ορίζοντα.Το αγκομαχητό των σοσιαλιστών πηγάζει από τούτα τα φράγματα. Ο Μάρξ χειρίστηκε τον άνθρωπο ως μέσο. Έριξε με τον όγκο και το κύρος του έργου του τέτοια σκιά κι άλλοτε φως που τύφλωσε τους επιγόνους. Πήραν το έργο ως επείγον γράμμα και δεν είδαν τις αδυναμίες του ανθρώπου που έμπαιναν στη θεωρία. Τυφλωμένοι συνέχισαν τραγικά και κωμικά, ώστε και τα καλλίτερα στοιχεία της νέας τέχνης τα εξοβέλισαν. Στηρίχτηκαν στην εξυπνάδα του Μάρξ. Ξέχασαν να είναι οι ίδιοι έξυπνοι, ώστε τους αποστράφηκαν τα ελεύθερα πνεύματα και οι ευφυείς. Έτσι οδήγησαν τις κοινωνίες στο μη περαιτέρω της καταδυνάστευσης εν ονόματι.

Από ένα περιορισμένο χρονικό και χωρικά πείραμα κοινωνίας που παρατηρήθηκε από τους θεωρητικούς βγήκαν τα βιαστικά συμπεράσματα, που μ’ αυτά και μόνο τούτοι τέθηκαν ως οι αναμορφωτές. Η συνταγή τους όμως αρρώστησε πιο πολύ τον ασθενή τους. Θέλησαν να κινήσουν πιο γρήγορα την κοινωνία, όμως την ακινητοποίησαν στο θαυμαστό θεωρισμό, και πάγωσε ένας ολόκληρος κόσμος: ψυχρός πόλεμος. Ήταν ο υλικός κόσμος που το πετύχαινε τούτο διαλεκτικά; Ήταν το πάγωμα μέσα στην ιδεολογία,η τρομοκρατία της ιδεολογίας.Έμφραγμα του κόσμου σε μια απροκάλυτη υλικότητα χωρίς διαφυγή.Δυναστεία του άμεσου,καβγάς για το πάπλωμα.

Όμως συγγραφέα συγκαλύπτεις το ολοφάνερο, πως σοσιαλισμός είναι η κοινωνική μορφή του αναντίρρητου, φράγμα στη δημοκρατία της ζωής, των ιδεών, του ελεύθερου αέρα, της ανοιχτής κοινωνίας., πεφωτισμένοι δυνάστες και ιδιοκτήτες απόλυτοι της κοινωνίας: αντίστροφη θεολογία, καισαροπαπισμός. Πώς να δούμε αυτά τα γεννήματα άλλων εποχών : Σίγουρα το ιστορικό υποκείμενο δε βρήκε πολιτική έκφραση.Πώς να τη δούμε τη αφερεγγυότητα;
Η σύγχυση μόχθου και εργασίας είναι η πρωταρχική σύγχυση της σοσιαλιστικής θεωρίας, γι’ αυτό παραβλέπουν το διανοητικό μόχθο. Ποιός έχτισε την εφτάπυλη Θήβα.Αυτό είναι η αρχή του λαϊκισμού.

*
Όσο τελειότερο είναι κάτι τόσ περισσότερο διαρκεί. Από τους προσωκρατικούς μέχρι το πέρας των καιρών θα ερμηνεύουμε τη φύση δια του εαυτού μας. Η φύση αναδύεται μαζί με τον παρατηρητή “και κατά κάποιο τρόπο” τον ξεγελά,παίρνει τη μορφή του,κβαντική.Αντίφαση: Αν παραδεχτείς την ύπαρξη μιας τέτοιας φύσης, τότε αυτή θα είχε γεννήσει τα μαθηματικά μαζί της. Δεν είναι οπότε φύση, είναι: φύση, και παρατηρητής. Ρισκάρω την υπόθεση πως ο άνθρωπος, αν όντως πήδηξε στην ανθρωποποίηση, ευθύς ανέκυψε το παν μπροστά του ώστε αρχή της γλώσσας έκανε το Έν όν. Δηλ, αναγνώρισε την ενότητα, το πλέγμα της σημασίας που βαστά το παν. Την απόλυτη ύπαρξη.

Και όπως ξέρουμε το έν ορίζεται σε διαστολή με τα πολλά,πάντα, μ’ αυτή τη διαστολή ευθύς το εγώ κι ο κόσμος χωρίστηκαν. Το χωρισμό αυτό γεφύρωσε το μαγικό, το εκστατικό. Ήδη είχε επινοηθεί ο Απόλλων και ο Διόνυσος. Το θεό του πολέμου τον γνώριζε προ πολλού, και την Αφροδίτη, και το Δία. Ύστερα ήρθε η συνειδητή καλλιέργεια δια της επαναλήψεως που ήδη ήταν αρχαίο έθος.

Ο χωρομέτρης: Τα διακοσμητικά είναι στην τέχνη ότι τα κρύσταλλα στη φύση. Το μόνο που εκπλήσσει είναι το γεγονός ότι ο άνθρωπος, χωρίς να γνωρίζει τους νόμους του κόσμου των κρυστάλλων, ανακάλυψε το σύνολο των συμμετριών της φύσης και τις έβαλε στην διακοσμητική τέχνη. Και στις δύο περιπτώσεις η κανονικότητα παράγεται από διανύσματα. Αναμφισβήτητα η ώθηση αυτή προήλθε από την χωρομετρία, τη μητέρα της γεωμετρίας. Επίσης κάποιο ρόλο θα έπαιξε και η ευχαρίστηση που προσφέρει στον άνθρωπο η τάξη. Η αύξηση αυτή της ομορφιάς, ανάλογα με την αύξηση της συμμετρίας, αντιστοιχεί στη φυσική τάξη των κρυστάλλων να πραγματοποιήσουν τον ανώτατο βαθμό συμμετρίας.
*
Ωραία. Να δούμε τον κρύσταλλο από όλες τις πλευρές, κι αν καλά να τον σηκώσουμε και στο δικό του φως, αφού λάμπει πιο πολύ στις λάσπες.

Εκείνο που είναι σίγουρο είναι η παράκρουση του κοινού με το έργο, βίο και πολιτεία του Βικέντιου,και τούτο γιατί τα λόγια πάνε πιο πέρα από την πράξη μεν, και από την άλλη η εύγλωττη πράξη υπερακοντίζει σημασία . βρίσκει περάσματα από αλλόκοτες μεριές. Η παθιασμένη πράξη και το σκοτεινό φόντο της τρέλας βγάζει μπροστά τη μορφή. Γι άλλη μιά φορά κινεί ως παράδειγμα σε μιά δύση που ζητεί και ζεί και τρέφεται από το εκκεντρικό. Έτσι ερμηνεύει το επικίνδυνο αθωώτατον που αναλαμβάνει ο ποιητής . Κι όταν χτυπημένος από το Φοίβο αποστερείται το νοητικό φώς και πέφτει στην τρέλα, τότε είναι έτοιμο το κοινό να δεί την ιδιοφυϊα .

