Όπως

Ξεθωριάζουν τα χώματα με το φεγγάρι μέσα στο αναπάντεχο μια σφήνα αυλάκι υπόγειο αίσθημα. Βγαίνει από την ομίχλη το τοπίο διάφανα τα βουνά κολλητά σαν φίλοι η κορυφογραμμή ένα με το χάραμα κι ακούγαμε τον ασβεστόλιθο να κοχλάζει. Κορμοί κυπαρισσιών ασπρισμένοι με ασβεστόνερο στης εκκλησίας τον αυλόγυρο. Κάτω απ τις συκιές σφάζουν αμνοερίφια χύνονται τα […]

χώρα

έργο Νεοκλή Κυριάκου: Χώρα, δυό πλατανόφυλλα που τα χαϊδεύει το κύμα χώρα, που από τους λόφους της, βύζαξαν οι αιώνες κι ανατράφηκαν τα παιδιά της χρυσάφια μαστών από κορίτσια γινωμένο μούστο Τί πίνω απ τις μαβιές σου ρώγες;

Φουρτούνα μπλέ

Όλη αυτή η θάλασσα, στη συμβολή τριών πελάγων στο άκρο των Κυθήρων, από μαύρη ελαφρόπετρα και πίσσα τα βροντερά της κύματα χτυπάνε τη βάρκα μου σαν σφύρες, με κυκλώνει το λιωμένο μυστήριο, ένα πράγμα που έπλασε το νησαίο πολιτισμό, μιά βαθιά διάσχιση που κατοίκησε και κατοικεί τα όνειρα, κάνει τα σπίτια ν αρμενίζουν και τα […]

ζαχαρόμηλα

παίρνω ζωή από ορό αλήθειας με ξυπνά η ξανθοβαρβάρα και μου ρουφά το αίμα με γλυκά μάτια είναι σαν να μου το επιστρέφει το χέρι σου φωτιά με δάχτυλα τα χείλη σου κερήθρες ασίγαστο φτερούγισμα κατάποση και κάνουν μέλι ώρες τρυγητού με γυριστό κοπίδι μια κουταλιά μέλι σφαγμένος ήλιος στο δισκοπότηρο τροπικοί αλιγάτορες ξεφυσούν πνοή […]

Δώστε μου ένα νησί και μιά λιμνη και ξέρω εγώ

– ο Ιουλιανός στέκεται αρχαίο ακρωτήρι κατάμεσα σε μια θάλασσα Χριστιανών – Κωπηλατώ για μένα η σχεδία για τον άδη είναι μία για φτωχούς και μή για άρχοντες και τιποτένιους για στρατηγό και μαχητή για νικητή και για χαμένο – φιδοβοσκός, οι έγνοιες του φώλιασαν μέσα του φίδια και τις τρέφει πάθος μου είσαι Αφροδίτη, […]

Bice

  ένα σκοτεινό αεράκι για να ανέβει μέσα στις φλέβες μας λευκό το μεσημέρι κρύο σαν χιονόνερο τρυπά την πέτρα λευκή ανεμώνη του χιονιά άνθος τραγούδι νεράκι ανάμεσα στις πέτρες κελάρυσμα σιγαλό να αναπαύει στον Άρνο που σε είδα να περνάς κι ανέμιζαν τα μαλλιά σου ίδιο κύμα του, μου τίναξαν τα μυαλά τα χαϊμαλιά […]