Aphorismi:

-Ο Χάιντεγκερ έπαιξε με του Αχέροντα τα νερά ,
κτύπησε το κουπί του παράφορα στου μηδενός τις κρύπτες,
για να επιστρέψει έντρομος και να κουρνιάσει στου Παρμενίδη τα σκαλιά,
τσουρουφλισμένος από καυτές δηλητηριασμένες στάχτες.
*
Με την πένα μου βγάζω το κρασί μου σ αυτήν υπολογίζω και πίνω.-Αυτό τουλάχιστον μπορούσε να το πει-
*

«Μια φορά κ έναν καιρό ήταν και δεν ήταν» .΄Ετσι αρχίζαν τα παραμύθια κάποτε που ο χειμώνας κυλούσε δίπλα στο τζάκι.

έτσι αρχίζουν τ αρμένικα παραμύθια,κι έτσι θάπρεπε ν αρχίζουν όλα,όπως και κάθε αφήγηση
*
Η διύλιση της οδύνης ,του πόνου,του κακού.Να,τι δίνει στην ποίηση το όνομά της,το αντίβαρο του θανάτου,σχεδόν αντίδοτο,Τη μόνη ζωή μας,Ύπαρξη,τη μαρτυρία της,με τη μορφή καλλιτεχνήματος.
δε σταματάει εκεί,συνεχίζει χωρίς τελεία
ο συγγραφέας πάει για αθανασία,αν αντέξει το έργο του, ο φέρων οργανισμός κερδίζει ένα τάφο με πλάκα αρραγή
που μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί
*
εφτά ζωνάρια κρατάει το αίμα το λέει ο νόμος των ηθών ,εφτά γενιές,μπορείς να κληρονομήσεις,ο συγγραφέας είπαμε αθανατίζεται,τα κόκαλά του σπάνε στα δόντια του Κέρβερου ότι ήταν χώμα ξαναγίνεται χώμα το σώμα ήταν χώμα ίδια λέξη είναι άλλωστε,διάβασε το μύθο του Υγίνου για τη μέριμνα και θα καταλάβεις.
*

-Οι Σίβυλλες μας δίνουν το απόκοσμο,εμείς όμως έχουμε χρεωθεί τον κόσμο.

-Η φύση είναι σαν το όνειρο που στην αφήγησή του ολοκληρώνεται.Κι η φύση αλλιώς δεν έχει φωνή,ο νόμος της ακούει τις εξισώσεις μας να τον αφηγούνται.

-Λες και η βιολογία θα μπορούσε να αδράξει όλη την αλήθεια.Να μας τυλίξει στο νόμο της εξέλιξης μιά κι όξω,είπε, καθώς κατέβαινε τις σκάλες του μετρό.

-Μια αναδάσωση στα αποψιλωμένα δάση του πνεύματος επιβάλλεται.Μάλιστα αφ ότου τα μεγάλα τσεκούρια των κατεδαφιστών τα πετσόκοψαν ανηλεώς.

-σμαράγδι από τα μάτια σου πλατύ ποτάμι εβάψανε τα πράγματα έβαψε ο κόσμος έβαψε η μέρα .

Advertisements