Aphorismi:

-Ο Χάιντεγκερ έπαιξε με του Αχέροντα τα νερά ,
κτύπησε το κουπί του παράφορα στου μηδενός τις κρύπτες,
για να επιστρέψει έντρομος και να κουρνιάσει στου Παρμενίδη τα σκαλιά,
τσουρουφλισμένος από καυτές δηλητηριασμένες στάχτες.
*
Με την πένα μου βγάζω το κρασί μου σ αυτήν υπολογίζω και πίνω.-Αυτό τουλάχιστον μπορούσε να το πει-
*

«Μια φορά κ έναν καιρό ήταν και δεν ήταν» .΄Ετσι αρχίζαν τα παραμύθια κάποτε που ο χειμώνας κυλούσε δίπλα στο τζάκι.

έτσι αρχίζουν τ αρμένικα παραμύθια,κι έτσι θάπρεπε ν αρχίζουν όλα,όπως και κάθε αφήγηση
*
Η διύλιση της οδύνης ,του πόνου,του κακού.Να,τι δίνει στην ποίηση το όνομά της,το αντίβαρο του θανάτου,σχεδόν αντίδοτο,Τη μόνη ζωή μας,Ύπαρξη,τη μαρτυρία της,με τη μορφή καλλιτεχνήματος.
δε σταματάει εκεί,συνεχίζει χωρίς τελεία
ο συγγραφέας πάει για αθανασία,αν αντέξει το έργο του, ο φέρων οργανισμός κερδίζει ένα τάφο με πλάκα αρραγή
που μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί
*
εφτά ζωνάρια κρατάει το αίμα το λέει ο νόμος των ηθών ,εφτά γενιές,μπορείς να κληρονομήσεις,ο συγγραφέας είπαμε αθανατίζεται,τα κόκαλά του σπάνε στα δόντια του Κέρβερου ότι ήταν χώμα ξαναγίνεται χώμα το σώμα ήταν χώμα ίδια λέξη είναι άλλωστε,διάβασε το μύθο του Υγίνου για τη μέριμνα και θα καταλάβεις.
*

-Οι Σίβυλλες μας δίνουν το απόκοσμο,εμείς όμως έχουμε χρεωθεί τον κόσμο.

-Η φύση είναι σαν το όνειρο που στην αφήγησή του ολοκληρώνεται.Κι η φύση αλλιώς δεν έχει φωνή,ο νόμος της ακούει τις εξισώσεις μας να τον αφηγούνται.

-Λες και η βιολογία θα μπορούσε να αδράξει όλη την αλήθεια.Να μας τυλίξει στο νόμο της εξέλιξης μιά κι όξω,είπε, καθώς κατέβαινε τις σκάλες του μετρό.

-Μια αναδάσωση στα αποψιλωμένα δάση του πνεύματος επιβάλλεται.Μάλιστα αφ ότου τα μεγάλα τσεκούρια των κατεδαφιστών τα πετσόκοψαν ανηλεώς.

-σμαράγδι από τα μάτια σου πλατύ ποτάμι εβάψανε τα πράγματα έβαψε ο κόσμος έβαψε η μέρα .

Advertisements

«Οβελιστήριο των ελπίδων» Το τραγούδι(Ηπειρώτικο γαλάζιο)

ΠΛΥΝΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΟΥ ΜΕ ΦΩΣ
ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΓΙΝΕ ΑΔΕΡΦΟΣ
ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΚΑΕΙΣ ΣΑ ΦΡΥΓΑΝΟ
ΜΥΡΙΣΕ ΔΕΝΤΡΟΛΙΒΑΝΟ
ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ
ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΣΤΑΧΤΗ ΜΕΝΕΙ


ΜΑΘΕ ΤΟ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΟ
ΣΟΦΙΑΣ ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΟ
ΨΗΛΑ ΌΣΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
ΟΣΑ ΕΚΕΙ ΑΝ ΤΑΞΕΙΣ
ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΟΥ ΜΕΤΡΑΣ
ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΘΑ ΠΑΣ