Αυτοπορτραίτο:Τυλιγμένος ασημοπράσινη αρμονία ,ντυμένος χολώδες πράσινο(ροπή θλίψης) πρόσωπο σπαθί,παρειές όψεις λεπίδας, χνούδι αίματος ,μάτια συνοφρυωμένα ρωτάνε:Die aporien ώστε και μετά εκατό χρόνια να φαντάζουν προτομές εν όπλοις, κβαντισμένες ενδοσκοπήσεις.
Ο Βανγκόγκ δεν απεικόνισε απλά, αλλά ταυτίστηκε και έζησε το δράμα του μόχθου όπως το βλέπουμε στις περιπέτειες του βίου του. Και έβλεπε την επανάσταση κυρίως ως επανάσταση στα πνεύματα(με την πυρετική του συνέργια το υπηρέτησε αυτό όσο κανένας άλλος. Ο πυρετός του είχε εμβιώσεις μεταφυσικής της γης ,των γήινων). Με το καρφί της ζωγραφικής του όργωσε κυριολεκτικά τα χωράφια στο τελάρο, δημιουργούσε τη φύση από την αρχή, επωμιζόταν το μόχθο των ζωντανών πραγμάτων που έβαζε στο τελάρο τα ζύμωνε να ανθίσουν και σαν αρχαίος τελετάρχης έσμιγε στους χυμούς της φύσης το αίμα του για να τα ζωντανέψει, ως άλλος Οδυσσέας πρόσφερε αίμα στις σκιές για να ανθίσουν φως. Θέλησε να κάνει τον ήλιο πιο φωτεινό, πιο διαρκή, πιο καυτό, κι έμπαινε στα χωράφια της μεσημβρινής Γαλλίας για να τον νοιώσει να τον εμπειραθεί για να ξέρει πώς θα τον κάνει και πιο νέο και πιο απωανατολίτη.
Είδε τη φύση , της χάρισε το ένα του αφτί, του έκαψε το ένα χέρι, τη ζύμωσε, αφέθηκε να τον επηρεάσει ως τις ρίζες του ώσπου χάθηκε μέσα της πυρακτωμένος, με μια πληγή στην καρδιά σαν αστέρι και σαν ηλιοτρόπιο.>
2.Μιά Πολιτεία ξεψυχά. Μόνο ο άνεμος το ξέρει αυτό, που φυσά σαν ψυχή που ξεψυχά, έχει τέτοιο ψύχος.
Τολέδο. Σε κρατώ στην τέχνη μου, δε θα πέσεις, είσαι αιώνιο, η αιώνια τέχνη μου μάρτυρας. Σου μοιάζω , μου μοιάζεις ,σε παραφορά.
Μια Νέα Τροία ! Μια Νέα Υόρκη. Ένα Νέο Γαρδίκι!
Ανανοηματοδότηση:Όσο επιτρέπει η δύναμη του έργου.
Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΧΑΝΔΑΚΑ
Ένας πνευματικός κατακτητής στη δύση του καιρού του.
Αν τον δούμε στη ρήση του Π¨Διαμάντη:»η πόλη δε με θέλει , η ερημιά με διώκει, ας πάρουμε τούτο το δρομίσκο» στη στιγμή που «έρως, θρησκεία, ωμό» είναι η union mystica, με την επίγνωση που είχε του μεγαλείου του και με την μισο..αποδοχή του έργου του , προσλαμβάνει άλλες διαστάσεις.
Για το Γκρέκο είχε ανοίξει ένας ολόκληρος κόσμος. Φτάνοντας στη Βενετιά από μια ελληνική επαρχία της- μπήκε στο ζωγραφικό άπαν της ,Τιτσιάνο, Τιντορέτο,. .Ας τον κοιτάξουμε να έρχεται μαθητευόμενος κι ύστερα να τον έλκει η κοσμοκράτειρα.
Η αρχή της προσωπογραφίας, Γκρέκο: Ιδού εγώ. Έχω ίσα δικαιώματα με σας hidalgos, Είμαι Μαΐστωρ μεγάλης Τέχνης: Δεν ήταν η μόνη έπαρσή του. Ο ανατολίτης μαΐστωρ θα γίνει και της δυτικής τέχνης . Σε μαυριτάνικο πυρετό θα συνθέσει: το σπινθήρα αυτό αστραποβολούν τα έργα του, πυρετό σε νιοστή δύναμη. Εκστατικός ρεαλισμός. Ήδη ο άνθρωπος των Νέων Χρόνων προσκήνιο κι όχι προσκυνητής απλά.
Κι αν θελήσουμε να βρούμε μια φράση που υποδεικνύει το έργο του είναι τούτη: Ιδού άνθρωπε ο θείος πυρετός σου. Ιδού το καθ ομοίωση, Το θείο πάθος .Και η κατάσταση δημιουργίας:Έμπνευση και Έκσταση. Όραμα. Φρικίαση. Δόνηση. Παραφορά.
Είμαι και δω , και εκεί , και παντού.
Αν η Μεταρρύθμιση επέβαλε μανιεριστική στροφή, ο Γκρέκο δε θα πτοηθεί, θα σπάσει την προοπτική φόρμα, θα κρατήσει τα βυζαντινότροπα διαζώματα και θα εκτινάξει τις μορφές του μεσούρανα.
Γκρέκο: εκστατικός ρεαλισμός. Το όραμα της ανώτερης ενότητας, (εικονίζει στο άνω διάζωμα τη θεία παραφορά και ζάλη των ρεαλιστικών προσώπων του κάτω διαζώματος :Να τι περιέχω) στήλες φλεγόμενες μεταξύ γης και ουρανού , σε πυρακτωμένες αποκαλύψεις που δονούν τις μορφές τις φλέγουν, σπαράζουν , σε μια δίψα που πατά στη γη και δινείται προς απόκοσμους ουρανούς. Ποτέ η συντέλεια δεν μπήκε πιο ωμά και πιο τέλεια σε έργο.
Αιώνια τάξη –αέναη αλλαγή(εκρήξεις οριζόντων) ζώντων και τεθνεώτων.
ΥΓ. Από το λεμονί του πράσινο πήρε ο Ρίλκε για τις ελεγείες .
Χρειάστηκε ο αναγνωστικός δοκιμιακός και ερμηνευτικός πυρετός ,μιας σειράς διανοητών για να ανεβούμε στη στάθμη εκείνη ώστε να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε και να κόψουμε καρπό από έργα όπως « ΕΛΕΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΙΝΟ» στο ψηλό πυργωτικό βήμα μέχρι τη δαντέλα της ακτής τους,όπου συναντάς το λεμονί πράσινο οξύ να χαράζει ουρανογραφήματα.
*
ΓΛΩΣΣΑ ΕΞΩΘΕΟΛΟΓΙΚΗ: Εμπειρισμός

Γλώσσα: η μόνη γλώσσα που “βιομηχανοποιήθηκε” η αγγλική, είναι γιατί εκεί στην Αγγλία η βιομηχανική επανάσταση την πρόλαβε πλήρως. Αποφασιστικός παράγοντας της εποχής μας είναι το τέλος της παλιάς ιστορίας και η άνοδος του κόσμου προς το ανοιχτό. Πρέπει να ξαναχαράξουμε αλήθεια το βάθος των αιτιών που ώθησαν στην παλινωδία πλείστους ανθρώπους, της γενιάς μας. Να ξαναδιαβάσουμε την πορεία του έργου της σκέψης, της στάσης με τα συμφραζόμενα της εποχής. Μια πρωτοφανής διεύρυνση των δυνατοτήτων σε όλο το φάσμα της ζωής. Ιδού πάντα γέγονε καινά. Ένας δυνάμει και ενεργεία επανακαθορισμός της έννοιας της ζωής. Είναι η νέα εποχή, υπήρξαμε σπερματικά προϊόντα, είναι η αλλαγή παραδείγματος. Και υπόθεση εργασίας είναι και η ευκολία που ανοίγεται να κρίνουμε τις ιδέες ενός πρόσφατου κόσμου που είναι ήδη παλαιός, καθώς και τη δυσκολία προς ένα βαθύτερο έργο που να προσδιορίζει μύθο.

