Χαρτόσημο για μνημόσυνο

κέρνος

Τα ποιήματα δεν πιάνουν στο στόμα τους
τους νεκρούς
διαχειρίζονται μόνο το ξόδι τους
γιατί παραδέχονται πως από την επικράτεια
της ζωής ο θάνατος απέχει
και είναι στη δικαιοδοσία άλλων
Τα ποιήματα ποτέ δεν θυμούνται τον νεκρό
ποιητή τους καθόσον ζουν.Κι όταν κι εκείνα
πεθάνουν,πάλι δεν θα θυμούνται.Στην αλληλουχία
των θανάτων μνήμη δεν περισσεύει.
Ό,τι γεννήθηκε από μας δε ζει.

(Η ζωή είναι σύντομη μεταφορά
στο απέραντο αδιάβατο του θανάτου
πρέπει με αυτό το λίγο να τον παραβγεί).

Γιατί κι ο θάνατος παίρνει τη δυσκολία μέσα του
μαζί με τη ζωή που αφαιρεί.Το μνήμα γίνεται σχήμα
ανθρώπου.
Αλλά εκεί μέσα στο μέγα τόπο,ακολουθεί το ποίημα
με το αξιωμένο της ζωής το ίδρωμα της πλάκας να χαράζει
γιατί στον τάφο μια περίσσεια λάμπει.Ό,τι έπεσε
υψώνεται.Με τα κτερίσματα και το ιερό δένεται το χώμα
την άφθορη ύπαρξη που από το μνήμα εξέχει.


(Στα ’49 σκαλιά
κευθμών
πεντόλιρα κουδουνίζουν μνήμη
μνημείο υψώνουν
κι η δόξα
δεν είναι μονάχη).

Advertisements