Γαλάζιο της Τζαμάϊκα

γαλάζιο

 

 

Τούτος θάνατος είναι
στις ερημιές
γιατί να κλάψει ένας θεός

Είμαστε πηλός η σκόνη είναι αδερφή μας
Την ίδια στιγμή χτυπά το μέτωπό μας
στα αστέρια και τσακίζεται σαν καλάμι
Εμείς που πλάθουμε ουρανούς
Εμείς που σχηματίζουμε με ουρανό
Ένα όνομα
Της λέξης το άπιαστο
Παίζοντας ουρανό στα δάχτυλα
Πίνοντας αστραπές στο τραγούδι
Γιατί ποιήτρια που είσαι ανοίγεις σα νυχτολούλουδο
σε τέτοιο ουρανό
χύνεις το λόγο σου λάβρα
σαν γύρη στον έβενο του σκοταδιού
που είσαι γιατί ποιήτρια
Γιατί έτσι σ έβαφε ήλιος έγινες διάφανη δοκός.
Ένα αστέρι διάττον σαν ράμφος κεχριμπαρένιο πουλιού
σκίζει τα σκοτεινά
αστράφτει στα νερά-
φλέβες κρυφές όπου ανασαίνεις
όπου εαυτό ελευτερώνεις σε κρύπτες έλευση
Παράμερα του πόθου
όπως τρέφει φτερούγα το πουλί
τρέφεις έρωτα με θέα στο χάος μήτρα του ανεξάντλητου
Αγκίδα στο στεγνό σου μάτι
η ομορφιά
Άτρομη άτρεμο πόδι στο ατσάλινο σκοινί
-να ακουστεί το λάλημά μου
στις άκρες του σύμπαντος όλες.
Επειδή γίνεσαι ένα μ αυτό.Γίνεσαι και χύνεται
όλο μέσα στη γραφή.
Νάρθουν σαν από μία αφθονία,μιά υπεραφθονία.

Advertisements