Να ορίσω τομές και στάδια ανάπτυξης, ορίζοντας το παραδειγματικά στάσιμο. Ώστε να βρω το τροπάρι.

Αποτροπή ,τοπική και μετωπική. Τρόπαιο αλογοκεφαλή στο παλούκι. Ιδού μια προοπτική: Από τη χρονική άνοδο να κοιτάξουμε το χάσμα που μας χωρίζει από τη ζωή του χθες, να διαβάσουμε τις δυνάμεις που έδρασαν σε τούτο το μετασχηματισμό τόσο στην τοπική μας κλίμακα όσο και στην παγκόσμια. Μέσα εδώ να δούμε μαζί με την εμφάνιση νέων μοντέλων ζωής και την πρόοδο στο χώρο της σκέψης. Τη δυναμική της ζωής τις φανερές, τις απόκρυφες και τις αναπότρεπτες κινήσεις της. Την αλλαγή παραδείγματος. Σφρίγος σφιγμός: Με τα δεδομένα της σύγχρονης συμπλοκής σημασιών να μπεις στη μνήμη των αρχετύπων: νεοκομμένο μάρμαρο.

Προσωπίδες: Τραγικός Διόνυσος τοτέμ τράγος

Δρώσες και Υπνώτουσες διεργασίες. Να παρατηρήσεις ότι λησμονάς το σύγχρονο όλο. Το λησμονάς στην οπτική του. Αν πατήσεις λίγο πίσω θα σου ανοιχτεί το ολικό του είκασμα. Ξαναμπαίνοντας θα αντιληφθείς καλλίτερα τις τάσεις των εντάσεων. Εξ όνυχος τον λέοντα: Η εξέλιξη δείχνεται γοργής άπαξ και ανοίξουν οι δρόμοι. Πόσα καράτια αίμα; Με τραβάει σα μαγνήτης τούτη η αρχετυπία: “τα δένει με βοδιού την κόρδα κι η λύρα του παραληρεί”

Κάθε είσοδος στην τέχνη είναι βύθιση στις απαρχές της. Η αποτροπή από τη μίμηση στον Πλάτωνα, λείανση; Να το εννοήσουμε όπως στον Κάντ; Για να μη μολυνθεί από την εμπειρία, από το φυσικό. Ζωτικός τέρμων, τέρμα τα ζώα. Γουρούνα με εφτά γουρουνάκια. Πολυβύζα μεγάλη θεά Άρτεμις. Πως να εξηγήσω την εμφάνιση ζωτικού κόσμου δίπλα στην εμφάνιση του ταύρου της Μπενούκας, να πω συμπτώσεις.έπεσε ο ρυθμός στα ίχνη της λιονταρίνας ενώ πίσω μακριά ουρλιάζουν λύκοι, και το κοπάδι σΣτο σφαγείο.

ΜΥΣΤΗΡΙΟ: ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ.

Το μυητικό χοιρίδιο στα Ελευσίνια. Τα ιερεία των αρχαίων,τα ζώα δεν εξημερώνονται είναι οικογενειακά μέλη. Ενοχή απέναντι στην αρχή της ζωής; από μάγος υποκριτής,μύηση στο τραγικό; Σε τέτοια συμφραζόμενα πως να ερμηνεύσουμε το φρικτό που καλύπτει το πέπλο της ομορφιάς. Ποιός θα σηκώσει το πέπλο της Ίσιδας να αποκαλύψει τη φρικτή φύση της οποίας είμαστε παιδιά αποσπασμένα; “Φρικτόν εμπεσείν εις χείρας θεού του ζώντος”. Αμφιγενής. Πενθέας – Βακχίδες πρβλ. Ακροβυστία, κλειτωριδεκτομή. Εκτομέας. Κέλας Αμάλθειας,κέρατο κατσίκας. Το πρώτο ταμπού – ταμπόν.

Οι ιερείς φαίνεται να γνώριζαν από τη βαθιά ενοχή του θυσιαστηρίου βήματος: πίετε εξ αυτού. Πως να επιτρέψουν στον άνθρωπο να ξαναπέσει στην παμμειξία της Βακχείας; Το σπαραγμό; Παράσταση νοήματος. Ανθρωποθυσίες; Βασιλοθυσίες.Καθάρσεις. Επομένως η Άρτεμις αν το σύμβολό της το ελάφι για τη θυσία το θήλασε η Κλυταιμνήστρα, πως να μη θυμώσει; Πως όχι η Κλυταιμνήστρα που θήλασε την Ιφιγένεια,διπλή το γένος – Αμφιγένεια. Οι μνήμες του μύθου συμφύρουν στρώματα, γενιές. Κι ακόμα μαρτυρούν εποχές που οι εκστρατείες απαιτούν ζωογόνο αίμα για να εμψυχώσει το λαό, δηλ., τους πολεμιστές. Κι ακόμα σε εποχή που το μέγαρο έχει αφέντρα τη γυναίκα,ερινύς-πρβλ βαμπίρ και Ντράγερ.

Συμβολισμοί, και ένα αίμα έχει και ζωογόνα επίδραση και ενωτική μα και του Πρωτομάστορα το άλλοθι, το θεσμικό χαρακτήρα του πρωτείου. Οι θυσίες της εξουσίας. Και θηλυκό αίμα κατευόδιο. Ιφιγενές. Η αφιέρωση. Οξυδέρκεια (ΔΡΑΚΟΥ). Μαγικές εικόνες κάνει ο μάγος. ΒΛΕΜΜΑ ΖΩΟΥ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ: Η ματιά είναι το πιο ολέθριο. Φοβούνται τρομερά το μάτι την ώρα του θανάτου.

Κατά κάποιο τρόπο ο Ναός είναι μια χτισμένη σπηλιά. Από τον τρούλο – ζιγκουράτ σουμεριάδα γκιλγαμές- αρχικά θα πρέπει να έφευγε ο καπνός των θυσιών, στα θυσιαστήρια της Ασσυρίας απ’ όπου προέρχεται η ιδέα του τρούλου,πάνθεον, οπαίο, ΠΛΑΚΕΣ ΗΘΩΝ.

Ο ήχος χτυπά το κοχύλι της ακοής κι από το προστατευμένο άνοιγμα ακούει το τράνταγμα της ακοής της φυλής: αναταράσσεται ένας κόσμος ως τις ρίζες που βυθίζονται στο αρχέγονο χάος. “ Ώ της ερρόδου μου έρρυθμον σίγασμα”. Μπαίνει από την έξοδο του χρώματος στα αρχαία λιβάδια, στις κοίτες χειμάρρων που ας δεν υπάρχουν πια ηχούν με την απουσία τους στους γκρεμούς του νέου κόσμου. Χάος αναταράσσεται με χάος. Σκοτεινή οργή της υπαίθρου.Η είσοδος των χωρικών στις πόλεις. Το city εμπορεύεται όλο το φάσμα των χωραφιών. Αλλά οι χωρικοί θα περικλείσουν και θα κατακλύσουν τον πολιτισμό της αλλάζοντας κι αυτοί όσο κι αν αλαλάζουν. “Άνοιγαν παλιούς τάφους σε τούτο το χάραμα μιας νέας εποχής”. Με χωρική “ευγένεια” κατακλύουν τον ξιπασμό, το ζωικό του κύτταρο αν κι ανυπότακτο θα το χειριστεί η απροσωπία στο γκρίζο της ισόπεδο μέσα σε σπασμούς που θα ονομάσουν κινήματα ή επαναστάσεις.

