Να φτάνω πάντα

Να φτάνω πάντα όλο και πιό κοντά τραβώντας μολυβιές σαν για να διαγράψω την προοπτική αυτού του ζόφου

Να παρατηρώ τον πυρήνα από μιά μετρημένη απόσταση αυτού που στο τέλος θα με καταστρέψει

Έστρεψα την προσοχή μου σ’ εκείνη την εποχή που μόλις βγαίναμε από το ζόφο

εποχή που απλωνόταν γύρω μας απέραντα ειρηνικό τοπίο κι ας το έζωναν απειλές ένθεν και ένθεν

Κι απ’ αυτό αμέσως φανερώθηκε η κρίσιμη σοβαρότητα

αμέσως στοιχειώθηκε το παρόν

Δε γίνεται με ξόρκια να βγείς, αυτή η κρίση δεν είναι του χεριού μας-

μόνο ένα μάθημα του πώς αποτινάχτηκε,με ποιό κόστος,

εκείνος ο ζόφος ο αποξαρχής και πως ο μανδύας του ρίχνει βαριά σκιά ώς εδώ.

Τώρα υποπτεύεις κρίση τί είναι

και υποπτεύεις ολιγωρία

κι ας φτάνεις πάντα-

Η κρίση ήρθε σωρευτική σαν από μηχανής τραγωδία ,

η Ελλάδα δεν μένει πιά εδώ.

__________________________
(Αυτό,“Να φτάνεις πάντα”-ήταν γραμμένο πριν καιρό στο εσώφυλλο βιβλίου του Ίταλο Καλβίνο Δύσκολοι έρωτες,όπως οι δικοί μας θαρρώ κι αναθαρρεύω και τα μάτια σου κοιτώ χωρίς να κιοτεύω,σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη, -Οπότε το τιμώ σαν κάτι γνώριμο που πάλιωσε κι ο χρόνος το έκανε τρυφερό όπως τα χρώματα στα παλιά σπίτια που ξεθωριάσαν στον ήλιο στη βροχή στον άνεμο .Κι αυτό μπαίνει στην καρδιά αδιόρατα τρυφερά σαν γρατσουνιά και μας συγκινεί εκτάκτως)
η Ελλάδα δεν μένει πιά εδώ.

Advertisements