ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Ποίηση είναι το αγωνιστικό ακολούθημα τη ζωής.
Διαβάζουν την ποίηση ως φιλολογία,ενώ το ποιητικό μόνο ως αντικείμενο το κατανοεί η φιλολογία.
Με την παλιά ρητορική δίνει μάχες ξεπερασμένες,κι άν δεν ενσωματώσει στα εργαλεία της τα ερμηνευτικά κεκτημένα ,να ματώσει,ποτέ δε θα συλλάβει το ποιητικό πλάσμα που κυοφορεί η στιγμή.Θα της διαφεύγει πάντα το τώρα.
Γιατί ένας νους όπως του Αριστοτέλη,της ώριμης περιόδου,αμέσως πιάνει την κίνηση του αέρα.Κι ο λόγος είναι πως έχει ευλύγιστο στην ευκινησία του νου..Δεν μαντεύει την κίνηση ,τη βλέπει,την αισθάνεται,την κατανοεί.Ευδαιμονίας χάριν.
Είναι που το ποίημα παράγει τη φιλολογία και όχι το αντίστροφο.
Τους κραδασμούς της ζωής το ποίημα δεν τους περιμένει από τη φιλολογία,τους έχει μαζί με το στίχο του,που πάει με βήμα ζωής.
Με μέτρο με ρυθμό με αρμονία,με αγωνία.

Στη φωνή του ποιητή όλα παίρνουν την όψη της ψυχής του.Οι θερμοκρασίες σε σημείο ανάτηξης, η κράση αναμορφώνεται ,ψυχικά τοπία που δίνουν τόνους ψίθυρου στο μυστήριο.Το μύθευμα και η κλήτευση έρχονται με λέξεις παλιές και νέο ήχο.Βγάζουν ένα κρυμένο εαυτό συνομιλούν με της διάθεσης το πέρα.
Πίσω σου είναι το θαύμα,όπως στο πεφταστέρι η φωτεινή τροχιά που αφήνει καθώς σβήνει.

Τις λέξεις θα τις βάλει στη σειρά το πάθος,και θα σε βρούν.
Σμιλεμένες απ την υπέρβαση,πέρα από μένα κι εσένα,με των ψυχών το γόο.

Κι έτσι να πω ότι πρέπει να σκύψει κανείς κάτω από τις επιφάνειες των πραγμάτων ,να βουτήξει στη γλώσσα ,αν όχι να την αφήσει να τον συνεπάρει ολόκληρον,κι όταν επιστρέψει έστω με ένα φύκι να δει τι θα κάνει μ αυτό.(Γλώσσα των εραστών γίνε η γλώσσα του τόπου μου)

Πίσω σου είναι το θαύμα,όπως στο πεφταστέρι η φωτεινή τροχιά που αφήνει καθώς σβήνει.

-Δεν λογοτεχνώ,ζωγραφίζω,δεν αφηγούμαι .Κάνω ορατό το πράγμα.Στον κόσμο, αυτή τη σάρκα απ τη σάρκα μου,που όπως κάθε σάρκα ακτινοβολεί.Ηρεμώ πάνω στη μεταβολή.Σαν φύλλο που το πάει το ποτάμι.

Advertisements