Μπαλάντα μου φύγε γοργά πέρνα πάνω απ’ τα κύματα με ματοβαμμένο γερακίνας φτερό. Διπλός κρατήρας επανάστασης πολιτική βιομηχανική τριπλή διάψευση: πολιτική, φιλία, έρως θεομπαίχτης.

Συ θαύμα, συ ομορφιά, συ τρόμος, κυρά των ονείρων. Μας διέψευσε: ο φίλος, ο οπλίτης, η αφεντιά της. Μ’ αυτό το ποτό στα σπλάχνα σου – άσπλαχνοι – θα βλέπεις σε κάθε γυναίκα τη θλίψη που σε ξεπουλάει. Παρέλαση εικόνων μνήμης – ω υπάρχει εδώ, παρέλαση φρικτή, εικόνες μνήμης σπασμένες εδώ φέγγουν θαμπόγυαλο εκεί πυγολαμπίδες μάτια στη ρεματιά. Θρίαμβος του ρυθμού πάνω στο μέτρο και πάμε ακολουθώντας το ρυθμό των κυμάτων, νανουρίζοντας το άπειρό μας στο πεπερασμένο των θαλασσών,Ρεμπώ. Η όαση του τρόμου στην έρημο της πλήξης στίχος σαν ουράνιο τόξο πάνω από τους ωκεανούς η νοσταλγία του απείρου.Να λάβουμε υπόψη την κρίση της εποχής που άνθισε ετούτο το λουλούδι στην άβυσσο. Ο εκτινασσόμενος πλούτος, η πρώτη έφοδος της βιομηχανίας ξερίζωσαν του φτωχούς χωρικούς, εκείνης της εποχής και τους έριξαν σε θανάσιμη ένδεια και εξαθλίωση. Μεγάλη πίεση άλλη η ποίηση.

Στο βάθος του αγνώστου πατρίδα νόστου σαν τεράστιο κιονόκρανο μιας ερημικής κολώνας που ξεχωρίζει μετέωρη από μια απύθμενη ερημιά κρατώντας στους ώμους το στερέωμα την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος.Κόλαση ή ουρανός ποια η διαφορά; κατάσταση ροής. Συντριπτικό κούφωμα του κόσμου άδειασμα όλης της ορμής για ζωή στο κούφωμα του κόσμου, τη μεγάλη κουφάλα που πελέκησαν τα τσεκούρια της αλαζονείας, της κατήφειας, της οκνηρίας.
Αγαπητή κυρία φιλενάδα της εκλογής μου, πίσω από το λείο γόνατό σου είναι η καμπή του δρόμου για το άγνωστο δεν μπορώ να δένω νήμα στο άστυ, στο νόημα που θα μπορούσε να εκπορεύεται από εδώ. Πως να τη δω την Ελλάδα; Δεν συναντώ προσεγγίσεις δεν έχω οδό προσεγγίσεως. Τη νοιώθω σαν ξένος, δεν μιλιόμαστε με τη μορφή της, με το είναι της. Πως να αναστραφώ; Έχει κυλήσει πολύ νερό κάτω απ’ τα μάτια μας για να πτοηθούμε από ένα ρυάκι. Εκείνο που ακινητοποιεί δεν έχει να κάνει με θαυμασμό. Παρόλο που έχουμε αναμοχλεύσει έναν κόσμο το δέος είναι κυριαρχικό. Και δέος τίνος; Μιας ασυμμάζευτης ενδοχώρας που δρα ως προτίμηση. Εντυπώσεις ποιήσεως, μετάθεση νοήματος. Η εκκοσμίκευση της μουσικής έκανε κοσμική και τη θρησκευτική μουσική.
Αν ο έμπορος εκτοπίζει τον ιερέα και κάνει από την πίστη πίστωση τότε οι Ναοί του εμπορεύματος είναι οι σύγχρονοι Ναοί, οπότε η κατανάλωση πήρε τη θέση της λατρείας. Πρβλ. Τις αγιογραφήσεις ατόμων που πέρασαν σαν αστραπή με βίαιο πάθος ζωής και κόλαση. Τι είναι όμως ο βίος ενός Αγίου; Αν ο Άγιος δεν πολέμησε με χίλιους δαίμονες μέσα του και έξω του, τότε που οφείλει το στέφανο της αγιότητας και του μαρτυρίου. Τα ψυχοκτόνα πάθη κάνουν τη δουλειά. Η συναλληλία που και έναν άγιο Συμεών τον τριβελίζουν όταν καταπιάνεται με τα κοινοβιακά. Πρβλ. “Αγία Κάλλας” οι ερεικώνες στα πόδια σου. Κάνοντας την αορασία ορατή δηλ. αγγίζοντας τις σκιές εκεί στο σκοτεινοφωτεινό τους.

ΤΟ ΙΕΡΟ: γνήσια απόγνωση
Πολύ βιάζεσαι. Διάνυσε καλλίτερα αυτή την απόσταση ως το πλησίον πάρκο. Θα φρεσκάρεις το μούτρο σου, μη φοβάσαι τη χωρίστρα – μεταξύ χάους και απείρου.
Προς ανάταξη και μορφοδότηση όλης της φαινομενολογίας θεμάτων, ώστε να τά υποστήσει το εσκεμμένο, σε ρυθμό, μέτρο, αρμονία. Να τα υψώσει λελογισμένη η σημασία του λευκού στίχου νέες εικόνες: προτομή σε κονσόλα με συρτάρια. Όμως πως περπατάς στους δρόμους τους; Πως θα δοκιμάσω στο μάρμαρό τους άνοδο στις ψυχές τους; Πως να σκιαγραφήσω την αποτυχία να βρω δρόμο προς τα κουφώματά τους;Επιβραδυνώμενη διάψευση.Είναι σ’ αυτά τα κουφώματα που οφείλω να διαβάσω τις ψυχές, το είδος ψυχισμών που κατοικούν. Να είναι αντιπροσωπευτικοί της γενιάς με τα στοιχήματά της. Πως εκφράστηκε η κίνησή τους στη ζωή με μέριμνα του όλου; Ποιοι καθρέφτες τους καθρέφτισαν σε πολιτεία, έρωτα, φιλία, γνώση, δημιουργία, νοικοκυριό. Με ποια ήθη, τι φιλότιμο, τι αχαριστίες, στον αληθινό πόνο της ζωής, ερεθιστικά και ψαγμένα. Αναλυτική της καλαισθησίας τους, του πρακτικού λόγου της ζωής τους. Το στοίχημα της θεώρησης. Βίος και πολιτεία για ακόμα μια φορά από τις σημειώσεις.

