Τίποτε η νύχτα

ώ Αιγαίο,γιατί επιμένεις να λες πως είσαι γαλάζιο;

τον ήλιο μαυλίζουν αλυκές
κρέμεται σαν λινό ρούχο στο αρμυρίκι

μεθυσμένοι γύμνια ρουφώ το μύδι
πεταλίδα στο βράχο και πέρα η θάλασσα
ώ νησιά μου ώ γλώσσα μου

Μες στο μυαλό μου μια αετοφωλιά
μια ελιά ψάχνει τόπο να σταθεί στο τοπίο
με τα καψαλισμένα σπάρτα

αγκαλιασμένοι πετάμε πάνω από δάση
έχει δυό μήλα της μηλιάς
ξινά και κόκκινα να με δοκιμάσει

Advertisements