Tώρα σαν άνοιξη με πάς

χελιδω

Ηριγόνη εαρινή συμφωνία
αργά τα βήματα με πάνε
άμμος ουρανός αστέρια ένα
δροσερά κορίτσια κλειστά μπουμπούκια
στο ανοιχτό
λίκνο γή αιθέριας αγκαλιάς
νυχτέρι
αργά τα βήματα με πάνε Ηριγόνη

-γράφω χωρίς τελείες , η τελεία ανήκει σε σένα-

 

 

αγγίζω τα φύλλα σου

 

Advertisements

Mαίανδροι επί υδρίας

πιθ

 

Με χτύπησε κατάκαρδα
πνοή ανυψώνουσα πελάγη
απο χείλη αγγείου χαρακιές στη μνήμη
γελαστός πυρετός ωραίος βηματισμός
μαίανδροι επί υδρίας άνυδρο ξεδίψασμα
καίει η άμμος τα πέλματα οδοιπορικό και
στίβει παλιό οπωρικό χυμώδες
«Γᾶ καρποὺς ἀνίει, διὸ κλῄζετε Ματέρα γαῖαν»

Κάστρα ανατέλλουν πίσω απ την ομίχλη
βολβοί ανοίγουν στο φως
πράσινες φλόγες πυρκαγιά πόνος ματιών
Τι κέρασμα θέ μου κατευθεία από την κερασιά ανθισμένο
γυάλιζε ουρανός στο ρακοπότηρο
-γράφω χωρίς τελείες ,η τελεία ανήκει σε σένα
και ο άνεμος στους αγρούς

 

 

 

 

 

 

«Σαν σκοτεινή βροχή»

 

http://fractalart.gr/san-skoteini-vroxi/

σαν σκοτεινή βροχή

ερωτική παραξενιά

 

Μέσα στη βύθιση πατά το μεσημέρι

σε πυρακτώδη ατμόσφαιρα το φως χορεύει

στο διάφανο στενεύει η ματιά

γύρω απ τα σώματα πάλλει φωτιά

έρχεσαι φλογισμένο σώμα και μας λύεις

κάτω απ των λόφων τα κράσπεδα

ελαίαγνος μυρίκη, στο σφυγμό μου μπαίνεις

η πόλη μας άδραξε καθώς πλαγιάσαμε

το ρόδο ανάσανε ήλιο. φως στη μέρα στερεό.

να συναντηθούν οι φίλοι μας στα χείλη μας.

 

 

ηλιακός πρωκτός

 

Μια στάμνα φως ακαριαίο

σε διαβατήρια τελετή

τα χείλη της κόλασης ασθμαίνουν

ο κοριτσίστικος πρωκτός κάνει

το εφηβικό τοπίο ν” ασφυκτιά

κάνει τους ποδηλατόδρομους τη δημοσιά

ν” ανάβουν τα λαμπιόνια τους στο ιλιγγιώδες

σύθαμπο άνοιξη αβρή των γλουτών

η επιστήμη σηκώνει τα χέρια

το άφοβο κορίτσι τ” ατίθασα οπίσθια

χαύνος κύκλος καταπίνει φως, και κόσμο,

 

μέσα στον κάδο το νερό πλένει τον νήπιο ήλιο

 

 

 

ανοιχτό μυστικό

 

Μια πινελιά καθένας μια φράση

καθώς παρακολουθείς το χρώμα του πίνακα να στεγνώνει

αλλιώς του κόσμου τρως τη σκόνη

απαράλλακτα νεωτερισμός είναι αυτό κάθε μέρα

ο τεχνίτης να ασκείται

μέσα στη δουλειά το έργο θα τον βρει

άλλο δεν έχει παρά να κινείται

προς την υπέρτατη συνάντησή του

βαθύς εαυτός είναι του έργου βάθος

διάσταση μόνη ο εγκάρσιος χρόνος η ανοδική λέξη

αόρατη λάμψη η ομορφιά των εραστών παραφορά

είναι στο βλέμμα πώς κοιτά, μηδέν που γεννά

κι είναι δίψα

ό,τι έχεις σου ανήκει όσο ο αέρας στο δέντρο

Του μεσονυκτίου ήλιος, το άλλο σου

-σε κβαντική θρασύτητα πετροπελεκητής

σάρκινος πλίνθος η καρδιά

στο ακαριαίο φώς σου που με ακύρωσε

 

 

 

αντίχτυπος

 

Στα μάτια σου ονειρεύτηκα που μεταφυσικά κοιτάζουν

τα μάτια σου που ορθάνοιχτα καλούν.

