Εμπύρευμα: “ο κόσμος της σιωπής”

Σκέφτηκες ποτέ σου
Το χρεών ως χρόνος και όν. Ταυτόν.
Το χρεών υποβαστάζει ως χρόνος την ύπαρξη άρα το είναι κατά τον Αναξίμανδρο.
*
Να πιάσω τη γραμμή σου σε ανάριθμο γέλιο
και να χαρούν τα σύμπαντα χαρμόσυνες καμπάνες
και να χαρώ το γέλιο σου ασπροκκλησιά φεγγόβολη.
Κι έτσι θα φεύγαμε ,θάχαμε φύγει.
Όμορφο μες στο πνευματικά όμορφο.
Τα μάτια της δυό λίμνες σκότειες.
*
Όπως δεν υπάρχει απέξω για να παρατηρήσουμε το νού
(κι όμως ο νούς ανανοείται , είναι από
φτιάξιμό του ανανοητικός, κι εδώ, υστερεί το σύμπαν),
έτσι δεν έχουμε τρόπο να παρατηρήσουμε απ έξω το σύμπαν.
Η νόησή μας είναι φτιαγμένη πεπερασμένα
(φαίνεται ότι ως αντάλαγμα της δόθηκε άπειρη δυνατότης)
και υποθέτουμε πως και το σύμπαν είναι παρόμοιο,όμως μπορεί να είναι άπειρο
και δεν έχουμε τρόπο να το βεβαιώσουμε .
(Πλωτίνεια άπλωσις σαν σταγόνα λάδι στο χαρτί)
Γνωρίζουμε μιά μικρή περιοχή του υπάρχοντος ,
άν και πολύ περισσότερα από παλιά,
όμως το πολύ είναι άγνωστος τόπος και χρόνος.
Το βήμα της σκέψης θα μετρηθεί στην περιοχή του τρομερού.Σ’αυτό
το αντίκρισμα θέλει άλλου είδους λαβές:Αγώνας και αγωνία που πηγάζουν
από το εύθραυστο πλάσιμο μας.Από τη λεπτότατη χορδή που μας κρατά
όρθιους και ανασαίνουμε.Εδώ κάθε επιστημονική και οντολογική αισιοδοξία,
κάθε τόνος βεβαιωτικός χάνει τον τωρό,τα πράγματα εξαχνίζονται
μιά δόνηση απελπισμού και μας κλέβει τον κόσμο απ’ τη ματιά μας.
Ένας συναισθηματικός τόνος αποχρωματίζει την κοψιά της γνώσης
και εισβάλει ακάθεκτη η απόγνωση,η αβεβαιότητα , η αμφιβολία και:»Ου δεί αμφιβάλειν».
«Να θυμηθείς πως με ξέχασες.»
*
«Όποιος κατουράει στη θάλασσα θα το βρεί στο ψωμί του»
Ανεβαίνοντας προς την ψηλοκορφή ίδρωνε κι αρμύριζε το κορμί.
Θάλασσα ο ιδρώτας της γης στο αγκομαχητό της στο στερέωμα
των ουρανών,γι αυτό γελά ο Ήλιος στην πλάτη της.
Κι ο Προμηθέας στον Καύκασο ,ο κλέφτης της θείας φλόγας,αντικρύ-
ζοντας στον πόντο το μύριο φώς στο κύμα ,χιλιάδες ήλιους
ν’ αστράφτουν στο λιόγερμα σκέφτεται τη μοναδική φωτιά του
που έκλεψε για τον άνθρωπο κι αστράφτει στα μύρια χέρια των,
κάθε χεράκι και φώς φέγγει τα μάτια τους,
πόρτες που φωτίζουν το νού τους.Διττή η φωτιά,
ζέστη και φλόγα που, γεννά το αντικείμενό της.
*
Με όλες τις προσπάθειες ,με όλες τις εξάρσεις,σκοντάφτει
και είναι τος πάλι στην απόγνωση.Πονήματα και πόνος και στερημένος
από δροσιά.Από μιάς αρχής όλα τα βήματα πέφτουν στη νύχτα.
Κι είναι σκοτάδι ο στεναγμός.Δεν κατεβαίνει το ψωμί,δε βρίσκει
στέγη να τον στεγάσει οικεία.Από γκρεμό σ’ άλλο γκρεμό χειροπαιδεμός.
Άχαρα τα παλαίσματα ,τάχα που ν’ ακουμπήσει;
Παλμός που βύθισε το σπλάχνο του,βύθιος καημός τον θλίβει.
Κρυφός ρυθμός και μάχεται ν’ ανέβει απ’ το πολύ παθητικό του νου.
Αδειάζει κι έτσι η όρεξη απ’ την όμοια τροφή,που κάνει τα
κρυφοσκιρτήματα να λουφάζουν.Άσε του αέρα ν’ ανασάνει.
*
Παίρνουμε ρυθμό, από τα γενοφάσκια μας για τον ύπνο(λάρωμα).
*
*
Κεκτημένο της έρευνας:1.Ο εγκέφαλος και τα σωματικά συμφραζόμενα,ξεπερνούν κατά πολύ τις ανάγκες του βιολειτουργισμού.Ο εγκέφαλος έχει μνήμη λειτουργειών του μέλλοντος,κλείνει μέσα του το άπειρο.2.Η συνείδηση δεν μπορεί να μεταγραφεί μηχανικά .Πρέπει να κατανοηθεί ως μεταμορφωτική αυθυπέρβαση του εγκεφάλου.–

