ΑΓΩΓΗ ΨΥΧΗΣ

Ν-αυτού ψηλά που περπατείς, τρυγόνα, μωρή τρυγόνα,
και χαμηλά λογιάζεις, τρυγόνα μου γραμμένη
Mην είδες τον ασίκη μου, τρυγόνα, μωρή τρυγόνα,
τον αγαπητικό μου, τον άντρα το δικό μου;
Ν-εψές προψές τον είδαμε στον κάμπο ξαπλωμένο
μαύρα πουλιά τον τρώγανε κι άσπρα τον τριγυρνούσαν.

Τον πυκνό τον συμπαγή χρόνο που καθρεφτίζει αυτό το τραγουδάκι, γιατί εκφράζει κοντά μιας χιλιετίας αίσθημα, εγχρονίζει η Νατάσσα Μάρε Μουμτζίδου βάζοντας ερμηνευτικό βίωμα πάνω στις υφές του, έτσι όπως το απαιτούν οι χρόνοι της σημερινής ζωής. Γιατί ήταν χρόνοι κοινότητας με τραχιά ζωή που εξέφραζε μια ηχορρυθμική μορφή, που το σημερινό αίσθημα δεν αντέχει.

Λεπτότητα, αβρότητα, που στοιχεί στο τώρα, τα παρέχει φωνητικά μουσικά στυλιστικά, ψυχοφελές για μας, τη μουσική μας αγωγή και για το τραγούδι.

Κι αυτή η κραυγή που σου σχίζει την ψυχή είναι η απόδοση της ουσίας, ο ποιητικός χώρος, διάταση, τέντωμα των χορδών, ένταση ακοής, ακρόασης, βάθεμα, επίρρευμα, ηλεκτρική μετάγγιση, τραγικό αίσθημα.
Η Νατάσσα έχει αντιληφτεί πως αυτό που έκανε η όπερα το είχε κάνει ήδη το δημοτικό μας τραγούδι. Πήρε από την τραγωδία το εργώδες. Η δύση το έκανε όπερα, ο λαός μας τραγούδι.

Στην Υψίτονη κραυγή της η Νατάσσα «διαβάζει» τη δύναμη των εικόνων του τραγουδιού, που σε πρώτη ματιά δεν φαίνεται, σαν την κορυφαία του χορού στο αρχαίο δράμα, μετέχει διεκτραγωδεί, τραγουδά, ερμηνεύει.
Ξαναβάζει στη μουσική σκηνή με βιωματικό τρόπο, με δύναμη ερμηνείας το βάθος της παράδοσης με πλήρη επίγνωση ότι το παραδίδειν εστί παραλαμβάνειν.
Κοινωνεί οικουμενικά
και κοινωνεί οικουμενικά με ιδιόχρωμα φωνής.
Η Υψίτονη κραυγή, διαγράφει τροχιά όπως τα πιο ψηλά τόξα στις Βασιλικές μας μετά τρούλου, ηχητική εικόνα που δίνει στο βάθος του πραγματικού δράματος σ’αυτό που ιστορεί ο στίχος, στοιχείο τραγικό, διαχρονικό του λαού μας που δεν το έχασε ποτέ.
Ρίχνω μια ακόμη ματιά στο «γραμμένη». Θέλει να πει ζωγραφισμένη. Γιατί αν είναι γραμμένη όπως οι εικόνες, η Τρυγόνα, γίνεται εικόνα γυναίκας, παίρνει θέση δίπλα στις αρχαίες ηρωίδες του δράματος. Ελένη τε Εκάβη, Ηλέκτρα και Α ν τ ι γ ό ν η! Ναι ,το είπα.Τρυγόνα Αντιγόνη. Αδερφώθηκαν.

Οπότε για μια στιγμή η Νατάσσα γίνεται Τρυγόνα, και το αντίστροφο.

