Όμποε στη βροχή

Τροχίζεις τσεκούρια ξύνεις μολύβια τώρα τη φράση τρόχισε ,τόσο όσο να μην τρυπήσει το χαρτί

κι ούτε να έχει χρεία να προσφύγει στο πεντάγραμμο άδοξη να είναι φερμένη με πραγματικότητα από της φαντασίας το μονοπάτι

Όσα δε μή πεφίληκε Ζεύς ατύζονται βοάν Πιερίων αΐοντα γάν τε και πόντον κατ’ αμαιμάκετον

Κι όσα ο θεός δεν αγάπησε τρομάσσουν σαν ακούν τη βοή των Πιερίων στη γη στη θάλασσα στο απέραντο

τα ποιήματα δεν γράφονται είναι μια διαδικασία όπως των ηφαιστείων και όπως των ιζημάτων με έκρηξη και καθίζηση,είναι εκρηξιγενές και καθιζάνει

πάντα υπάρχει ένα πράγμα που θέλει να βγεί κι αφού βγεί θέλει να βρει ηρεμία

υπάρχει ένα ζήτημα μορφής αυτή σε οδηγεί

αν δεν υπάρχει δεν υπάρχει μητε ποίημα μήτε ποίηση μήτε ποιητής

μορφή είναι ένα σύνολο που ψηφίδα την ψηφίδα έχει το παζλ όλο

πρέπει να βάλεις τις ψηφίδες μόνο σε μιά θέση ,

αυτό είναι μορφή η μορφή υπάρχει είναι εκεί

ας πούμε

ο ήλιος κυκλοδίωκτος ως αράχνη μ εδίπλωνε και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως

εδώ αν δεν έχεις το κυκλοδίωκτος και το ακαταπαύστως πώς θα δέσεις την ηλιαράχνη;

κοίτα το βάθος

μιλά η μάνα ,που της λέει πώς βρέθηκες εδώ και απαντά

αυτό είναι μορφή αυτή η ηλιαράχνη φτιάχνει όλη την ποίηση του Κάλβου

μορφή είναι η ουσία της ποιησης κατι που χωρίς αυτό δεν έχουμε ποίηση

Advertisements