ט
Όλη η βουνίσια μνήμη
Μαζί σου τώρα σμίγει
Καυκάσιος γίνεσαι δεσμώτης
Κάτω βοά η ανθρωπότης

Από του πλευρού σου την πληγή
αναπνέει ο Προμηθέας
κυμάτισμα θαλάσσιας θέας
σου στέλνει γέλιου αφορμή.
Μη φοβηθείς σε κυκλώνει το σμήνος των Ωκεανίδων.
טּטּטּטּטּטּטּטּטּטּ

Όμποε στη βροχή

Τροχίζεις τσεκούρια ξύνεις μολύβια τώρα τη φράση τρόχισε ,τόσο όσο να μην τρυπήσει το χαρτί

κι ούτε να έχει χρεία να προσφύγει στο πεντάγραμμο άδοξη να είναι φερμένη με πραγματικότητα από της φαντασίας το μονοπάτι

Όσα δε μή πεφίληκε Ζεύς ατύζονται βοάν Πιερίων αΐοντα γάν τε και πόντον κατ’ αμαιμάκετον

Κι όσα ο θεός δεν αγάπησε τρομάσσουν σαν ακούν τη βοή των Πιερίων στη γη στη θάλασσα στο απέραντο

τα ποιήματα δεν γράφονται είναι μια διαδικασία όπως των ηφαιστείων και όπως των ιζημάτων με έκρηξη και καθίζηση,είναι εκρηξιγενές και καθιζάνει

πάντα υπάρχει ένα πράγμα που θέλει να βγεί κι αφού βγεί θέλει να βρει ηρεμία

υπάρχει ένα ζήτημα μορφής αυτή σε οδηγεί

αν δεν υπάρχει δεν υπάρχει μητε ποίημα μήτε ποίηση μήτε ποιητής

μορφή είναι ένα σύνολο που ψηφίδα την ψηφίδα έχει το παζλ όλο

πρέπει να βάλεις τις ψηφίδες μόνο σε μιά θέση ,

αυτό είναι μορφή η μορφή υπάρχει είναι εκεί

ας πούμε

ο ήλιος κυκλοδίωκτος ως αράχνη μ εδίπλωνε και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως

εδώ αν δεν έχεις το κυκλοδίωκτος και το ακαταπαύστως πώς θα δέσεις την ηλιαράχνη;

κοίτα το βάθος

μιλά η μάνα ,που της λέει πώς βρέθηκες εδώ και απαντά

αυτό είναι μορφή αυτή η ηλιαράχνη φτιάχνει όλη την ποίηση του Κάλβου

μορφή είναι η ουσία της ποιησης κατι που χωρίς αυτό δεν έχουμε ποίηση

Ρόβας

%ce%b3%ce%b5%cf%86

κάνε την πέτρα λέξη την λέξη πέτρα έτσι όπως βλέπω να λάμπουν σαν από σίδερο οι πλάκες στη διάβαση και αντηχούν τα πέταλα των αλόγων διαβαίνω ο Ρόβας με ασημοπέταλα το νερό λιωμένο μολύβι με λέπια στοιχειού πέρασε μετά από εκατόνπενήντα χρόνια ,νίκησε τον πέτρινο χαλινό του αφηνίασε, δράκος σελωμένοςΉρθε ο καιρός του,έργα των ανθρώπων έργα της αγάπης,και δε φτουράνε στο κάλεσμα της άγριας φύσης.πήρε το τόξο,το βέλος μένει στη φαρέτρα των ανθρώπων

-σπίτι από μαύρο χαλάζι χτυπημένο χάλκινη ασπίδα
-όλη του καλοκαιριού η φλόγα σε μια ρώγα
*
όλα τα αδέξια ποιήματα γυρνούν σε μένα πάλι σαν να γυρεύουνε αρωγή μού μιλούν και αντέχω
————
κοιτα μπορεί το ποίημα να είναι μονόστιχο.Τότε έχεις την ευκαιρία να δεις με τι ποσότητες ιδρύονται οι ποιότητες