Το τοπίο έχασε το χρώμα του

άδειασε το μελάνι το χώνεψαν οι ίσκιοι

απότομα μας άρπαξε το μαύρο

άναψαν άστρα σύριξαν οι γκαζόλαμπες

στα μουλιασμένα κράσπεδα του δρόμου συρθήκαμε

δεν ήταν μυστήριο

μας έζωνε η νύχτα έναστρο κύμα

βελόνιαζαν την ψυχή θλίψεις ανάμικτες φιλιά

στο αίσθημα δώρισες το σχήμα σου

 

 

 

ρίζα

 

Να τρέφεται το ρυθμό όπως ανασαίνει τρυφερό στήθος

να” ναι σκληρό όταν μαλακώνει η γη

πρασινίζει το χόρτο οι αποχρώσεις κυματίζουν

πνοή ουρανού σταλμένη μεσημέρι

σε κατηφόρα φαραγγιού-

κάτω βοές μικροί χείμαρροι

αντιβοούν ξέφωτα

χειμώνας φέγγει με το χιόνι τις κορφές

ο δρόμος φίδι χάνεται ανάμεσα στα δέντρα-

ένα με το σύννεφο η ψυχή περνά τη ράχη

 

 

λοξά στη βροχή

 

Έσταζαν τα δέντρα μετά τη βροχή

πάνω στα φθινοπωρινά φύλλα πέφταν οι στάλλες

γλίστραγε γυάλιζε στα σύγκλαδα στους κορμούς

έβρεχε στις ψυχές πότιζε ώς το κόκαλο η μνήμη

δεν ήθελες να θυμηθείς μήτε να κλάψεις

λούφαζαν τα αδέσποτα απ” το νερό δαρμένα

τίναζαν τα νερά έπιαναν το απάνεμο

κοίταζες το νερόλακκο που φέγγιζε στο απόβραδο

στα τζάμια είχε κρεμαστεί η πόλη

με το δικό σου βλέμμα μαζί την ψυχή

μάτια χείλη ακονισμένα της αστραπής στη βιτρίνα

του κόσμου αποσπερίτης φθινοπωριάς

άφηνες στη βροχή τη θλίψη να μας ενώνει.

 

 

έλξη

 

Η θάλασσα άφαντη να σε ομορφαίνει

αργό πάφλασμα ανακλάσεις στην οροφή

απάνω σου αιφνίδιες λάμψεις

σάρωνε το ανεμοβρόχι τα κιτρινισμένα φύλλα,

σαν καιρικά φαινόμενα σμίγουμε

…………………………………

όπως βροντή τη λάμψη σε αποζητώ

πίνω τη μορφή σου ξεροσφύρι

αδιάβροχος μέσα στη λάσπη, λάμνω

 

 

 

αίσθημα μέτρου

 

Γιατί είναι ο στίχος που θα σηκώσει φωνή

διαθέσεως

να γίνει η απήχηση του αισθήματος συντελεσμένο θαύμα

έτσι η φωνή θα ενωθεί με ό,τι έχει ειπωθεί

κι απάνω της θα το πάρει γινόμενο έκφραση

 

Εκφραστική

που θα” χει τις καμπύλες και τα εγγράψιμα σχήματα

παρμένα με χάδι

υμνητικά της ύπαρξης σημάδια

και να σημαίνουν

το αίσθημα αγκυροβολεί εντός με σταθερότητα

στο διάφανο βυθό σημασία

στο αέναο κύμα σημαδούρα

 

Γιατί μ” αυτό συναίσθημα μου παίρνει

η πόλη τα μυαλά

σκιρτούν εντός πολύκλαυστοι θρύλοι, σκιρτούν

καταβολές ανοίξεων παράδοξων

παρέλαση σκιών ζητούν το αίμα

η λέξη σε φλόγωση στη φλέβα

αμάραθος

στη βροχή σε μεθά.