Advertisements

Αναμνήσεις από τις Άλπεις

έσιερ

Μόνο για όσους δεν παθαίνουν ίλιγγο -Nur für Schwindelfreie .Έτσι βάπτιζε ένα από τα κεφάλαια του δύστροπου έργου του.
—————————————————————————————–
Ένας δακτύλιος έχει μέσα έξω,όχι όμως ένας διπλός δακτύλιος όπως εκείνος του Μέμπιους,που είναι ένα δίπλωμα του μηδενός,απειροστικός λογισμός της ταινίας moebius.
—-
Στον αφοριστικό λόγο,γελάει πρώτος αυτός που τον διατύπωσε,γιατί στην πραγματικότητα είναι το μειδίαμα της σκέψης.
—-
Νομίζεις πως η Ιθάκη είναι πηγαιμός,και δεν είναι το ίδιο σου το σπίτι,για μένα που κατάγομαι από τις κρύες κορφές εδώ είναι το σπίτι μου εδώ επιστρέφω,έλεγε το σοφό παιδί του 19ου αι. ο αψύς του φιλοσοφικού λόγου Φρίντριχ Νίτσε.
—-
Αφορισμός.Η ακονόπετρα του πνεύματος.Πώς αλλιώς να σπινθιρίσει ο λόγος;

Η εξέλιξη του ανθρώπου είχε το μοναδικό αποτέλεσμα να γεννιόμαστε με ξυρισμένο δέρμα και την ατυχία να μην αποκτάμε φτερά όπως τα πουλιά.
—-
Το βιβλίο είναι το κουκούλι ,ο αναγνώστης η χρυσαλίδα που ετοιμάζεται για μυστικιστής.

Οι μεγάλοι αρνητές έγραφαν με το κεφάλι στη λαιμητόμο,και κατέληγαν με ένα κεφάλι λιγότερο.

Στη χώρα της αγοράς,του δημόσιου βήματος,δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να το βουλώσεις.

Αν η ηθική του Κάντ ήταν εφαρμοσμένο δίκαιο,κανένα κεφάλι δεν θα έστεκε όρθιο κάτω απ’ τη λεπίδα της.Ο Φιλόσοφος της Κενιξβέργης άλλα θα νομοθετούσε αν τύχαινε να βρεθεί στη θέση του δικαστή.

Εσύ είσαι χάροντα; Δε μοιάζεις με ό,τι ήξερα για σένα.
—-
Η απουσία είναι το πιο πειστικό φόντο για την αιωνιότητα του απόντος θεού.

Αν δεν τάχεις καλά με τη μοναξιά,σημαίνει ότι δεν θα τα πας καλά με τη σκέψη,γιατί αν η πιο έντονη διανοητική εργασία συντελείται στην απόλυτη μοναξιά όπως λένε ,εσύ που θα τη βρεις;

Στους ανθρώπους ,στις γυναίκες ιδιαίτερα ,πρέπει να προσφέρουμε κάτι θετικό,ώστε κάποια απ’ αυτές να επιθυμήσει να κουλουριαστεί δίπλα σου.

Ο πεθαμένος δε μεγαλώνει,μεγαλώνουν λίγο μόνον τα νύχια του,όχι όμως τόσο ώστε να σκάψει και να βγεί από τον τάφο του.

Στις προσβολές πρέπει να απαντάμε δείχνοντας περιφρόνηση.

Διαβάζουμε φωτεινά τη ζωγραφική των μεγάλων χωρίς να διακρίνουμε το δράμα σε κάθε πινελιά που έβαζαν στον καμβά π.χ στη «Μελαγχολία» του Ντύρερ.

Βασίζομαι στην υπόθεση πώς κάτι που αρνούμαι υπάρχει, συνυπολογίζοντας την άρνηση ειδικά των αθεϊστών.

Τον δοκιμιογράφο τον ωριμάζει η σπουδή της κακής πλευράς των πραγμάτων,και συνεπώς ωριμάζεις ηθικά, μελετώντας τους δύστροπους του πνεύματος σε όλη τους τη γκάμα,πιάνουν το κακό απ’ την ουρά.Το ηθικό κακό.
————-
Τριήρεις, οι μηχανές της ελευθερίας, της αρχαίας μας Δημοκρατίας.

# M.C.Escher Study for swans