-όλη του καλοκαιριού η φλόγα σε μια ρώγα , στίχος που κρύβει τη δύναμη της ποίησης όπως η ρώγα τη φλόγα γι αυτό αυτά τα σημαντικά χρειάζεται να τα ανασύρει η ποίηση κι όχι οποιαδήποτε φλόγα,αλλά του καλοκαιριού όλη τη φλόγα
το κλήμα την έκανε ρώγα ο ποιητής το είδε το έκανε στίχο  η ρώγα ,των κοριτσιών έρεβος, σκίρτησε
αν το ποίημα είναι πλινθόχτιστο αυτός ο στίχος θα είναι ένας πλίνθος του

κι αν είναι το γεφύρι που έπεσε,μια πέτρα πελεκημένη που να ταιριάζει στη μορφή που λέγαμε από που πήρε ο μάστορας τη μορφή;για το μονότοξο;από το ουράνιο τόξο

κοίτα τις φωτογραφίες και θα το δεις,θα το καταλάβεις τώρα ξέρεις κι εσύ να το φτιάξεις αλλά ποιητής είναι εκείνος που το φτιάχνει για πρώτη φορά
έτσι είναι και με τις μεταφορές αυτός που θα το δει πρώτος ,είναι ποιητής,παιδί της ελευθερίας
αυτός που θα το επαναλάβει είναι μιμητής,μίζερος αντιγραφέας
————————————
κόκκινο ρόδι με χαρακιές σαν στην καρδιά μου από επιδέξιο χειρουργικό νυστέρι,ας πούμε του Χούρη στο Ωνάσειο(13.10. 16)

θητεία στο χρώμα Σου πετάω βιολέτες απ το παράθυρο πλημμυρίζουν τα μάτια σου θάλασσες
*
αργόσυρτο το μεσημέρι λιώνει σα βούτυρο το φως όλα καπνός
*
νύχτα ,μέρωμα Νυκτιφαές περί γαῖαν ἀλώμενον ἀλλότριον φῶς.ξένο περιπλανώμενο γύρω απ τη γη τι άλλο Σελήνη δεν έχει δικό της φως κι αυτό που έχει είναι νυχτερινό ξένο απόκοσμο πλανερό
γι αυτό λέμε ξενάκι είμαι και θα’ ρθώ κι ας δαρθώ το ίδιο είναι,μαζί ,ερωτευμένα
λουσμένα στη ίδια θάλασσα που λούζεται η νύχτα και το φεγγάρι.δεν είναι άλλη από τη μουσική
αυτό βλέπει η Σαπφώ και λέει γλυκύπικρον ἀμάχανον ὄρπετον την πιο φοβερή συμπλοκή επιθέτων όλων των αιώνων και μετά έρχεται ο Πίνδαρος με ένα εξίσου δυναμικό χτύπημα επιθέτων,γιατί εκεί έχουμε έρωτα και άθληση και νίκες
Έρος δ ηύτε μ’ ο λυσιμέλης δόνει γλυκύπικρον αμάχανον όρπετον.Έρωτας φτάνει λύνει τα μέλη με δονεί γλυκόπικρος ακατανίκητος τέρας, ποιά φύση και μαλ. κιες αυτά είναι για να έχουμε δικαιολογίες στη χλιαρότητα μας που θα’λεγε ο Ιησούς ο Ναζωραίος ο ωραίος σαν Έλληνας που ήταν έαρ θα πει ανοιχτό ανοίγουν τ αυτιά των άγγλων΄…..αγγέλων πες; σπάνε οι βάνες και ξεχύνονται οι πηγές
φως φαίνω φάν γι-ω φυάδες φώτα φάος φαεινόν φαίδρος φαιδρόν ώμμα αναφύεται φωτάδι φοίβος
είδος ιδέα ορώ όραση όπωπα ώμμα ούς έαρ-λέμε πολλά που δεν ξέρουμε αλλά ωστόσο είναι όμορφο που υπάρχουν μέσα στην γλώσσα
-νεκτάρεα,καλά,όπως τα κόκαλα στο μετρό ο αναγνώστης δεν χαριεντίζεται θέλει να ακούσει την αρρενωπή καρδιά του στο στίχο του ποιητή