 

 

 

ερωτική σπορά

 

Τα τζιέρια φλέγονται

καίγονται βλέφαρα στην ομορφιά

τα νόστιμα τα μελανά σβουριχτά μελτέμια

μέλαν ύδωρ του φιλιού

με τη μισή ζωή στου εραστή το αίμα

την άλλη μισή

μαύρο απ” το χρώμα του στη φλέβα

έτσι διέσχισε το στίχο του

άρπαγμα ζωής που διαιρεί

 

Με τέτοιο σπέρμα η πένα του κυλά στο γράμμα

βαρύ το αίμα στης κομμένης του ζωής το δράμα

ασπρόμαυρη φωτογραφία η μνήμη που πονά, σύρμα στη φλέβα

τραγούδι ματζόρε της επαρχίας παιάνας

ένα ξεκόκισμα ένα ξεκοκάλισμα ψυχών είναι,

απέραντη παράδοση, διάσωση.

(ελεύθερα το ποίημα να βλαστήσει

ψυχή να αναδώσει-ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ).

 

 

 

* Ο Έκτορας Πανταζής κατάγεται από την Ήπειρο. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και στο Παρίσι. Βιοπορίστηκε στον χώρο των Εκδόσεων αρχικά και στη συνέχεια Σε: Κινηματογράφο, Διαφήμιση, Θέατρο, Τηλεόραση. Σήμερα ιδιωτεύει.

 

 

 

 

Ξόρκι

 

Να μάθω την τέχνη σου να πετάς,
γιατί, με τον καιρό, δεν ξέρεις,
πέρασμα είναι από ακρωτήρι, γοργό.

Συνομιλίες, με το χρόνο, καθώς αποσυρόμαστε
προς τα εκεί. Χαμένοι στη μνήμη.
Θερίζοντας θαλασσινό χορτάρι όπως οι πνιγμένοι,
με το μπλε δίπλα στο κίτρινο, σα γαλαζώσει
θα αρχίσει το μπλουζ της πράσινης θάλασσας.
Είναι η διάλυση των μορφών
είναι κάτι που δε θα ‘πρεπε να έχει λέξη.
Από τη δίνη κλέβεις στροφές
έλκεται ο στίχος γραμμή για το κέντρο
γίνεσαι όμοιός σου, έρωτας χαρισμένος σε βρίσκει,
σ’ ενδιαφέρουν οι κορυφές η φωνή ανεβαίνει κατά κύματα.
Μαθαίνω την τέχνη σου, να πετώ.

ηλιακός πρωκτός

Μια στάμνα φως ακαριαίο
σε διαβατήρια τελετή

τα χείλη της κόλασης ασθμαίνουν
ο κοριτσίστικος πρωκτός κάνει
το εφηβικό τοπίο ν’ ασφυκτιά
κάνει τους ποδηλατόδρομους τη δημοσιά
ν’ ανάβουν τα λαμπιόνια τους στο ιλιγγιώδες
σύθαμπο άνοιξη αβρή των γλουτών
η επιστήμη σηκώνει τα χέρια
το άφοβο κορίτσι τ’ ατίθασα οπίσθια
χαύνος κύκλος καταπίνει φως, και κόσμο,

μέσα στον κάδο το νερό πλένει τον νήπιο ήλιο

ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ – ΠΟΙΗΣΗ

%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%b1%cf%81%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%86%cf%85%cf%81%ce%bf-%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf

 http://varelaki.blogspot.gr/2012/02/blog-post_18.html
΄Ατυπο ποίημα


Χρονοτριβείς στη φθορά σαν αφθαρσία της
μια θανατομορφή πριν να είναι

η πιο φρικτή απουσία
είναι η δική σου
Μια φορά στο ποτέ πια
πρώτο μυστήριο ο θάνατος
η πιο φρικτή απουσία είναι η δική σου
Υπάρχεις για πάντα δεν
το πρώτο μυστήριο ο θάνατος
το δεν, υπάρχω
και πας
για πάντα
σφήνα στα σκαριά
επί σαράντα
Υπάρχεις για πάντα δεν

