φαντασμός

βαρκα κόκκινη
Κομμάτια από ροδοπέταλα αγριοτριανταφυλλιάς χωμένα στο χαρτί της σελίδας ,για να θυμίζουν την υγρασία από το ρέμα που τα διαπότισε ,άμεση ομορφιά μέσα στα ίδια τα πράγματα.

όταν ένα ροδοπέταλλο πέφτει κρούει τις πιο λεπτές χορδές
σιγή δονεί τα χείλη

πολλές χορδές ,λίγη μουσική
καλλίτερα το ανάποδο

βαθιά μουσική

κατά το πέρασμα του ανέμου κάνε τον πόθο σου πανί

όπως το ρώ μες στο νερό όπως αργεί το ατσάλι να γίνει κοφτερό όπως το εγώ στο γοερό

μουσική πληρότητα

Τρέχει με όλα τα νερά

και σε κάποια σημεία βάζει κόκκινα

και νιώθεις σαν να ακούγονται τα κουπιά απ τη βάρκα
κι αμέσως κάτι σαν τρίλιες

σκιρτήματα από αναπηδήσεις σμήνη ψαριών δείχνουν το ασήμι τους
μαγεμένα απ τις σκιές της βάρκας και των κουπιών την κίνηση
κι ύστερα ντριν

δεν ξέρω από μουσική ,αλλά με λίγη προσπάθεια θα το βρω το είναι αυτό που μαγεύει

ωραίος είναι ο ίσκιος από μια βάρκα που είναι το μόνο χρώμα στο απέραντο γκρίζο με σηκωμένα τα κουπιά κι έχασε τους κωπηλάτες της

αυτή η απουσία έκανε το κόκκινο τόσο βαθύ χτύπημα σε όλα τα πλήκτρα
η αντίστιξη τι θάλεγε
μια βαθιά πληγή από καφέ εκεί στο βάθος

μια βαθιά κόκκινη πληγή από ταραγμένα αίματα εδώ στο ανακλώμενο πάθος

αχνές ομίχλες αναδύονται το υδάτινο απλώθηκε σαν μουσική
τα κουπιά ενώθηκαν σαν εραστές

Advertisements