Ο ποιητής ,ρουφάει με πλησμονή,κάθε γόνιμη πτυχή,το ουσιώδες βάθος του κάθετου ρυθμού,πρωθόρμητα. Γίνεται όμηρος,που μιλούν μέσα στο έργο του όλες οι περιπλανώμενες στα πελάγη φωνές,σε μιά επιφάνεια λεία, τα θριαμβικά εξάμετρα πολύστιχα τραγούδια ο χυμένος πλίνθος των καστροπόλεων τ’ άπληστα των αχαιών καράβια η χιμαιρική περιπέτεια και τ’ άσπρο φώς.
__________________
έτριξε η μονότοξη χορδή κι από το τέντωμα της φύσης έσπασε.έσπασε η αρχέγονη συμφωνία των ανθρώπων με τα στοιχειά της φύσης Γιατί το μονότοξο αν το κοιτάξεις από μια απόσταση θα δεις πως ο πρωτομάστορας αντέγραψε του ουράνιου τόξου το σχήμα ,τη συμφωνία με τους θεούς του!Με αυτή τη συμφιλίωση πορεύτηκε ο παλιός Έλληνας ως εδώ.Μα δε θα σταματήσει την επικοινωνία μας με το παρελθόν αυτό.Τα κομμένα μέλη είναι ζωντανά στο ζων σώμα.(Τράβα καλέ μ’ τον άλυσσο!)Της φύσης τα στοιχεία το ξέρουν.τα πήρε ο σκοπός θρηνεί ένα βιολί(Της φύσεως γραμματεύς ήν τον κάλαμον αποβρέχων εύνουν)

σε κάθε δρόμο

σε κάθε δρόμο υπάρχει μιά φτωχή γωνιά όσο εφόδιο είναι κάτι για το δρόμο σε κάθε δρόμο υπάρχει

Για δες πως τρεκλίζει ο γείτονας μου ,μπορεί να μοιάζει του ποιητή μου;
Ο τρόπος με τον οποίο χωνεύει κανείς τα πνευματικά πράγματα και ο ρυθμός έχει να κάνει με αντιστάσεις απέναντι στην πρόσληψή τους σαν ένα είδος προστασίας απέναντι στο πολύ αλάτι ή στις πολλές σάλτσες. Ό,τι συντελεί στην αφομοίωση είναι καλό μέχρι να μάθεις τί κάνει το φαγητό πνευματικό.

Επειδή έζησα τόσα χρόνια ,αυτό δεν σημαίνει ότι θα απαλλαγώ από το βάρος να ζήσω κάποια ακόμα,εκείνα που έζησα ούτε μου χρωστάνε ούτε θα με πάρουν στην πλάτη για το υπόλοιπο του χρόνου.Πρέπει να ξυπνάω με τον ίδιο κι απαράλλακτο τρόπο που το έκανα ώς τώρα βρέχοντας το πρόσωπο με ψυχρό νερό.

Σ αυτό το σημείο θα αναφερθώ στο Σεφέρη,όχι για το νερό,αλλά για να θυμηθώ πως είχε μυηθεί από τον Ρίτσαρντς (πχ Το νόημα του νοήματος ) ,στα θεωρητικά της ποίησης και πως είχε καλλιεργήσει την υπομονή να παρατηρεί το ποίημα στους ποιητές που αναφερόταν.Σεβάστηκε πολύ τους έξω μεγάλους μοντερνιστές, όσο αντίστοιχα δεν τίμησε ,χρησιμοποίησε όμως,τους εδώ ομοτέχνους.Είχε μια στάση νεοφτασμένου , που απεχθανόταν ο Φλωμπέρ,αλλά τη “μο ζυστ” την υπηρέτησε πυρετωδώς.Κράτησε πιστά την ξένη γραμμή από την ουρά ,μέχρι που σιγούρεψε το βήμα και συνέχισε μόνος. Τα πράγματα εδώ τα υπαγόρευσε σύμφωνα με τι υλικό βρήκε και τους έδωσε και του έδωσαν την δέουσα ώθηση.