σφαγάρι
αλλαγές στο πετσί
και μετά κόκαλο
άτυπο ποίημα


*****


Επιτύμβιο


Εδώ θα μείνω επακριβώς
por los siglos de los siglos
με χρόνους κορωνίδα
στο αμάραντο της φωτογραφίας πένθος
γηρανθείς στα καφενεία μέσα
έκτακτα με φώτισαν ήλιοι απογεύματος
και εν ηδονή πλήθος έφηβοι μορφαί μ επλάνησαν

Τώρα εν γηραιά δήγματι χρόνου ναρκωθείς
τεταριχεύομαι φαραωνική τη πόλει
φερωνύμου Αλεξάνδρου μεγίστου του παλαιοτάτου
Εγώ Κωνσταντίνος Π. από τούδε τήδε αποικίσας άρτι

Αποκλεισμένος στην κάσσα ο εν βιβλίω αθανατούμενος


*******


Εφόδιο άσμα


Μόνο λευκό βλέπει το μάτι
μαύρα μου χελιδόνια από κάτω σαν βαμπάκι
γιατί μαυρίζετε
τα λεία φτερά τα ψαλίδια
χελιδόνες σταυροί μαύροι χελιδόνες άσπροι σταυροί
κόβουνε άγρια τα μελτέμια με τα σπαθιά φτερά
άλλα σπαθιά στα χέρια αντιλαλούν ψαλμουδιές
νερά λαλούμενα άνοιξη κεχαριτωμένη
μέλισσες άνθη λούζονται
δροσολογούνται χείλη φωτεινά κοριτσιών σαν χάραμα
Σιδηρός ο ανεμοδείχτης στο γαλανό υψώνεται καμπαναριού
άνεμος παραχαράκτης αυτός ο μέγας χαμός στα μαλλιά σου
Στου αίματος τα πορφυρά
χύνονται δάκρυα
βίου απόδειξη ακριβή
μας άφησε διαθήκη διάσημος για το θανατό του
Μειδιάματα φωτοχυσία παιχνίδια χίλια
χελιδόνες σε τρελό χορό βουτάν χάνονται
λεία φτερά ψαλίδια κόβουν μελτέμια άγρια
μαύρα μου χελιδόνια από κάτω σαν βαμπάκι
γιατί μαυρίζετε
Μόνο λευκό βλέπει το μάτι

Δέν έχεις

 

%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%89%cf%81-%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b6%ce%b7%cf%83

#Εικαστικό του Νεοκλή Κυριάκου

 

όπως ρυζόχαρτο σε προβολέα
σύρθηκαν τα σύννεφα μπροστά απ τον ήλιο,
έκοψε το φώς, οι αιχμηρές ακτίνες τσακίστηκαν
το φώς γύρισε κατά μέσα, αναβλύζει στη φράση.

 

μέλαινα ενέργεια

Περιγράμματα φλόγας υπαινιγμοί του ασύλληπτου
υδράργυρος σκορπά κίνηση σε κόκκινο τάνγκο
σφαίρα γρηγορότερη των ματιών

Σε ότι δεν είναι ικανή η ιστορία
το υπερυψώνει η προσωδία
πετά πάνω από τα πράγματα
με δύναμη φτερών που εκείνη γνωρίζει
περνώντας μπροστά από τα μάτια μας προς το μέλλον

Με ευτελή υλικά σχεδόν ηλιοκλώσματα
αστραπές και τη φωνή των εγκάτων

Δεν είναι για χόρταση ,σε μεγάλες στιγμές
σε αποσκότεινα γυρίσματα μοίρας εμφανίζεται

είναι μεγίστη παρηγορία
μνήμη βαθυτάτη φιλομούσου φιλοκαλίας ανάταξη

Το νυχτερινό άλμπατρος κουβαλούσε στις φτερούγες
χρόνο πάσης πνοής

διαρκές ωϊμένα δέσμη αστραπές στις κρύπτες
Μη σκοτεινιάζεις ήλιε μου

Μονόπρακτες γκάφες

 

Το ζήτημα δεν είναι που γράφονται ποιήματα,
που γράφονται.
Το ζήτημα είναι να γράφονται καλά ποιήματα.
Γράφονται.
Τι κάνει η ποίηση;
Η ποίηση κάνει διαβόλους με ουρά.
Κάτω στης κόλασης τα βάθη
σχολάζει πάθη
μύθο πλάθει
κι ανεβαίνει η φλόγα καμίνι
τον κόσμο τον καλό που βρίθει το κακό
τήκει
πέφτουν σκουριές
τα λέπια απ’ τα μάτια

-κι αυτό είναι όλο.
-Όλο; – Ναί,ένα στρογγυλό όλο.

