Η ΓΚΟΛΦΩ ΣΤΑ ΕΛΗ

Σα θα το βάλει στο παχνί Σα μπει ακμαίο στο παχνί
Του αλόγου το ποδάρι (πυρρό φαρί ποδάρι
ο αστραπιαίος καβαλάρης την οπλή)
Κι ύστερα φύγει και χαθεί στις πέρα βοσκές
Θα μείνει η πίκρα σου βουβή βάρκα που σαλπάρει
από μαύρες αμμουδιές.
Το σπάνει η Γκόλφω το σταμνί Η αγάπη είναι ασθένεια
Κάνει τα χέρια της χωνί Δέηση σε νύχτα χωρίς αστέρια
Πέφτει μες την παραφορά ο κόσμος δεν την αφορά

Η πιασμένη αγάπη είναι χαλί στρωμένο
Είναι εργασμένο μάρμαρο νήμα βαμμένο.

Κάμποι που για νερό διψάνε Ψάρι που αντέχει στο βυθό
Η αυλακιά φύτεμα θέλει Διψάν σπαρμό Τα λαγγεμένα της λαγόνια

Ή Γκόλφω στενάζει στα έλη ,η καρδιά
σα δοθεί όλη μια φορά για πάντα δίνεται
κι αν το θολώσεις το νερό δεν πίνεται

Των εραστών μεστό λαγκάδι το βόσκει τρυφερό ζαρκάδι
Ανακαινίζονται βαθιά νερά δροσίνια αστράφτουν φεγγερά
Χρυσές οι κούπες των σωμάτων φέγγει το νέκταρ των στομάτων
Χορεύουνε τρελά οι φερομόνες μυστικά ευλογούνται οι κρυψώνες
Στη μουσική τους αιθερία υπεροχή, δαμάζονται παλιά και νέα θηρία
μαύρων κήπων και στεγνών ευωχία ανατάσσονται σε θερμή ωχεία
Ή κάψουλα του βαθύ θώρακα ξετιλά το μαύρο φτερό του κόρακα
Η φλόγα σα κορώνα ψήνει κόρο βυθών η αρραβώνα
Στης αγάπης τον αδιαπέραστο κύκλο πλήρες και ευφραντικό ανεβαίνει το σίκλο
Σύγκλαδο πλεκτό τα μέλη ιερωτάτη έλευσις, άβατη θυμέλη
Βάλσαμο ιερών καρδιών χορός συμπάντων των σφαιρών
Καίνε το κεχριμπάρι τους πλούτος στο αμπάρι τους

Η πιασμένη αγάπη είναι χαλί στρωμένο
Είναι εργασμένο μάρμαρο νήμα βαμμένο.

Θεοβάδιστο πόδι, φλουρί πουλί λεβέντικο
Ένα ιδρωμένο σύννεφο στης ρεματιάς τον έβενο
νερό θα στάξει από τον κόπο των κορμιών
Έκανε να προκόψει του ονείρου η κόψη η πλάση θα πλαντάξει
Τα σουσούμια του κορμιού της είναι μόνο για κείνον Μόνο για τα μάτια του
Ένα κοράκι δεν μπορεί να της κρύψει τον ήλιο
Στη σπορά του εφήμερου: Αστραπή και ξελόγιασμα

Η πιασμένη αγάπη είναι χαλί στρωμένο
Είναι εργασμένο μάρμαρο νήμα βαμμένο.

Στάζει φωτιά απ τα πέλματά της
Ο μυστικός γάμος είναι αγκρέμιστος
Σαν το νερό που πέφτει στους γκρεμούς
Και δεν τσακίζεται
Έχει την τόλμη αγκαλιά παραδομένη με κατάνυξη
Πίνει αστραπές και φλέγεται σαν ο πεύκος
Που τον χτυπάει κεραυνός την άνοιξη
Το χέρι ψάχνει για μεδούλι
Το στόμα στο κενό του κόκαλου
Το αίμα φυσάει
Οι πληγές κάναν περβόλι
Τώρα αυτό το ξέρουν όλοι.

Η πιασμένη αγάπη είναι χαλί στρωμένο
Είναι εργασμένο μάρμαρο νήμα βαμμένο.

Είχα την αγάπη της φίδι κολοβό
Ήταν εδώ ένας μελαχρινός θεός
Γι αυτό τις σιγανοπαπαδιές να τις φοβάσαι
Είναι βαθιά πηγάδια

Είναι η αγάπη φίδι κολοβό

Ποιό ρόδο κόβω, ποιάς ρίζας άρριζης;
Χόρτα δεν πιάνει η αγκαλιά και χόρταση δεν έχει
Φωτιά τα βάζει με φωτιά όποιος φιλί αντέχει
Μεταξένιο σάβανο θα μείνει το κουκούλι
ρούχο φθοράς της σάρκας το κουρέλι
Η πεταλούδα θα πετάξει

Είναι η αγάπη φίδι κολοβό

Τέρψη ματιών και της καρδιάς
Αλλά και την εκδίκηση είπανε γλυκιά
Όλοι το ξέρουν μια γλύκα άλλη σκεπάζει όποια μιση
Κι έχει φωτιά υψικάμινη δώρο από φύση

Είναι η αγάπη φίδι κολοβό

Ο,τι ονείρου αναμονή στα σκοτεινά είχε ετοιμάσει
εικόνα ξεμαγεμένη ολόγυρα από φωτεινά χράμια
Φεύγει θεριό απ’ την αγκαλιά το είχανε δαμάσει
Συννεφοκέλης λαμπερός τους πάει στα ουράνια

Την εποχή που τα παραθύρια γελούσαν
Που το περβάζι της λιανής κοπέλας
το φώτιζαν βασιλικά Τότε οι ματιές κεντούσαν,
κι οι σαϊτιές δεν ήταν μόνο του αργαλειού χαρά.
Οι στάμνες ξεχείλιζαν το αμίλητο νερό
ασήμια θεοδιάβαστα Γκρέμισε τώρα, καιρός
πολυκατοικίας, το βλέφαρο της κοινότητας.

Είναι η αγάπη φίδι κολοβό

ΧΟΡΕΥΤΑ

Ακέρως, ακαίρως έρχεται ο έρως
σε σκοτιδιασμένο μέρος
τρελοί της Λέρου εμείς
της τρελογιορτής οι χαραμείς
Λικνίσου εδώ κάτω απ’ του πλάτανου τα κλώνια
Σκορπίσου εδώ αλώνισε του χάροντα τ’ αλώνια
Χόρεψε της φτέρνας ο τροχός να σπινθηρίσει
Άσπρο πάτο μυστικά η γλώσσα να ψιθυρίσει
Μεδούλι αίμα κόκαλο η φωτιά να φλογίσει
Πικροδάφνης δροσιά θα τα ευλογήσει
*

#πήγαινε να γίνει μια σάτιρα ,δοκιμή ήταν φυσικά#

Advertisements