αυτό που νοσταλγώ εγώ δεν υπάρχει

κάτι πολύ βαρύ.Διστάζει το πρωινό

αυτή εδώ τη γέννησε ο Μπερνίνι σάρκα απο μάρμαρο υγρότητα ,πάλλουσα επιφάνεια,η Προσερπίνα, η καθ ημάς Περσεφόνη
και πήρε σάρκα ο λόγος και ετεκνώθησαν θεοί

στα νεωτερικά ήθη με ρόκ ανταύγειες λύθηκαν οι φωνές

λύνεται το μέσα,εκεί είναι και το μοναδικό μας ταξίδι έλεγε ο Ρίλκε ,ο γιός της μούσας και ζητιάνος,

ο ποιητής

κέντρο του και περιφέρεια ένα,στο μέτρημα της αβύσσου μετρά μηδενικά,
χτίζει με χαλάσματα(Ίλιο Θήβα Μυκήνες
μια νέα Τροία,
τώρα τη χτίζει κάθετα και την εγκαταλείπει ,ΝΥ,γινόμενος ερημίτης

γράφει περισσότερο με το ραβδί του,(Μπέκετ,Τζόυς Μπέρνχαρντ Πάουντ Σελίν),
δεν παύει όμως να στραβοπατάει σαν κλόουν τα παπούτσια του,

είναι λοξίας ,έτσι ήταν πάντα
έτσι μας παρέχει μια πιο πυρακτωμένη εμπειρία της ύπαρξης
γιατί εν τω μεταξεί έχει μετατοπιστέι η πραγματικότητα,και μόνο οι ασκημένες και οξυμένες κεραιες πιάνουν τα σήματά της

αυτό λέγεται μαντεία του πραγματικού
θέλει νωπή πληγή
να νιώθεται η ύπαρξη
μην πιάνει κρούστα,Φιλοκτήτης στη Λήμνο
ο νεορεαλισμός πχ οι νέες του εικόνες
δεν μπορείς να τη δεις την άβυσσο αν δεν πλησιάσεις τα χείλη της
(για όποια χειλη κι αν πρόκειται)

αν ο ποιητής ο διανοητής χτίζουν στα χείλη της αβύσσου ,ο άγιος χτίζει στο στόμα της
πχ Άγιος Οιδίπους,άγιος της ουτοπίας μας

η απουσία
περιβάλλει σαν αγκαλιά την παρουσία
εδώ έγκειται το μυστικό της αγάπης,εκεί κατεβαίνει ο Όμηρος να τη βρει να τη δει
στο μυστικό τάφο μέσα του,
μυστικό και του έργου
*
Αυτό που βρίσκει ο Βενσέν είναι ένας ήλιος που μπήγεται στο οργωμένο χωράφι ,κι όλα αυτά στον καμβά,στο λερωμένο πανί του κόσμου από τα ξίδια που πίναμε

το Υπερβατό

είναι αυτό σαν άδυτο

Ο ήλιος καρβουνάκι αναμμένο βούτηξε στο θυμιατό ,μια άχνη λεπτή λιβάνι κάτι πολύ βαρύ.Διστάζει το πρωινό κάτι πολύ βαρύ.Διστάζει το πρωινό έτσι μας παρέχει μια πιο πυρακτωμένη εμπειρία της ύπαρξης,γιατί εν τω μεταξεί έχει μετατοπιστέι η πραγματικότητα,και μόνο οι ασκημένες και οξυμένες κεραιες πιάνουν τα σήματά της

καιόμενο ρετσίνι πεύκου μαζί,θυμίασε το ανοιχτό. έρως ιερός, στιγμή που σμίγει γή κι ουρανός.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “αυτό που νοσταλγώ εγώ δεν υπάρχει

  1. Αυτή εδώ τη γέννησε ο Μπερνίνι,σάρκα από μάρμαρο,υγρότητα ,πάλλουσα επιφάνεια(η Προσερπίνα)
    η καθ ημάς Περσεφόνη.Και πήρε σάρκα ο λόγος και ετεκνώθησαν θεοί.Στα νεωτερικά ήθη με ρόκ ανταύγειες λύθηκαν οι φωνές.
    Εκεί είναι και το μοναδικό μας ταξίδι έλεγε ο Ρίλκε.Γιός της μούσας και ζητιάνος,ο ποιητής.Κέντρο και περιφέρεια ένα,στο μέτρημα της αβύσσου,χτίζει με χαλάσματα(Ίλιο Θήβα Μυκήνες,μια νέα Τροία
    τώρα τη χτίζει κάθετα και την εγκαταλείπει ,ΝΥ,γινόμενος ερημίτης.
    Γράφει περισσότερο με το ραβδί του(Μπέκετ,Τζόυς Μπέρνχαρντ Πάουντ Σελίν ,δεν παύει όμως να στραβοπατάει σαν κλόουν τα παπούτσια του,είναι λοξίας έτσι ήταν πάντα,έτσι μας παρέχει μια πιο πυρακτωμένη εμπειρία της ύπαρξης,γιατί εν τω μεταξύ έχει μετατοπιστεί η πραγματικότητα,και μόνο οι ασκημένες και οξυμένες κεραίες πιάνουν τα σήματά της.Αυτό λέγεται μαντεία του πραγματικού,
    θέλει νωπή πληγή να νιώθεται η ύπαρξη μην πιάνει κρούστα Φιλοκτήτης στη Λήμνο.
    Ο νεορεαλισμός πχ οι νέες του εικόνες δεν μπορείς να τη δεις την άβυσσο αν δεν πλησιάσεις τα χείλη της
    (για όποια χείλη κι αν πρόκειται),αν ο ποιητής ο διανοητής χτίζουν στα χείλη της αβύσσου ,ο άγιος χτίζει στο στόμα της πχ Άγιος Οιδίπους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s