φωτόχρωμα

Η σκληρή άνοιξη ανοίγει με αίμα

Με τον τρόπο που μιά ακτίνα “αχνοφαίνεται ”
πάνω σε μιάν άλλη ακτίνα
θα υπερασπίσω τα νερά της αθανασίας
ως ύδασπις και ως αναισθητική αποτίμηση
Τεντωμένα τόξα θανάσιμες σαΐτες υπερασπίσεως
του φλεγόμενου από τις εννιά μούσες τού Ελικώνα.
Είναι λειτουργός τους είναι ο πρίγκηψ αιθέριων κρίνων
βουτά το χρωστήρα στην ίριδα στάζει λουλάκι το πινέλο
ευωδιάζουν τα ία στάλες νέκταρ και φώς
περνούν τη φύση στων εικόνων το βάθος
και την υψώνουν στο μή περαιτέρω.
Υπερβάσεις χρίει, χρησμούς του υπερεπέκεινα
υψωμένους στο χρόνο του χρωστήρα
σε Σινά ψηλορείτικο που σκιάζει το Χάντακα
όταν τα πολυκάντηλα του Άη Μηνά παίρνουν φωτιά.

Με σταυρό είτε λάβρυ από το “Φόδελε” κι ως το Τολέδο
οι αποκαλύψεις του θα ταρακουνήσουν γη κι ουρανό
και ξέρει ο μαΐστωρ να τα αντιρροπεί
να τα κρατά στην επιφάνεια με δομή νικητήρια
Είναι οι πέντε φούγκες σε πέντε ζάλους.

Επειδή ήρθε όνειρο;
-Επειδή είναι μυστικές αποθεώσεις
που επισυμβαίνουν σε μετώπες σε τέμπλα σε αψίδες
στα πολυστώα τα προστώα
και όπου το πλασίδι της γης παίρνει φόρα να πετάξει

Για τη διαλεκτική του μάρμαρου του χρώματος της μελάνης
πλέγμα και ιστός
έχουν του κυνηγότοπου την ενόρμηση
που κολυμπάει στην κιμωλία και στο γρανίτη
Γιατί η προσπέλαση συμβαίνει με ένα τρόπο
που έχει να κάνει
με του ανθρώπου τα στήθια
που όσο γι αυτό αντέχουν
και είναι εύψυχα και χρονοδίαιτα.

Επειδή πέτρινη φλόγα εικονίζω
επειδή Μένεγο το χρώμα σου είχε γεύση χουρμά
-σείονται οι εσωτερικές φοινικιές των σωμάτων.

Πώς ακαριαία διαψεύδονται όλα
όταν μιά εξωτερική αιτία
έχει πιάσει τόπο στην εσωτερική σου ζωή
γίνονται αβέβαια αδιόρατα άφαντα
καταλύονται οι στηρικτικές φωνές
πέφτοντας από ύψος αυτοπεποίθησης που παρείχαν.

Η σκληρή άνοιξη ανοίγει με αίμα

Ξαναήρθε κι έλαμψε
φώς ξανά στα κείμενα.

-Είναι ανατολή νοήματος αυτού που δεν δύει ποτέ;

——————————————————-

“Χαράζοντας με δαυλό περιγράμματα σκιών”

Ναός από κρύσταλλο
στο όραμα Νικοπόλεως
Να ιχνογραφείται εν ουρανώ,
εκεί ανάκειται
η ουράνια εκκλησία των Δήμων.

