ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ – ΠΟΙΗΣΗ

 http://varelaki.blogspot.gr/2012/02/blog-post_18.html ΄Ατυπο ποίημα Χρονοτριβείς στη φθορά σαν αφθαρσία της μια θανατομορφή πριν να είναι η πιο φρικτή απουσία είναι η δική σου Μια φορά στο ποτέ πια πρώτο μυστήριο ο θάνατος η πιο φρικτή απουσία είναι η δική σου Υπάρχεις για πάντα δεν το πρώτο μυστήριο ο θάνατος το δεν, υπάρχω και πας για πάντα […]

Δέν έχεις

  #Εικαστικό του Νεοκλή Κυριάκου   όπως ρυζόχαρτο σε προβολέα σύρθηκαν τα σύννεφα μπροστά απ τον ήλιο, έκοψε το φώς, οι αιχμηρές ακτίνες τσακίστηκαν το φώς γύρισε κατά μέσα, αναβλύζει στη φράση.  

μέλαινα ενέργεια

Περιγράμματα φλόγας υπαινιγμοί του ασύλληπτου υδράργυρος σκορπά κίνηση σε κόκκινο τάνγκο σφαίρα γρηγορότερη των ματιών Σε ότι δεν είναι ικανή η ιστορία το υπερυψώνει η προσωδία πετά πάνω από τα πράγματα με δύναμη φτερών που εκείνη γνωρίζει περνώντας μπροστά από τα μάτια μας προς το μέλλον Με ευτελή υλικά σχεδόν ηλιοκλώσματα αστραπές και τη φωνή […]

Μονόπρακτες γκάφες

  Το ζήτημα δεν είναι που γράφονται ποιήματα, που γράφονται. Το ζήτημα είναι να γράφονται καλά ποιήματα. Γράφονται. Τι κάνει η ποίηση; Η ποίηση κάνει διαβόλους με ουρά. Κάτω στης κόλασης τα βάθη σχολάζει πάθη μύθο πλάθει κι ανεβαίνει η φλόγα καμίνι τον κόσμο τον καλό που βρίθει το κακό τήκει πέφτουν σκουριές τα λέπια […]

φωτόχρωμα

Η σκληρή άνοιξη ανοίγει με αίμα Με τον τρόπο που μιά ακτίνα “αχνοφαίνεται ” πάνω σε μιάν άλλη ακτίνα θα υπερασπίσω τα νερά της αθανασίας ως ύδασπις και ως αναισθητική αποτίμηση Τεντωμένα τόξα θανάσιμες σαΐτες υπερασπίσεως του φλεγόμενου από τις εννιά μούσες τού Ελικώνα. Είναι λειτουργός τους είναι ο πρίγκηψ αιθέριων κρίνων βουτά το χρωστήρα […]

Όπως

Ξεθωριάζουν τα χώματα με το φεγγάρι μέσα στο αναπάντεχο μια σφήνα αυλάκι υπόγειο αίσθημα. Βγαίνει από την ομίχλη το τοπίο διάφανα τα βουνά κολλητά σαν φίλοι η κορυφογραμμή ένα με το χάραμα κι ακούγαμε τον ασβεστόλιθο να κοχλάζει. Κορμοί κυπαρισσιών ασπρισμένοι με ασβεστόνερο στης εκκλησίας τον αυλόγυρο. Κάτω απ τις συκιές σφάζουν αμνοερίφια χύνονται τα […]

χώρα

έργο Νεοκλή Κυριάκου: Χώρα, δυό πλατανόφυλλα που τα χαϊδεύει το κύμα χώρα, που από τους λόφους της, βύζαξαν οι αιώνες κι ανατράφηκαν τα παιδιά της χρυσάφια μαστών από κορίτσια γινωμένο μούστο Τί πίνω απ τις μαβιές σου ρώγες;