Ελλειπτικό θάρρος, με θεατρικά παράθυρα σε τόνο υποβλητικό. Να φανεί πως καταλαγιάζει η ορμή της ζωής στο όριο της ζέσης, και πως η σκυτάλη περνά σε άλλα χέρια. Κυμάνσεις βίας, παρακολούθημα των καιρών.Νέες όψεις καινοφανείς, και η διάρκεια του πνευματικού πυρετού, βυθός επαγγέλματος και φως.
Η τέχνη είναι ο δρόμος απ’ όπου το άτομο επιστρέφει στην ομάδα.

Μπορεί να πιαστούν με μια φράση,η μαγεία της υποβολής: θρυαλλίδα, ερύθημα, ελλύχνιον, Λυδία σε κίνηση περιεργείας. Αχ πως να σας δω;

Δεν μπορούμε πια να χειριστούμε με μεταχειρισμένες μεθόδους τα νέα θέματα. Όλα όφειλαν να μπουν από το δρόμο της ανατροπής. Από νέα μπασίματα με εικόνες που δίνει ο καιρός. Με φευγαλέο κοίταγμα, δυναμικό, εν τάχει. Από τα βρακάκια που σε μαγνητίζουν σαν μια θέληση αξίωσης του εσωτερικού. Τα εσώρουχα κόσμημα, το νέο φετίχ της γυναίκας που θέλει να αισθάνεται ελεύθερη να της αρέσει ο εαυτός και να θέλγει ανεπιφύλακτα. Σ’ αυτό το δρόμο πως θα μπεις; “που ξέρεις μπορεί και να γίνουμε μια παρέα”. Έδωσα ένα μικροκοίταγμα σ’ αυτό το νέο φόντο όμως οφείλω να βαθύνω.

Υπάρχει μια απόφαση. Να εντάξω το παν σε ένα δείγμα γραφής πέρα από τα καθιερωμένα. Να κυνηγήσω μια νέα εικόνα όπως το υποδεικνύουν οι εγκαταστάσεις.Να είναι κάτι που θα κινείται γύρω από πειραματικά περιεχόμενα αναζητήσεων.Θα ρίξω κέρμα στη σχισμή,ο λυρισμός αποσπάται από τον κορμό της ποίησης, όχι όπως τα αγάλματα από το ναό αλλά όπως φορητές εικόνες από το τέμπλο. «Μου φτάνουν δυο κίτρινα φύλλα σ’ ένα πλατύ φθινόπωρο». Ανεβήκαμε πια;

Advertisements

Φλωρεντινό ξεφλούδισμα

κομμένα γεφύρια

(«Εν κινδύνω».Του κανενός είν΄ ρόδο τούτο το θρυμματισμένο μηδενρόδο.
Άν μιά ουσία έρχεται με το αρχαίο νάμα υγραίνει τα ποιητικά χέρσα χωράφια
ποιητική ενσάρκωση ιδρύει κατευθύνει στερεώνει ο κόσμος αποκτά ουσία)

Μια ποίηση που σε κλειδώνει στο δωμάτιο με τις σκιές
όπου παλεύουν οι φιλόσοφοι με τους ποιητές
ήτανε λάσπη από τον Άρνο
λάσπη εύπλαστης λησμονιάς.

Το ηθικό μας αίμα.

Το ποίημα αυτό γκρεμίστηκε,αφότου
δεν ανέλαβε επαρκώς το χρέος
να πεί πώς ξεφυλλίζεται
το τριανταφυλλένιο στεφάνι της ταφόπλακας
καθώς χωματίζονται οι προσφιλείς τόσοι.

Δεν έχει τους χρωματικούς
χωμάτινους τόνους τους ενδεδειγμένους.

Δήγματα στην καρδιά και ψιλοβρέχει,στο νιόσκαφτο μνήμα.
Δεν είσαι εκεί στη γέννηση δεν είσαι εκεί στο θάνατο.

Η κυκλοφορία του αίματος ξέρει την πηγή της
η καρδιά μου εκβάλει στην αγάπη τους.

φλόγα η ζωή αναλωθείτε

Στον καθρέφτη από κασσίτερο αναδεύονται θάλασσες
που φτάνουν μέχρι τη μέση των βουνών γύρω.
*

παλιά οικητήρια

 

Στο αμιγές φως σκληρό νερό λεπτός αέρας
πέτρινη σκάλα
απέριττο τόξο μυστηριακή αγκάλη
ανατολική κόγχη θάλασσας
Καθρέφτης λαών ενοτήτων εθνοτήτων
εκεί πρωτοβάπτισμα του ήλιου
εκεί η κραταίωση
έγινε βύθισμα τωρινό

Αψίδες από πέτρα υψώθηκαν στο φως
στον άνεμο
είδαν στρατιές να τις διαβαίνουν αιώνες
τώρα μόνο άνεμος
κατώφλια λιωμένα τώρα μόνο πέτρα
Βυθίζεται ένας ήλιος προς τη δύση
οι φοινικιές ορθώνονται στον αλύγιστο αέρα
κύματα μαύρα πικρά γέρνουν με ορμή
ο φάρος ανάποδα γεμίζει σκοτάδι το βυθό
Είναι μια ώρα οικουμένη
γενέθλιος χρόνος αναστρέφεται

η πολλή Αλεξάνδρεια ,οι πολλές Αλεξάνδρειες
είναι τώρα του βάθους
ο Φάρος ανάποδα. Πηγάδι στην ερημιά της μεσογείου
αντίστιξη ερήμου
Τώρα όλος ο ποιητής είναι γλώσσα

Χαρτόσημο για μνημόσυνο

κέρνος

Τα ποιήματα δεν πιάνουν στο στόμα τους
τους νεκρούς
διαχειρίζονται μόνο το ξόδι τους
γιατί παραδέχονται πως από την επικράτεια
της ζωής ο θάνατος απέχει
και είναι στη δικαιοδοσία άλλων
Τα ποιήματα ποτέ δεν θυμούνται τον νεκρό
ποιητή τους καθόσον ζουν.Κι όταν κι εκείνα
πεθάνουν,πάλι δεν θα θυμούνται.Στην αλληλουχία
των θανάτων μνήμη δεν περισσεύει.
Ό,τι γεννήθηκε από μας δε ζει.

(Η ζωή είναι σύντομη μεταφορά
στο απέραντο αδιάβατο του θανάτου
πρέπει με αυτό το λίγο να τον παραβγεί).

Γιατί κι ο θάνατος παίρνει τη δυσκολία μέσα του
μαζί με τη ζωή που αφαιρεί.Το μνήμα γίνεται σχήμα
ανθρώπου.
Αλλά εκεί μέσα στο μέγα τόπο,ακολουθεί το ποίημα
με το αξιωμένο της ζωής το ίδρωμα της πλάκας να χαράζει
γιατί στον τάφο μια περίσσεια λάμπει.Ό,τι έπεσε
υψώνεται.Με τα κτερίσματα και το ιερό δένεται το χώμα
την άφθορη ύπαρξη που από το μνήμα εξέχει.


(Στα ’49 σκαλιά
κευθμών
πεντόλιρα κουδουνίζουν μνήμη
μνημείο υψώνουν
κι η δόξα
δεν είναι μονάχη).

φαντασμός

βαρκα κόκκινη
Κομμάτια από ροδοπέταλα αγριοτριανταφυλλιάς χωμένα στο χαρτί της σελίδας ,για να θυμίζουν την υγρασία από το ρέμα που τα διαπότισε ,άμεση ομορφιά μέσα στα ίδια τα πράγματα.