Έκφραση ευχαρίστησης : Στη βάση του σταυρού ,εκεί έταξε τον εαυτό του, βάζει αγγέλους με σφουγγάρια να συλλέγουν το αίμα του θεού και να ρίχνουν βάλσαμο στο λογχισμένο πλευρό,

(Στην πίσω μεριά της εικόνας ο Γκρέκο λέει: Ναι, είμαστε τέτοιοι .Σταυρωτήδες του Θεού. Του ανθρώπινου θεού. Του ανθρωποθεού. Το είχε ζήσει, το είχε νιώσει.
Τι πλασίδι ο άνθρωπος.

Το ξύλο του Γαλαξία
και το άλλο το θυσιαστήριο του Κουνέλη
τα χρυσά πέδιλα επαγγελία.

Αυτό το ξύλο, σύμβολο θανάτου

ποτισμένο αίμα θεϊκό
πάνω του σταυρωμένος θεός κισσός
ποτίζει το ξύλο να ριζώσει στον Κρανίου Τόπο

Σταυρός κληματόβεργες

Εσύ η πηγή του πράσινου ,στιβαρά φυλλώματα
δροσιά και φλόγα

Όπως

large

Ξεθωριάζουν τα χώματα με το φεγγάρι
μέσα στο αναπάντεχο μια σφήνα αυλάκι υπόγειο αίσθημα.
Βγαίνει από την ομίχλη το τοπίο διάφανα τα βουνά κολλητά σαν φίλοι
η κορυφογραμμή ένα με το χάραμα

κι ακούγαμε τον ασβεστόλιθο να κοχλάζει.

Κορμοί κυπαρισσιών ασπρισμένοι με ασβεστόνερο
στης εκκλησίας τον αυλόγυρο.
Κάτω απ τις συκιές σφάζουν αμνοερίφια χύνονται τα αίματα στις πέτρες στα χόρτα.
Κατακόκκινα ακονισμένα μαχαίρια, πίσω τους γίνεται η γιορτή.
Σκοτεινιάζει το μάτι του ζώου πέρα στη λοφοπλαγιά στην πλατεία μουνουχίζουν βαρβάτα πουλάρια,ώς εδώ ακούγονται τα χλιμιντρίσματα των φοράδων
αναισθησία και τσιγκουνιά έχει στραγγίξει τις ψυχές τις αποστέγνωσε όπως χοντρό αλάτι το ψάρι το ωμό

έλα λικνίσου με τους στίχους μίσχους .Μακρόθυμα.Ευεργετικά.Μαγεμένα.
Δεν έχει άλλο από ρυθμό η νιότη κλαδάκι ράθυμο στον άνεμο
φτερουγίζει στο μέτωπό της το όνειρο, στον καιρό της και στον καιρό της πέτρας.

Στους σαράντα δρόμους είχε έναν ψίθυρο ζωής.Μα τότε απέσβετο με μιά λέξη στο στόμα σφηνωμένη.
Ικαριαία πτώση, λιώνουν τα φτερά, όπως σε ονειροφαντασιές, στην αποκοτιά του σάλτου για τ’ απέναντι.
Άσ’το να τρέξει όπως το βρόχινο νερό μέσα από το σαν παλάμη πράσινο φύλλο .

Κατεβαίναμε το βουνό με το χαζέπι στις πλάτες, κουδούνιζαν οι στερναρόπετρες στις σάρες σε κάθε πάτημα,σπίθιζαν
σπίθιζαν κι οι αστραπές και μάς φοβέριζαν σαν χάρακας από το απειλητικό χέρι υστερικής δασκάλας που μάθαινε παιδαγωγός στις πλάτες μας
σερφάροντας,-πρίν τη λέξη-, με οδηγούς κέδρινα παλούκια στις σβάρες
άχνιζαν τα μαλλιά καθώς μπαίναμε κάτω απ τα υπόστεγα με τα τσίγκα για σκεπή
κι είχαμε το βουνό στην τσέπη.Μαλαματένια μας ξυράφια,ξεφτεριών συνάφεια,πάθη βουβά και σκουντουφλάμε,οι άνεμοι μάς κυνηγούν τρέμουνε τα είδωλα στον καθρέφτη
ο νάρκισσος σκύβοντας στην πηγή τρεμουλιάζει στον μίσχο του σαν και την επιφάνεια του νερού.Αποχαυνώνεται χάνεται στο ίνδαλμά του.
Νάρκισσε, μόνο την ηχώ της ακούς;

