στίχοι ημερολογίου

Περνούν καραβάνια τσιγγάνικα διασχίζουν την μικρή μας πόλη παίρνουνε στα τραγούδια τους τα μάτια σου φωτίζονται οι δρόμοι της ανατολής και σαν να στρώνονται χρυσάφι

Tώρα σαν άνοιξη με πάς

Ηριγόνη εαρινή συμφωνία αργά τα βήματα με πάνε άμμος ουρανός αστέρια ένα δροσερά κορίτσια κλειστά μπουμπούκια στο ανοιχτό λίκνο γή αιθέριας αγκαλιάς νυχτέρι αργά τα βήματα με πάνε Ηριγόνη -γράφω χωρίς τελείες , η τελεία ανήκει σε σένα-     αγγίζω τα φύλλα σου  

Mαίανδροι επί υδρίας

  Με χτύπησε κατάκαρδα πνοή ανυψώνουσα πελάγη απο χείλη αγγείου χαρακιές στη μνήμη γελαστός πυρετός ωραίος βηματισμός μαίανδροι επί υδρίας άνυδρο ξεδίψασμα καίει η άμμος τα πέλματα οδοιπορικό και στίβει παλιό οπωρικό χυμώδες «Γᾶ καρποὺς ἀνίει, διὸ κλῄζετε Ματέρα γαῖαν» Κάστρα ανατέλλουν πίσω απ την ομίχλη βολβοί ανοίγουν στο φως πράσινες φλόγες πυρκαγιά πόνος ματιών […]

«Σαν σκοτεινή βροχή»

  http://fractalart.gr/san-skoteini-vroxi/ ερωτική παραξενιά   Μέσα στη βύθιση πατά το μεσημέρι σε πυρακτώδη ατμόσφαιρα το φως χορεύει στο διάφανο στενεύει η ματιά γύρω απ τα σώματα πάλλει φωτιά έρχεσαι φλογισμένο σώμα και μας λύεις κάτω απ των λόφων τα κράσπεδα ελαίαγνος μυρίκη, στο σφυγμό μου μπαίνεις η πόλη μας άδραξε καθώς πλαγιάσαμε το ρόδο ανάσανε […]

Ξόρκι

  Να μάθω την τέχνη σου να πετάς, γιατί, με τον καιρό, δεν ξέρεις, πέρασμα είναι από ακρωτήρι, γοργό. Συνομιλίες, με το χρόνο, καθώς αποσυρόμαστε προς τα εκεί. Χαμένοι στη μνήμη. Θερίζοντας θαλασσινό χορτάρι όπως οι πνιγμένοι, με το μπλε δίπλα στο κίτρινο, σα γαλαζώσει θα αρχίσει το μπλουζ της πράσινης θάλασσας. Είναι η διάλυση […]

ηλιακός πρωκτός

Μια στάμνα φως ακαριαίο σε διαβατήρια τελετή τα χείλη της κόλασης ασθμαίνουν ο κοριτσίστικος πρωκτός κάνει το εφηβικό τοπίο ν’ ασφυκτιά κάνει τους ποδηλατόδρομους τη δημοσιά ν’ ανάβουν τα λαμπιόνια τους στο ιλιγγιώδες σύθαμπο άνοιξη αβρή των γλουτών η επιστήμη σηκώνει τα χέρια το άφοβο κορίτσι τ’ ατίθασα οπίσθια χαύνος κύκλος καταπίνει φως, και κόσμο, […]

ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ – ΠΟΙΗΣΗ

 http://varelaki.blogspot.gr/2012/02/blog-post_18.html ΄Ατυπο ποίημα Χρονοτριβείς στη φθορά σαν αφθαρσία της μια θανατομορφή πριν να είναι η πιο φρικτή απουσία είναι η δική σου Μια φορά στο ποτέ πια πρώτο μυστήριο ο θάνατος η πιο φρικτή απουσία είναι η δική σου Υπάρχεις για πάντα δεν το πρώτο μυστήριο ο θάνατος το δεν, υπάρχω και πας για πάντα […]