παρένθεση:“Όσο περισσότερο αγαπά κανείς μιά τέχνη τόσο λιγότερο πιθανό είναι να θέλει να παραβιάσει το χώρο της” -Με βάση αυτό έχω να παρατηρήσω ότι καθόλου δεν ήταν έναντι της ποίησης ευνοϊκός -δεν αναφέρομαι στον ποιητή ,αλλά σε αρνητή του.- μπορεί η αποστροφή του να ήταν αποτέλεσμα πρωταρχικού τραύματος.Σκουντιά που εισέπραξε από την “άρνηση” του Σεφέρη. Μπορεί όμως αυτό να σε κρατήσει μακριά από την ποίηση διά βίου , ή μήπως συναθροίζεται αγευσία μούσης; Μήπως δεν σε θέλει και η μούσα των ποιητών μαζί με τον ποιητή;Ναι ,αν υπογραμμίσουμε ότι γνωρίσαμε κι όσους θαμπώθηκαν απ της υψηλόκορμης το λαμπερό φόρεμα.

Μόλις η φράση φουσκώσει όπως τα ψωμιά ή όπως φουσκώνει το νερό με τη νεροποντή στ’ αυλάκια, είναι το μόνο εξαγοράσιμο τίμημα.-Γιατί να περιμένει τα σταφύλια να χάσουν το πράσινο χρώμα τους; -Μα είναι η αναμονή να του έρθει το ποίημα στην πληρότητά του.Τα πράγματα θα σου έρθουν θα σου συμβούν,όπως ακριβώς έχουν συμβεί στον καθένα,και είναι,αμετάκλητα αυτά που θα τεθούν υποχρεωτικά προς υπεράσπιση .Επειδή αυτά είναι.Η ανάπτυξη γίνεται και κατά αναβαθμούς σπουδαιότητας .Ο δείκτης όσο ανεβαίνει τόσο λεπταίνει και αντιστοίχως βαθαίνει , αναδεικνύοντας τον πραγματικό στόχο σε ανάγλυφο φόντο.Οι τελευταίες σελίδες ομολογώ ότι θίγουν κατά τρόπο καίριο την εικόνα του πραγματικού.Είναι μάθημα για αποστήθιση.

Δεν σε σκότωσα εγώ αλλά η σφαίρα.

Ξαφνικά,καθώς περνούσα έξω από το ενεχυροδανειστήριο, βλέπω από τα κάγκελα την επιγραφή “Πωλείται η ψυχή του καθρέφτη”.Δεν έχασα χρόνο κι αμέσως μπήκα και απευθύνθηκα στον υπεύθυνο.Μπορείς σταλήθεια να μου πουλήσεις την ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ; του είπα. Έκείνος σε απάντηση μου ένευσε όχι, και στο καπάκι πρόσθεσε, μόνο η ταμπέλα πουλιέται.

Η πορεία προς το ρήμα είναι υπόθεση γενιάς κι άλλης γενιάς.Μια απάντηση στα Πώς για έναν λαγό που παίζει στα τριφύλλια με το θάνατο

ως Αριγνώτα

 

ψιθυριστό πολύ φιλί

φιλί στο στόμα φιλί στο σώμα

φίλημα

πολύ

 

φιλιά κι ανάσες

του χαδιού το ξύπνημα

κοριτσιού ερύθημα

η ρώγα ψάχνει χείλη

και δάχτυλα

 

τρυφερή ντροπαλή

κρύβεται σαν κορίτσι

δεν καίγεται ,αγνοεί τις λαγνείες

θέλγεται

σαν ρόδο στη σκιά

αβρό

διαιτάται ία και φόρβες

 