Από τα γκέιζερ

δεν μπορείς χωρίς τη στάχτη τους να θυμηθείς πώς ήταν τα φιλιά

Το ζήτημα είναι να δεις τον πίδακα στο ντοκυμαντέρ χωρίς να στο υποδείξουν. Τις αναβράζουσες ουσίες της πραγματικότητας το στήθος της κοπελιάς που πάλλει από σφρίγος καθώς βαδίζει και κοιτάει το φεγγάρι καταμεσήμερο στη Σταδίου, ίδιο με το στήθος της και το τοπίο διαρρηγνύεται .

Το κορίτσι σαν θαυμαστικό σε καμπύλες, ορίζει τη γραφή και τα σύμβολά της.

Βρέχει στις ψυχές στο χώμα των ψυχών να ποτίσουν θλίψη Μέσα από το φυτίλι του πόνου μιά φλόγα καίει το πένθος Η ποίηση πελεκάει το ραβδί της εκείνο γίνεται δαυλός κι ανθίζει στου Ομήρου τα πισωπατήματα Ήλιος σβούρα φωτιάς εναλλασσόμενα ρεύματα σκοτάδια μαγικά σαν πέφτουν στα βλέφαρα και ονειρεύεσαι
*
Ο τύπος είναι σε ένα διάλογο με τα αρχέτυπα,Δεν είναι λίγο να βλέπεις την εναλλαγή πάγου και φωτιάς αδιαλείπτως .Κάποια στιγμή θα μπείς στη μέση ,όχι για να χορέψεις όπως εκείνα,αλλά για να θεραπεύσεις το βλέμμα σου στα αγιασμένα αυτά σημάδια των θεών σου.Η αλήθεια είναι ότι τον ενδιαφέρει το εξ επαφής άδραγμα της μνήμης.Το βαθύ το αρχετυπικό ή γνήσια αγγιγμένη ύλη.Το καλεί:Μνήμη ύλη έλα!Αυτό που είπαν άγγιασμα οι φιλόσοφοι.Η περιβολή τού Είναι.Ένα ιδιαίτερα σκοτεινό φώς,που αμυδρά το ανακαλεί το σέλας.Η κλήση έρχεται πέρα από σένα κι όμως φαίνεται να έρχεται σαν από σένα.Είναι οι κιγκλίδες του όντος η γλώσσα.ως εικόνα και το άλλο της.