όταν ένα ροδοπέταλλο πέφτει κρούει τις πιο λεπτές χορδές
σιγή δονεί τα χείλη

πολλές χορδές ,λίγη μουσική
καλλίτερα το ανάποδο

βαθιά μουσική

κατά το πέρασμα του ανέμου κάνε τον πόθο σου πανί

όπως το ρώ μες στο νερό όπως αργεί το ατσάλι να γίνει κοφτερό όπως το εγώ στο γοερό

μουσική πληρότητα

Τρέχει με όλα τα νερά

και σε κάποια σημεία βάζει κόκκινα

και νιώθεις σαν να ακούγονται τα κουπιά απ τη βάρκα
κι αμέσως κάτι σαν τρίλιες

σκιρτήματα από αναπηδήσεις σμήνη ψαριών δείχνουν το ασήμι τους
μαγεμένα απ τις σκιές της βάρκας και των κουπιών την κίνηση
κι ύστερα ντριν

δεν ξέρω από μουσική ,αλλά με λίγη προσπάθεια θα το βρω το είναι αυτό που μαγεύει

ωραίος είναι ο ίσκιος από μια βάρκα που είναι το μόνο χρώμα στο απέραντο γκρίζο με σηκωμένα τα κουπιά κι έχασε τους κωπηλάτες της

αυτή η απουσία έκανε το κόκκινο τόσο βαθύ χτύπημα σε όλα τα πλήκτρα
η αντίστιξη τι θάλεγε
μια βαθιά πληγή από καφέ εκεί στο βάθος

μια βαθιά κόκκινη πληγή από ταραγμένα αίματα εδώ στο ανακλώμενο πάθος

αχνές ομίχλες αναδύονται το υδάτινο απλώθηκε σαν μουσική
τα κουπιά ενώθηκαν σαν εραστές

λειψό πορτραίτο

μαυ

ζηλεύω το μαύρο χείμαρρο που τρέχει στους ώμους σου
τη μελαψή σου κράση ζηλεύω που μοιάζεις τη Σαπφώ

και τότε με τι να σε παρομοιάσω;
ά, βρήκα με τι ,

με ποταμάκι μαύρο
που χάνονται της Λυδίας όλοι οι στρατοί πεζοί καβαλαραίοι
που χάνονται χρυσοί και πλούτη

παιδί εσύ του έρωτα ποίηση σε θέλει
*

Τίποτε η νύχτα

ώ Αιγαίο,γιατί επιμένεις να λες πως είσαι γαλάζιο;

τον ήλιο μαυλίζουν αλυκές
κρέμεται σαν λινό ρούχο στο αρμυρίκι

μεθυσμένοι γύμνια ρουφώ το μύδι
πεταλίδα στο βράχο και πέρα η θάλασσα
ώ νησιά μου ώ γλώσσα μου

Μες στο μυαλό μου μια αετοφωλιά
μια ελιά ψάχνει τόπο να σταθεί στο τοπίο
με τα καψαλισμένα σπάρτα

αγκαλιασμένοι πετάμε πάνω από δάση
έχει δυό μήλα της μηλιάς
ξινά και κόκκινα να με δοκιμάσει

Αξήγητα έπη

http://cantfus.blogspot.gr/2016/02/blog-post.html

Καρυωτκ

Μιχαλιός

Ο Μιχαλιός εφόρεσε σαρίκι

στραβά κοιτάει βήχει ξεβήχει

ένα για εκείνον μετράει

βλέπει στο πιλοτήριο τον Καρυωτάκη

ανάβει το μηχανισμό Γειά σου πατριωτάκι;

στραβά κοιτάει βήχει ξεβήχει

κι ολα τα στέλνει στο χαμό

*

Στον Καρυωτάκη ,συμβαίνει η ποιητική του με μετρονόμο,τον χαϊδεύει με το μάτι του ,Γιατί άν

Άν η ζωή πέρναγε τον άξονα ισορροπίας θα τα ανέτρεπε όλα και ποιητικώς. Και οι αρχαίοι μας έλεγαν:Το θάνατο δεν τον φοβάμαι,φοβάμαι την αρρώστεια,την ασθένεια,τη φθορά,την ανημπόρεια ,τα γηρατειά.

Βίος και ποίηση ,πεισιθάνατα,θέλησαν να βαδίσουν του ποιητή της Πρέβεζας,τόσο που Πρέβεζα άρχισε να είναι το κακό προμάντεμα.Όμως σε μάς, θα έπρεπε να είμαστε διανοητικά ανάπηροι να μην διαγνώσουμε την ποιητική συνθήκη.Σάτιρες,όπου τα Ελεγεία μάς σαρκάζουν όπως δόντια νεκροκεφαλής.Γιά κείνον φαρμάκι για μάς φάρμακο.

Μπορεί στον άνθρωπο που του χαρίστηκε το καλλίτερο,να πίνεται σαν δηλητήριο;Ποίηση σε ανεπίτρεπτη δόση σκοτώνει;Αντέταξε τη σάτιρα ως αμυντικό λόγο,όμως και τα καλλίτερα φάρμακα,όπως νηπενθή όπια μαγικά φίλτρα,δεν είναι να περνάς το μέτρο,αλλά καμιά φορά η ζωή πίνεται μονορούφι!

Απαλοί κόκκινοι σπινθήρες,ταφογράφος,με κάθε ποίημα έσκαβε πιο βαθύ τάφο,όσο που Πρέβεζα να σημαίνει φέρετρο για τον ποιητή υγρό,κάτω από το θρόισμα των ευκαλύπτων,το νέο έμβλημα θανάτου.Μαζί με τον ποιητή γέρνει και ο ρομαντισμός στον τάφο του.

*.

Προχωρημένη στιχουργική με κριτήρια παριζιάνικης σχολής ( μα αφού ποίηση Μπωντλαίρ περιέλαβε αυτούσια σε συλλογή του χωρίς να αναφέρει τον ποιητή.Τα αφομοίωσε τόσο ώστε έγιναν δικά του η μάλλον έπαθε ταυτοπροσωπία ),αλλά δεν παύει να είναι ένα παιδί , δεν προβαίνει αγέρωχος και αυτεξούσιος, τον ρίχνουν φρονήματα αλλότρια σε συμπόρευση ξένης,η δύναμη στίχου των παιδιών της πόλης των φώτων,υπήρξε καθηλωτική,επιρροή που θα τον συντρίψει.Πρώτα τον άρπαξε στην ψυχή,μετά σωματικώς η ασθένεια,(ήταν κάτι σαν μόδα,τόσο πολλούς είχε ξεκάνει η σύφιλη εκείνα τα χρόνια δημιουργούς ,εξέχουσες μορφές της μεσευρώπης),μισώντας την ενδοχώρα ,όχι χωρίς αιτία,αλλά και από πνευματικό αλληθώρισμα έως πτωχαλαζονεία,χώρα σε διαρκή κατάρρευση ,και με τους ανθρώπους των γραμμάτων να αρμέγουν πράγματα μιάς Ευρώπης που παρήκμαζε,η ελληνική παρακμή να ακολουθεί.Τότε τα μοτίβα θα ταιριάξουν και τις σωματικές αρρώστειες που θ’ αρπάξουν εκεί,με τρόπο που ζωή και στίχος συναπαρτίζουν το μαύρο λεύκωμα ποιητικής αβύσσου που στον τυφλό της πάτο ζητούν να καθρεφτιστούν,ο παρακμίας της επαρχιακής Ευρώπης υπερακοντίζει και λυγάει,γίνεται θύμα ενός μαύρου ρομαντισμού όσο οι προσήλυτοι στις ακραίες ιδεολογίες στα καθ ημάς ερωτεύονται τα ξερονήσια.