μελιχρά κάλλη

ριγώντα σιγώντα

ως η Αριγνώτα

βγαίνει μυστικά στην αυλή των ρεβιθανθώ,

 

κανελόριζα ο έρωτας τί είναι;

 

αναρωτιέται δεν ξέρει ,έχει ακούσει

πώς λαχταρούν οι φίλες της

που τις έχει αρπάξει

τους πήρε τα μυαλά

όπως βοριάς στα βουνά αναμαλλιάζει βελανιδιές

σκορπά τα φύλλα τους

 

ανατριχιάζουν τα κορίτσια

τέρας φριχτό κάτω απ το δέρμα έρπει

δρέπει ηδονές ποθείω και μάομαι

 

βογγά ποθεί της έλυσε τα μέλη

ηδυμελής δονεί

 

στάζει γλύκα στη σχισμή του σύκου

κόμπος μέλι αθέριστο

 

αθερίνα αθέρας

 

σε μια ξέρα σ έχω παρασύρει

ριγάς

δίπλα στων ποντίων κυμάτων το ανήριθμο γέλασμα

σμήνος ωκεανίδων κυκλώνουν το μέτωπό σου

παιχνίδι όπως το παιγχνίδι του κόσμου

 

η αισθητική παρακίνησε τον υψηλό δημιουργό

δίκη και τίση αλλήλοις διδόναι κατά το χρεών

αυτό δε, γίνεται αμάχανον γλυκύπικρον όρπετον

*

 

_________________

Αυτό είναι ένα δάσος ,όχι δάσος από σημύδες  ένας βάλτος μέσα στο δάσος σαν ξέφωτο με νούφαρα που φέγγουν. Τρία βήματα μετά αρχίζει να βρέχει. Βρέχει και τα κλαδιά παίρνουν τη φορά της βροχής και του ανέμου, μοιάζουν με μαλλιά,τα δέντρα αν και είναι από ψυχικό τοπίο ζωντανεύουν σαν αρχαίες αμαδρυάδες. Μπορεί να είναι δρύς , δρύς που σφοδρός άνεμος,από ποίημα της Σαπφώς που γράφει για έρωτα,κατ όροις δρύς αμπέτων,της τάραξε τα φρένα. Λίγο να κουνηθεί το κάδρο και μας στέλνει σε βροχερά κινούμενα τοπία σε ταινία του Αντρέι. Μόλις αρχίζει ο χρόνος να σμιλεύεται. Τα πινέλα οργιάζουν , ανατριχιάζει η επιφάνεια της λίμνης με τα βαλτόνερα. Τελματώνω. Τα νούφαρα φέγγουν. Ο πίνακας ξαναπαίρνει την θέση του εκεί έξω. Ένα με το βίωμα συνταιριάστηκε και είναι. “Η ομίχλη του νερού,το σκοτεινό βουητό της πτώσης δεν φτάνουν ως εμάς”. Ο πυθμένας είναι ψυχικός και φύση “ψυχή τα όντα πως εστίν”.

Να φτάνω πάντα

Να φτάνω πάντα όλο και πιό κοντά τραβώντας μολυβιές σαν για να διαγράψω την προοπτική αυτού του ζόφου

Να παρατηρώ τον πυρήνα από μιά μετρημένη απόσταση αυτού που στο τέλος θα με καταστρέψει

Έστρεψα την προσοχή μου σ’ εκείνη την εποχή που μόλις βγαίναμε από το ζόφο

εποχή που απλωνόταν γύρω μας απέραντα ειρηνικό τοπίο κι ας το έζωναν απειλές ένθεν και ένθεν

Κι απ’ αυτό αμέσως φανερώθηκε η κρίσιμη σοβαρότητα

αμέσως στοιχειώθηκε το παρόν

Δε γίνεται με ξόρκια να βγείς, αυτή η κρίση δεν είναι του χεριού μας-

μόνο ένα μάθημα του πώς αποτινάχτηκε,με ποιό κόστος,

εκείνος ο ζόφος ο αποξαρχής και πως ο μανδύας του ρίχνει βαριά σκιά ώς εδώ.