Το πράγμα προχωράει μέσα στο θεό στο 11 λεπτό στη γυμνή γη στα γκέιζερ

αυτές οι ομιλητικές ράβδοι ,απο μαγνήτιση χαώδη προσανατολισμένη

Θέλει σοβαρότητα η στιγμή κάνει μια φαινομενολογία της χώρας του με τέχνη των στοιχείων και μέσα της την ιστορία ως βαθύ μύθευμα τραγικό βήμα συλλαμβάνει την πλημμυρίδα της φτώχειας που μαγνητίζεται από το βορρά και θα γίνει βορά των συγκυριών λόγω ασύμβατων καταστάσεων.Η τέχνη σχίζει το χρόνο η ιστορία δεν είναι μια μάθηση,είναι πρώτα πάθηση το βλέμμα διενερμηνεύει πρώτα έχει πάθει οι νεκρικές φόρμες σαν να δείχνει ένα ξεφλούδισμα ,σκάει το κουκούλι μάλλον είναι σε φασκιές αντιστρέφει τον Μπέκετ.

Είναι γιατί τα γκέιζερ δεν τον αφήνουν να χαθεί στην άβυσσο δείχνουν ένα συνεχές ανάβλυσμα, η γή είναι η μάνα κι ας μας καταβροχθίζει δες εκεί τι γεννά ακαταπαύστως,που θά’ λεγε ο Κάλβος σ αυτό το επεισόδιο που είναι η ιστορία του ανθρώπου το αρχέγονο(η αέναη γέννηση ) είναι μια μαρτυρία για το άλλο, Γιατί η τέχνη σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι μια διατάραξη ,μια αντιστροφή των συμβάσεων.Διασάλευση των εν υπνώσει.Κάτι προπολιτισμικό διαλέγεται με την πολιτισμική κατάρρευση κι έρχεται με όλα τα καλούδια του Πόλου σαν αναμαγνητισμός. Εισδύει στο πολιτισμικό τοπίο ,όχι για να καταλύσει αλλά για να επαναπροσδιορίσει, βάζει στο παιχνίδι το μάγμα .Νέο πυρήνα νοήματος.Νέο υλικό χρωματικό στοιχειακό.

Όχι στοιχεία πιά ,πρωτοστοιχεία,όχι γράμματα πια, πρωτογράμματα .Εμπλουτισμός μαγματικός.Μπορεί το εδώ να ωφεληθεί;Τί είναι το εδώ;Τι το εκεί;Αυτή η αποκατάσταση είναι ανέφικτη,αλλά εφικτή στην τέχνη Υπαρξιακά ήδη είναι παρούσα η στιγμή της διάσωσης χάρη στη χειρονομία του καλλιτέχνη,που θηρεύει νόημα καθότι είναι ο σύγχρονος θρησκευτικός λειτουργός.
Και κάτι άλλο. Ό,τι ο Γιάννης Κουνέλλης έριξε ανάμεσά μας όπως ο μάγος το μανιτάρι ανάμεσα στα χόρτα ο παραπάνω καλλιτέχνης το έχει προ ομμάτων κάθε μέρα και επί πλέον στην πιο πλήρη ζωντάνια του υλικού.Αυτό προς επίρρωση του εγχειρήματος.Κι έχω κάνει ένα κείμενο παρεμφερές.
__________________________

( Πύρινα γράμματα στην ασβεστόπετρα)Τώρα θέλω να τραγουδήσω μέσα στης άνοιξης το μάτι καθώς ξανοίγει ο καιρός κι έχουν τα χρώματα ένα κάτι από τον ήλιο κι απ το φως Εκστατικός θέλω ν ανέβω πάνω στού ήλιου τα χωράφια μες το τραγούδι του ανέμου μες το φτερό της καρδερίνας Ξεφτεριών συνάφεια μαλαματένια μου ξυράφια τοπία του ήλιου περπατώ κι όλο ρωτώ κι όλο ρωτώ Τι με ξελόγιασε;Όλη η φωτιά γυρνάει στον ήλιο μέσα απ τις σκάλες των βουνών
Χρόνος φυσά τα πανιά της μοίρας

____________________
ΑΜΦΙΚΥΡΤΟ ΤΟΞΟ ΤΕΝΤΩΝΕΙ ΤΗ ΧΟΡΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΟ ΒΕΛΟΣ

Εν κρυπτώ και παραβύστω;
Ασπάλαξ με χέρια που βλέπουν
Ανοίγει στο χώμα διαδρομές
Δεν σκοτίζεται Για του απάνω κόσμου τιμές
Διακριτικά παρακάμπτει πατημένες αυλές.

