Νυχτερινό άλμπατρος

της κάθε μέρας χρόνο της κάθε νύχτας πόνο
από την αυγή να παίρνεις
για των ματιών τον πανικό και μόνο

με τραβάει η ποίηση του ιλίγγου
σα μαγνήτης
ποίηση που έκτιζε με κόπο
να κατοικήσει έρημο τόπο
πίστη που αντλούσε από πηγή
για να ποτίσει έρημη γη
σκιά αγάπης που μαζί της
μεγάλωνε την υπομονή της
στην κατανόηση του κόσμου
με πρόδινε ο εαυτός μου

όλος ο κότσυφας έγινε νύχτα
όλο το τραγούδι μια σιωπή
το όνειρο έγειρε πλευρό
και τώρα πλέει κόντρα καιρό
μέσα στης θάλασσας τα δίχτυα
και ορθώνεται σαν μουσική
τις κλίμακες της ανεβαίνει
κύμα το κύμα σε ξεκουφαίνει

παλιέ μου φίλε αγαπάω
που να ‘ναι η αγάπη για να πάω
παλιέ μου φίλε γεια χαρά σου
πετάω στα λευκά φτερά σου

το άλμπατρος κουβαλούσε στις φτερούγεςτου νύχτα πάσης πνοής

Advertisements