Τώρα υποπτεύεις κρίση τί είναι

και υποπτεύεις ολιγωρία

κι ας φτάνεις πάντα-

Η κρίση ήρθε σωρευτική σαν από μηχανής τραγωδία ,

η Ελλάδα δεν μένει πιά εδώ.

__________________________
(Αυτό,“Να φτάνεις πάντα”-ήταν γραμμένο πριν καιρό στο εσώφυλλο βιβλίου του Ίταλο Καλβίνο Δύσκολοι έρωτες,όπως οι δικοί μας θαρρώ κι αναθαρρεύω και τα μάτια σου κοιτώ χωρίς να κιοτεύω,σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη, -Οπότε το τιμώ σαν κάτι γνώριμο που πάλιωσε κι ο χρόνος το έκανε τρυφερό όπως τα χρώματα στα παλιά σπίτια που ξεθωριάσαν στον ήλιο στη βροχή στον άνεμο .Κι αυτό μπαίνει στην καρδιά αδιόρατα τρυφερά σαν γρατσουνιά και μας συγκινεί εκτάκτως)
η Ελλάδα δεν μένει πιά εδώ.

modus operandi

———————–

Κάτι ρυθμικό είναι πάντοτε παρόν στον τραγικό στίχο,ακόμα και στη δημοτική.
Όταν καμιά φορά  παρίσταμαι σε παρουσιάσεις ποιητικών συλλογών,τη στιγμή που απαγγέλλεται ποίηση ,κάνω μια νοερή απαγγελία του «άσματος ασμάτων» στην εξωτική μετάφραση των 0′ (=εβδομήκοντα) και ύστερα στρέφω το αυτί μου στα απαγγελλόμενα , ακονισμένο σ αυτή τη ρυθμική μουσική κλίμακα ,διαπιστώνω ότι είναι ιδιαιτέρα απαιτητική η ακοή μου τότε.
Ο στόμφος στην ελληνική ,μόνο ως στόμφος γίνεται κατανοητός,δηλ ως παίξιμο του ηθοποιού ανεβασμένο στους κοθόρνους της απαγγελίας.Μόνο απεναντί μας.
Σήμερα ο στόμφος ,στην τρέχουσα ποίηση,είναι απαράδεκτος.
Η ανάγνωση της ποίησης από τον ίδιο τον ποιητή μόλις που πρέπει να χρωματίζει τα νοήματα.
«Η αδύναμη ομορφιά μισεί τη διάνοια»(Χ.)
‘Οταν ανατάμεις με ένα υπόγειο καυστικό χιούμορ τις ποιητικές έξεις σίγουρα οδηγείσαι σε μιά ποίηση που δεν βασίζεται σε στολίδια για να αρέσει.Εκτιμάς και τα κόκκαλα της γλώσσας και τη σάρκα του νοήματος,αξιώνεται το νέο αίσθημα,οι συλλήψεις οδηγούνται τουλάχιστον εκτός πεπατημένης,κάτι καινούργιο αρχίζει να ζεί.
Να γιατί απονέμουν τα εύσημα στον Όσκαρ .Επειδή τραβάει το χαλί στις ωραιοπάθειες,κι επειδή ξηλώνει τα τετριμμένα και όσα χαΪδεύουν τ αυτιά .Για το διαβρωτικό οξύ του.Η φράση πρέπει να απαλλάσσει το λόγο από τα φτιασίδια ,όπως το πορτραίτο διαβρώνει τα κύρια χαρακτηριστικά για να περάσει πέρα απ το φθαρμένο γούστο της καλαισθησίας.
Και η τερατώδης φωτογράφιση με τα χιλιάδες κορμιά γυμνά στο δρόμο.
Εκείνο που πουλιέται είναι ακριβώς αυτή η έκθεση ,του γυμνού.Ένα σχεδόν σμπρωξίδι για το μάτι.
______________
Έχεις φτάσει κι έχεις μείνει στην κάτω χωραφιά ,εκείνη με τη βρίζα και τη βρώμη και νομίζεις πως πήγες εκεί που σου είπε ο πατέρας σου να θερίσεις σιτάρι.
Αλλά εσύ επιμένεις με αυτό που κάνεις, θερίζοντας βρώμη, ότι μπορείς να ταϊσεις το σπίτι ψωμί.
Το χωράφι με το σιτάρι είναι ένα επίπεδο πιο πάνω,δεν είναι στα λιβάδια για τα ζώα,είναι για να τραφεί η φαμίλια ,να φτιαχτούν και τα πρόσφορα για τις πέρα ψυχές.

