Η ζωή των λέξεων

Τόσοι θεσμοί γύρω από το ποιητικό
πολλαπλασιάζουν τους θανάτους της.
Στον πλήρη αφανισμό της ,η ποίηση,
θα λάμπει.

Συνέβη με το είναι όμως αστράφτει άφαντο.

Σαν δυό πέτρες,αυτά,χτυπάνε μες στη νύχτα.
Η σπίθα τους τονίζει τα σκοτάδια βαθιά
στην καμπή του κόσμου.Είναι
όπως πίσω από το γόνατό σου
διαρκής ευαισθησία.Είναι
όπως τέντωμα τόξου.

Θα φύγουμε απ τα λόγια,η πράξη θά ‘χει φαντασία ,
την ομογάλακτη αδερφή του ονείρου,
γλώσσα δε θα πάψει να γυρεύει ελευθερία.

Το ίδιο κύμα γύρω από τον ίδιο βράχο
μέχρι να γίνει άμμος πάνω της να κυλιστείς.

Μιλιέσαι η λέξη ανοίγει τα χείλη.
Σαν φώ μπιζού το δάκρυ σου.
Νυχώ,
κοπέλα σκέτη νύχτα
σχήμα φιλιού, εκφραστικό εαυτό μιλάς.
_______________

Advertisements