Μ’ αυτό η Ελλάδα διέτρεξε πενήντα χρόνια ήττες του έξω ελληνισμού αλλά και καθίζηση του έσω τοπίου,δεν άντεξαν οι πνευματικές πλάτες ενός λαού που έχανε τις ρίζες του με ραγδαίο ρυθμό και δεν κατώρθωνε να αποτινάξει το μεσαιωνικό του λήθαργο.Πολιτισμικά οικονομικά κοινωνικά αποδείχτηκε άθυρμα στις περιπέτειες των καιρών.

*

Έπρεπε να είσαι εστέτ να είσαι δανδής για να ηχήσει έτσι η πένα ν’ αγγίσει το κάτω πάτωμα όσο η φτέρνα κι όσο η βακτηρία πένθιμα τέχνης κουφά χτυπήματα. Μιά ζωή που δεν έσωσε να σοδέψει να δρέψει.

Αιρετικός ερωτικός.’Ολη η της ποιήσεως πνευματική φορά συνέκλινε με την ακραία πάθηση κι έδεσε στίχο θανατηφόρο ,η μελαγχολία ήπιε τον πικρό καφέ της κι όλα τα δηλητήρια της ζωής κι άν ήταν πόζα κατέληξε θέση που μόνο φέρετρο της ταίριαξε.

Πικρό τριαντάφυλλο η ζωή του χαριζόταν το τίναξε ως το τέλος ανελέητα,πίεσε το συναίσθημα κι άφησε πίσω την πικρή του εσάνς ο εραστής της ντεκαντάνς.Έτσι που ποίηση και ζωή οπλίστηκαν για θάνατο.Ο ποιητής νίκησε αλλά η σκανδάλη ήταν του θανάτου.Τώρα πράγματι η αθανασία του είναι στα ύψη γύψου,κατακορύφως ύφος.

Το τριαντάφυλλο σύμβολο ζωής καθόσον ξεφυλλίζεται

της ηλικίας του το ταξίδι με ισάριθμα φύλλα

μόλις που πρόλαβε ν’ ανθίσει

φυσάει στο ποίημα καταιγίδα μα δεν το κλονίζει

αλλά όπως φλόγες στα αδιάβατα δάση,αναρριπίζει

*

Με φίλησε σύφιλη κέρασμα καθώς με αγκάλιασε στο σκοτεινό πέρασμα Έτεινε η αρρώστεια από το κοινωνικό σώμα να περάσει μέσα του.΄Ηταν ακριβώς η συφιλιδική Ελλάδα που κερνούσε ωχρά σπειροχαίτη.

Ήπιε την κούπα του με δυνατό κοκταίηλ από εδώδιμα αποικιακά .Μέσα σε μιά ηττημένη χώρα ,πνευματικής υστέρησης,σε μιά αυτάρεσκη πρωτεύουσα με τους αστούς της σε μεταπρατική τροχιά,με ένα ανταλλάξιμο πληθυσμό στις παράγκες,με βαθύ ταξικό μίσος ,πολύ δεν ήθελε να αναζητήσουν οι πρωτοπόροι πιο δυνατά δηλητήρια να ταλαιπωρήσουν το σώμα τους να ναρκώσουν την ψυχή τους.Για να αντιληφτούμε με τι πλοκάμους έστηνε την αγχόνη του αρκεί να ρίξουμε μια ματιά ή ένα ρώτημα στα πεζογραφικά δρώμενα των συνομιλήκων του και επίσης να δούμε το πέρασμα όσων ποιητικά επέμειναν το δρόμο μετά.Αλλά ποιά θα ήταν η πρόζα παράλληλων οδών και ιδεών , πώς θα ισοφάριζε την “πιστολιά” η καθαρή πρόζα;

Τη μαύρη του απελπισία μπόρεσε και την έδωσε σε στίχους δάνεια παρισινά ,έτσι κατέφυγε κεί απ’ όπου πήρε τα ισοδύναμα των παθών του ιατρικά ,μια γλώσσα κι ένα τόνο που ελευθέρωσαν το αίσθημά του το πάθημά του.Μ’ αυτά έσπασε την τροχιά της επαρχιακής Αθήνας και τίναξε πραγματικά βέλη απ’ τη φαρέτρα του βουτηγμένα σε δηλητήρια ιδιοσκευής του, ώστε κάρφωσε ζωντανό στόχο.

Η επιτυχία του γυρνά μέσα στο νόμο της αιώνιας επιστροφής.Κύδος του ότι αποστράφηκε τη φενάκη κι ότι δεν εκχώρησε την πνευματική του ελευθερία.Στο αδιέξοδο αυτό,οδήγησε το χέρι του στη μόνη έξοδο.

Και έτσι ποιητής του κανόνα κι αυτός στηρίζει της χώρας τον πνευματικό σκελετό.Καμμιά χώρα δεν μπορεί να πορευτεί να κυβερνηθεί ψυχικά χωρίς.

*

Αγκαθοστάλες δροσιά στα μάτια κι ύστερα τα καυτά δάκρυα ,στο βάθος καίει ένα κερί.

Δεν οροδώ δεν κοντοστέκω θα γίνω ρόδο των Αζντέκων,(η θανάσιμη εξόρυξη καρδιάς), ένιωθες μες στο μέλλον τις τυραννίες που σε τυλίγαν εδώ ειρωνείες ροδοσταλίδες

σαν αποξημερωθείς και πριν ναρθεί το γιόμα ,βαμμένο στόμα.

Πριν στην ζωή να μπούμε, για θάνατο κινήσαμε, μάς δίπλωνε ύπαρξη με την ανυπαρξία ολόγυρα να την σφίγγει σαν βρόχος γύρω απ το λαιμό όπως αγορητή στη συνέλευση των Οπουντίων Λοκρών

άχ,τί είσαι ζωή ένα τρεμουλιαστό μερμήγκι σφαίρα στο μελίγκι.

Ο στίχος λυσίπονος κατεβαίνει στην ψυχή όπως αναβράζον δισκίο στον πάτο του ποτηριού,κάνει για λίγο να μην νιώθεται η φθορά κι η σφαίρα πάει βαθύτερη παρηγοριά λυσίζωη θανατηφόρα

φώς και θεός

έληξε ο χρόνος,το αμόνι από το ολοήμερο σφυροκόπημα κι άν καίει,καίει που με τον ήχο αυτό βγαίνουν ανδριάντες,η μεταφυσική αρχίζει με το θάνατο,μπροστά σε μιά νεκροκεφαλή γινόμαστε όλοι Άμλετ. Στείρος πόνος,στάδια απόσβεσης της ουσίας του ποιητή μέσα στο ποίημα του ζωντανού αδερφού ,ο πόνος πήρε τη ζωή μου και κάθε πόνος παίρνει κι άλλο, τον πλημμύρισε όλο και οξύτερος πόνος. Ο ποιητής αναλαμβάνει με τα ίδια του τα μέσα να ομολογήσει την ασφυκτική συνθήκη, αρχίζοντας από τον εαυτό του δεν μπορεί παρά να αφανιστεί.

