ΣΑΝ ΓΥΑΛΙ

Παίρνω μονοπάτι
στου γκρεμού την άκρη
ασημένιο φύλλο
κόβω να σου στείλω
να δεις ποιον έχεις φίλο

στέγνωσε το δάκρυ
σαν γυαλί στο μάτι
*

ΑΓΑΠΗ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙ.Αγωνιώδες ναυάγιο στην κρύπτη.Ξύπνα βλέμμα, ξεμούδιασε πνεύμα, τεντώσου κορμί, σπίθιζε αίμα,τούτοι θέλουν να μας κοιμίσουν όρθιους..Η ζωή δεν υπακούει σε βιβλία.Δυνάμεις από το κέντρο της γης κι από το ακραίο σύμπαν δρουν, ενεργούν ακατάπαυστα βάθος η αλήθεια,πλάτος η ομορφιά.ύψος η θέληση.Θεοί ,όχημα της θνητότητας, ποιος θα σήκωνε τόσο θάνατο;Κοχύλια της αβύσσου,ποιήματα. Όταν έρχεται κανείς σε ρήξη με τα πάντα και σπάει κάθε δεσμό είναι η στιγμή που αλυσοδένεται ολόκληρος πάνω στην έκπτωση του,άβυσσος μέσα του στενάζει.Από την τάξη της αγάπης σύμφυτη σύζευξη,ότι είναι αμετάβλητο μεταβάλλεται ,ότι μεταβάλλεται είναι σταθερό στην αλλαγή. Δίφυλο όν ο άνθρωπος ,έκαστος ήμισυ όντος ως έμφυλος,ακεραίωση η αγάπη. Σωρεύω στα πόδια του μηδενός μηδαμινότητες,μια κουταλιά μέλι σφαγμένος ήλιος στο ρακοπότηρο.Έξοδος από το ζυγό του χρόνου. Το σύμπαν μας κλείνει το μάτι. Στο σκισμένο ρόδο σου ο βωμός της δικιάς μου θρησκείας.Δίφυλλη πόρτα με την κλειδαριά της,το ζεύγος των εραστών.Χωρίς ηλικία τοπίο χρόνου η ψυχή τρεμόσβηστο.Τρεμόσβηνε στ ακροδάχτυλα Μόλις την άγγιζες Μόλις την έβλεπες Ανεπαίσθητη φλόγα κεριού. Ανεπαίσθητη πεταλούδα νυχτερινή. Να γυροφέρνει. Φλόγα πεταλούδα Κίνδυνος να καεί, Κίνδυνος να σβήσει. Τότε ένοιωσες την ανάγκη να τακτοποιήσεις τα ατακτοποίητα Να κάνεις τον κατάλογο των πραγμάτων του χρόνου.Σαφές περίγραμμα του σπιτιού των σκιών Πως ζουν εκεί το θάνατο στο σπίτι των σκιών;

Στου amore το ανηφόριΣυνάντησα της Καλυψώς τα χείλη
Τα μάτια της πάνω στο κύμα οι φοινικιές είχαν χορό
Κι οι εντυπώσεις ήταν πρίμα και των κυμάτων βουητό
Μέσα απ του ανέμου το κοχύλι στης άνοιξης το μεσοφόρι
Σε κύκλωνε το ξεροβόρι στο βούτημα του φεγγαριού

Οι φοινικιές τρελοχορεύαν το κύμα άλλαζε πουκάμισα
Κι εσύ ντυνόσουν το φεγγάρι σκίρτησε σκοτεινό λαγκάδι
Η ρεματιά φωτίστηκε ένας υμένας σκίστηκε
Τη χλόη πλημμύρισε φωτιά.Πέτα αϊτέ Πέτα γυναίκα του αϊτού
Πέτρα γιαλού πρόκληση για το κύμα ο ήλιος κύλησε στις ιτιές.

Να αξιολογήσουμε Μέσα στο βάθος του εαυτού μαςΤη συνολική πραγματικότητα.Της ζωής το ταξίδι είναι Χωρίς γυρισμό, όμως Κι ο πόνος με τον τρόπο του την υπερασπίζεται.Έλα στο φως και σκότωσε με.Ζήσαμε στα σκοτάδια μην πεθάνουμε στα σκοτάδια.Κάποτε το ξόδι το έδινε η κοινότητα με σαφή εκτύλιξη της τελετής στηρικτικής σημασίας.Σήμερα οφείλουμε να επωμιστούμε αύτανδροι τούτο το καθήκον,πέρα από αθανασία και θάνατο,κάνω τις στάχτες αλισίβα με φύλλα καρυάς.

Advertisements