Κι απλώνονταν στη χωραφιά η χρυσή γοητεία των ώριμων σταριών σαν το κορμί σου με το σταρίσιο δέρμα ή αν προτιμάς δέμας.
————–
Το θέμα είναι να μιλήσεις από δικού σου ,μέσα έξω κι ανακατωτά.Είτε με την οξύτητα της εικόνας είτε με της πένας το χορό στα λευκά κύματα.
Παρατηρείς το συγγραφέα, που καθώς προχωράει ανεβαίνει επίπεδα δυσκολίας,παρότι απλοποιεί τη γραφή του.Είναι βλέπεις που η αυτοκατανόηση έχει βαθύνει και αναδύονται των ψυχισμών νέα στρώματα άγνωρα,γι αυτό δυσχείριστα. Απλώνει βαθαίνει.Μια σταγόνα λάδι στο χαρτί τείνει να το ποτίσει όλο, μια πινέζα στο ξύλο όλο και πιο μέσα να εξαντλήσει το απρόσβατο.Καθώς τον διαβάζω ανοίγω νέες προσβάσεις,γι αυτό και η απόλαυση δυναμώνει.Με έχει βρεί το βέλος κατάστηθα.

Διαγωνισμός

ΡΟΥΦΙΝΟΣ
Ξεσυνερίζονταν η Ροδόπη η Μελίτη κι η Ροδόκλεια
σαν ποιά ‘χει πιό όμορφο μουνάκι
Με διάλεξαν να κρίνω και ,όπως κι εκείνες οι θεές, στήθηκαν
μπροστά μου ολόγυμνες λουσμένες στο άρωμα
Και της Ροδόπης στα μπούτια ανάμεσα διαμάντι
….[ ]όπως τσαμπί από τριαντάφυλλα το σκίζει ο άνεμος
Όσο για της Ροδόκλειας έμοιαζε με λείο χλωρό δίχαλο
κλαδί κουτσουπιάς ξεφλουδισμένο
και στο νερό του Καλαμά λουσμένο
Κι όπως μου γνέφει το πάθημα του Πάρη, μαζί
τις τρεις τρέχω αθάνατες να στεφανώσω.

ΡΟΥΦΙΝΟΥ

῎Ηρισαν ἀλλήλαις Ροδόπη͵ Μελίτη͵ Ροδόκλεια͵ τῶν τρισσῶν τίς ἔχει
κρείσσονα μηριόνην͵
καί με κριτὴν εἵλοντο· καὶ ὡς θεαὶ αἱ περίβλεπτοι ἔστησαν γυμναί͵
νέκταρι λειβόμεναι.
καὶ Ροδόπης μὲν ἔλαμπε μέσος μηρῶν πολύτιμος < >
< > οἷα ῥοδὼν πολλῷ σχιζόμενος ζεφύρῳ …
τῆς δὲ Ροδοκλείης ὑάλῳ ἴσος ὑγρομέτωπος οἷα καὶ ἐν νηῷ
πρωτογλυφὲς ξόανον.
ἀλλὰ σαφῶς͵ ἃ πέπονθε Πάρις διὰ τὴν κρίσιν͵ εἰδὼς τὰς τρεῖς
ἀθανάτας εὐθὺ συνεστεφάνουν.

 

*

Η απόδοση στη νέα διάλεκτο ,από μένα