*

Ο μαύρος ρομαντισμός πικετοφορεί

Η αρρώστεια του γίνεται η έσχατη ποιητική του όσο του κλέβει ζωή,βίο.Μιά λεπτή γραμμή χωρίζει το κατά γράμμα απ’ την ιατρική γνωμάτευση που του στερεί βίο ερωτικό,κι ύστερα τον λωλαίνει.Η τέχνη είναι φονιάς στα χρόνια του Κεφαλαίου;

Εκείνο το αρνητικό επί τω έργω ,δεν ρίχνει ρίζες βαθιές στη ζωή ώς κάτου στην άβυσσο ,ο θάνατος ως το απώτερο άνθος κακού στον Κ. Στην Ελλάδα βιώθηκε ακραία η αισθητική συνθήκη ,πήρε κατά γράμμα το στοίχημα της λέξης,θυσιάστηκε.

με δίχως δέντρο φύλλωμα

με δίχως στόμα φίλημα

Το έαρ ως φρέαρ ευφορικό ,εαρινά μου νεκτάρεα με τα ζουζούνια Στα μισά της ζωής μισεύω φυγάς ζωής. Χωρίς να έχεις πού να πάς,με το θάνατο,εντούτοις αυτοκτονείς.

Ο ποιητής και η αρρώστεια του,που του υποβάλλει διάγραμμα ποιητικής καθώς τον εξάγει εκτός βίου,άφραστον το απαγορευμένο στον ποιητή,κι άν τό’χε εκφράσει πάλι άφραστος πόνος θα ήταν,στο μαύρο ρομαντισμό τα ρόδα είναι της ταφόπλακας.

*

Η ποίηση θέλει κάθε φορά ένα ειδικό κρότο μέσα στη σιωπή της,έτσι δείχνεται η σιωπή.Είναι ο χαρακτηριστικός ήχος από τις αμπάρες που πέφτουν του νου.

Τα ποιητικά κεφάλαια είναι για ξόδεμα παρά για επένδυση ,σε ώρες κεφαλαίου ο ποιητής δείχνεται αξόδευτος,παρότι τα σπαταλάει όλα μεμιάς είναι αρχέγονο νάμα,το απόθεμα ανεξάντλητο, σπάταλη φτώχεια το πάθος.Εξ ού και το επίρρημα στον Καρυωτάκη και στον Κάλβο είναι ένα μέρος του λόγου κοντά στην κραυγή.

Ποιήματα ασκεπή τάφοι ανοιχτοί, ανοιχτά μνήματα όπου ετοιμοθάνατες οι λέξεις, επίγραμμα, γραμμένη πλάκα να μάς μιλά,τρεμανοίγουν στόματα χείλη,σαν από ψάρια έξω απ το νερό.

Αλλάργα εμείς καράβι μου πηγαίνουμε και δεν φυσάει εδώ ο λίβας των ανθρώπων, μήτε ανάσα τους, κοιτάζω γύρω σαν στη χώρα των ονείρω

Η φωτιά του στίχου δεν φτάνει μεμιάς σε όλη τη γη της γλώσσας του.Ο Κ. Κ. δείχτηκε σ’ αυτό βιαστικός,γιατί τον έβιαζε αιτία υπαρξική.Ο αποκαλυπτικός τρόπος της ποίησης που καθώς πραγματώνεται συντρίβει τον ποιητή,-η ενασχόληση με το έργο σε περίτεχνα ύψη φθείρει τον δημιουργό του-,ο Κ. λοιπόν είναι του κανόνα επειδή έτεινε στα άκρα αυτή τη διαρκή ανεπάρκεια.

Τ’ αξήγητα έπη ωχρά σπειροχαίτη

Μας παραδίδει την καρδιά του από θάνατο και οι στίχοι όλοι αποσύρονται.

Η στροφή της προσοχής από το έργο στον συγγραφέα ή καλλιτέχνη ,είναι μιά πράξη πέρα από την πράξη.Είναι περιέργεια ,αλλά και στροφή στο βαθύ αίνιγμα που εκφράζει η στάση του δημιουργού, η βύθισή του στο βαθύ της αβύσσου με ταχύτητα κομμήτη.

Η πολιτική σκευή των δρώντων περί τα λογοτεχνικά, εμπλέκεται δυναμικά κι εμπλέκει τον κανόνα.Πέραν της επιδραστικότητας του Κ. ,που τους υπερβαίνει όλους κατά πολύ,εκείνο που δεν μπορεί να τον αγνοήσει ,είναι η ενεργός ανάμιξη και μή καταχώρηση πολιτικώς.Η Ελλάδα παραγκωνισμένη και παραγνωρισμένη πνευματικά χώρα, είναι υπόγειο θέμα στην ποιητική χώρα.Όπως τα μεταπρατικά κόμματα,έτσι κι οι πνευματικοί ταγοί,αλληθωρίζουν στις πρωτεύουσες δανεικά μυαλά.,δάνειο τέχνη,καθώς ποτίζει η αμφιβολία τα δόγματα,δεν υπάρχουν σύνορα στη γλώσσα,αν προσέξει κανείς εκεί όπου συνορεύουν οι λαοί είναι δίγλωσσοι και διγενείς.

*

Milenium

Ο Μιχαλιός ν εφόρεσε σαρίκι

Στο μπόινγκ μπαίνοντας βήχει ξεβήχει

Βλέπει στο πιλοτήριο τον Καρυωτάκη

Τα twin του δείχνει Και πάρτα κάτω/στο φτερό

Ντεγκρέ ζερό

Μηδενισμός κοντέρ/και να

Μυριάδες τα μηδενικά.15.1.04 της Ναταλίας.

*

Ο μετρονόμος είναι ένας μηχανισμός που μας βοηθάει να μετράμε τον χρόνο στην μουσική. Από την στιγμή που τον θέτουμε σε λειτουργία, παράγει έναν ηχητικό χτύπο σε ίσα χρονικά διαστήματα μέχρι την στιγμή που θα τερματίσουμε την λειτουργία του. Κάθε διάστημα ανάμεσα σε δύο χτύπους αντιστοιχεί σε μια χρονική αξία που έχουμε από πριν αποφασίσει να του αποδώσουμε (πχ ολόκληρο, μισό, τέταρτο,όγδοο).

*

ωρυγή < αρχαία ελληνική ὠρυγή

δυνατή κραυγή, ουρλιαχτό

Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου, / στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων, / στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου,(Κώστας Καρυωτάκης, Θέλω να φύγω πια από δώ …)

Συγγενικές λέξεις ωρύομαι

*

Στο στίχο «Την Κυριακή θ’ ακούσουμε τη μπάντα « βλέπουμε πόσο ασφυκτικά τον περιέβαλλαν τα πράγματα για να μπορεί να κάνει οποιαδήποτε σκέψη να ξεδιπλώσει να ανοίξει τα μεγάλα του φτερά καθώς σκόνταφτε στων  ανθρώπων που τον περιστοίχιζαν  τα χνώτα .

 

κι ήταν η γάμπα που έφεξε μια στάλα και κατεβήκαμε αφού ανεβήκαμε τη σκάλα