__________________
Η αποτυχία είναι ιερότερο πράγμα από την επιτυχία είναι ασύγκριτα βαθύ το φιλμ,σαν το νερό της Ισλανδίας που έρχεται από τα βάθη της γης όπως και όλη η χώρα άλλωστε.

Όπου οι ενήλικες έχουν αναμνήσεις το παιδί έχει προσδοκίες,έτσι κοιτάζοντας στη λίμνη βλέπουν αυτό που έχουν. Η ανάμνηση φέρει μέσα της μελαγχολία η προσδοκία είναι άνευ δέους.

Και τώρα να μην ξεχάσω να πω,ότι εμείς οι τωρινοί πάσχοντες ,έχοντας ακόμα στο μυαλό μέρες παχυλές που διαβήκανε, δεν είμαστε σε θέση να διαλεχτούμε με τη γέννηση της νέας Ελλάδας γιατί μας μαγνήτισαν σκαιωδώς μυθεύματα από μοιραία εισβολή. Ευκαιρία να δούμε το μέγα μάθημα κι η τέχνη μας να μεστώσει διαπερασμένη από τις σφαίρες της επανάστασης του 21 να ριγεί η φουστανέλα σαν αρχαϊκή κολώνα καθώς ο πολεμιστής ρίχνει το θάρρος του καταπάνω Ελεύθερος. Πολεμικός χορός ιδρώνουν τα μάρμαρα φλογίζονται τα άρματα κραυγές αρχέγονες Ε λ ε υ θ ε ρ ί α για τον Κάλβο μοιράζεται σαν ψωμί μοιράζεται σαν λειτουργιά.

Ανάγνωση πρόχειρη στο φιλμ είναι μερική.Καθώς με βάζει ο Όντεν στην Ισλανδική εθνογνωσία του να βρώ τις αντιστίξεις του ποιητικού του είναι.Τα αρχέτυπα σε ένα άλλο φόντο πολιτισμικό,μιας ψηφιοθέτησης σε όλο το τοπίο ψηφιακής έξαρσης.

-μουσικό διάλειμμα https://www.youtube.com/watch?v=fJVH9qgySXU- Κυρά Φροσύνη τ όνομά σου τρελοβάπορο στη λίμνη.-

Τα λείψανα,μια άλλη κατηγορία ειδώλων δεν χρειάζονται πυραμίδες ,τα στοιχειώνει το κρύο του πόλου στο μέγα κριτήριο,καθαρτήριο ,όχι με τη θρησκευτική έννοια.Εκείνοι μάς κρίνουν ,όντας πριν τον πολιτισμό,και διακρίνουν τη διαφθορά μας την πολιτισμική εγείρονται μέσα στο έργο του καλλιτέχνη,κινούν το χέρι του και μας κοιτούν.

Παγωμένα καρρέ της ανθρωπότητας ,εσωτερικά φλεγόμενα μαγματικά, μέγιστη θλίψη μέσα στον θεατή σαν να επιθεωρεί τα μνήματα.Οπωσδήποτε είναι και η εικαστική ικανότητα του καλλιτέχνη,να αποδώσει πχ ένα καρπερό γυναίκειο στήθος,είναι και η ματιά στο υλικό προ ομμάτων,που θέλοντας μη θέλοντας μια έξαρση της γης τον προκαλεί ως μέγα στήθος ,κι αλλού μια οπή στρογγύλη γεμάτη νερό αναβλύζον τον καλεί και βλέπει μέσα εκεί το είδωλό του.