Σκοτεινιάζει το μάτι με τη σφαγή, στους σαράντα δρόμους έχει έναν ψίθυρο ζωής

Όπως
τα βράδια μας στον πυρωμένο ασβεστόλιθο
ξεθώριαζαν τα χώματα με το φεγγάρι
αλλόκοτο το ξαφνιαστικό πέρασμα των δορυφόρων
στον αστροπότιστο ουρανό και ξαγρυπνούσαμε τις καλοκαιρινές νύχτες στα πετρόστρωτα κρεβάτια.

Μέσα στο αναπάντεχο μια σφήνα αυλάκι,υπόγειο αίσθημα, μουρμουρίζει
διάφανα τα βουνά μας ,η κορυφογραμμή ένα με το χάραμα
Το αλληγορικό τοπίο βγαίνει απ τη ομίχλη του καιρού ξεθολώνει το μάτι
Γέρνεις στην κουπαστή,
ακούς; ο ασβεστόλιθος κοχλάζει
στον ερημότοπο,ώ γη για μέλλον ,στρέφεσαι όπως το φύλλο στον ήλιο.
*
Βρόχινο νερό πάνω σε μιάν ασπίδα
απέσβετο,κι η λέξη στο στόμα σφηνωμένη σαν σφαίρα, δεν απόσωσες τη στόρηση του γυρισμού.Είμαστε από χάος .Είμαστε και από σκόνη.

να πώ
Τί γράφει η πλάκα
χτυπώ

χώρα

έργο Νεοκλή Κυριάκου:

%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%b1

Χώρα,
δυό πλατανόφυλλα που τα χαϊδεύει το κύμα
χώρα,
που από τους λόφους της, βύζαξαν οι αιώνες
κι ανατράφηκαν τα παιδιά της
χρυσάφια μαστών
από κορίτσια γινωμένο μούστο

Τί πίνω απ τις μαβιές σου ρώγες;

Φουρτούνα μπλέ

Όλη αυτή η θάλασσα, στη συμβολή τριών πελάγων στο άκρο των Κυθήρων, από μαύρη ελαφρόπετρα και πίσσα τα βροντερά της κύματα χτυπάνε τη βάρκα μου σαν σφύρες, με κυκλώνει το λιωμένο μυστήριο, ένα πράγμα που έπλασε το νησαίο πολιτισμό, μιά βαθιά διάσχιση που κατοίκησε και κατοικεί τα όνειρα, κάνει τα σπίτια ν αρμενίζουν και τα πλεούμενα να ακινητούν στέλνει τα ουράνια μέχρι τα βάθη και σηκώνει τους βυθούς μεσούρανα, στερεώνει κι ακινητεί το κύμα κινεί ρευστοποιεί βράχια και στεριές σαν μαύρο σύννεφο σκεπάζει τον ήλιο και τα μάτια δείχνοντας την όψη του αλλιώς.
Από την άβυσσο πίσσα ελαφρόπετρα κι απ τον ουρανό σύννεφο μολυβένιο σε αφυκτική πλαισίωση νησαίο σχίσμα ζωής ακαταπαύστως ξάλιμο της ύπαρξης μυστήριο.

ζαχαρόμηλα

%ce%b6%ce%b1%cf%87%ce%b1%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%b7%ce%bb%ce%b1

παίρνω ζωή από ορό αλήθειας
με ξυπνά η ξανθοβαρβάρα και μου ρουφά το αίμα
με γλυκά μάτια είναι σαν να μου το επιστρέφει

το χέρι σου φωτιά με δάχτυλα
τα χείλη σου κερήθρες

ασίγαστο φτερούγισμα κατάποση
και κάνουν μέλι
ώρες τρυγητού με γυριστό κοπίδι
μια κουταλιά μέλι σφαγμένος ήλιος στο δισκοπότηρο

τροπικοί αλιγάτορες ξεφυσούν
πνοή που τους πρασίνισε και σβήνουν
το ένα χέρι γράφει το άλλο περιγράφει
αμφιδέξιος καημός
αχερόντια κάνει τον ήλιο να βασιλέψει

παίρνω ζωή από ορό αλήθειας
με σηκώνει η ξανθοβαρβάρα και μου τρυγά το αίμα
με γλυκά μάτια είναι σαν να μου το ξαναδίνει

Δώστε μου ένα νησί και μιά λιμνη και ξέρω εγώ


ο Ιουλιανός στέκεται
αρχαίο ακρωτήρι
κατάμεσα
σε μια θάλασσα Χριστιανών

Κωπηλατώ για μένα
η σχεδία για τον άδη είναι μία
για φτωχούς και μή
για άρχοντες και τιποτένιους
για στρατηγό και μαχητή
για νικητή και για χαμένο

φιδοβοσκός, οι έγνοιες του φώλιασαν μέσα του
φίδια και τις τρέφει
πάθος μου είσαι Αφροδίτη,
πάθος μου Αφροδίτη του μήλου
________________________
Τί θέλουνε οι τοκογλύφοι;
οι Δυνάστες οι «δικοί»μας ;
Τί να θέλουν;
Τι θέλουνε οι άτιμοι ,
δυνάστες και τοκογλύφοι;
(αυτό που λένε πνίγεται στο χρυσάφι
ήλιος που βυθίζεται στη χρυσή του θάλασσα
η Κυρία φορτωμένη χρυσάφι γλιστρά στο νερό και πάει)
Η Δέσποινα των τιμών μας προσκαλεί,προσκαλεί
Venter venustus,cunni cultrix
(:κοιλιά ωραία,θεραπαινίδα του αιδοίου).
_________________
Ποιητής είναι κάποιος που φτιάχνει
φτιάχνει τον εαυτό του,τον επινοεί
Φυτεύοντας λέξεις στο χώμα της γλώσσας
στο χωράφι του ασυνείδητου
ξεφυλλίζει ύπνο ξυπνό μάτι
_______________________________
Δυνάστες και τοκογλύφοι ένα.
1.Δεν γίνεται να μην σκληρύνουν οι εξουσίες
αφού σκληρύνουν οι λαοί και απαιτήσουν έκτακτα μέτρα
2Με μεγάλη ευήθεια ο νεοέλληνας έσπευσε να πνιγεί
στο λεκανοπέδιο,εξουδετερώνοντας την αττική γή
3.Αφού βαρεθείς να κοιτάς το περίγραμμα και στραφείς
στην πραγματικότητα του καθημερινού διαπιστώνεις μικρότητα
και άνοια,βαλμένοι όλοι σε ένα βαθύ άνευ
Δεν είναι το ρηχό που τρομάζει,είναι η ανικανότητα
να αντικρύσουν έστω κάτι.Κι όμως με τα μέτρα τους
είναι πετυχημένοι
4.Η χώρα έπιασε το όριό της από το οποίο οπισθοχωρεί
δρομαίως,οι μεταπολεμικές γενιές αποδεικνύονται
ολιγωρούσες παρόλη την προσπάθεια.
5.Διάγω εν απελπισία
«πολύμορφες οι περιστάσεις
πολλά τα ανέλπιστα που ο άνθρωπος γυροφέρνει
όμως στα απροσδόκητα ,πέρασμα βρίσκει
η επίμονη υποχρεωτικότητα»(Απο βιβλίο ελληνικό)
6.Ο τυφλοπόντικας δεν φτάνει
στην ηδονή
7.Χρηματιστικό κόλπο,
η επικυριαρχία στην αγορά,
χρηματίζω είναι το ρήμα
που βάφει τον κόσμο πιστωτικό γεγονός.
*Ο νόμος των κανονιοφόρων είναι το έκνομο εν πολέμω,
η επικυριαρχία είναι στη γεωπολιτική της νήσου άρθρο ένα από αιώνος

Bice

 

ένα σκοτεινό αεράκι για να ανέβει
μέσα στις φλέβες μας λευκό το μεσημέρι

κρύο σαν χιονόνερο τρυπά την πέτρα
λευκή ανεμώνη του χιονιά άνθος τραγούδι

νεράκι ανάμεσα στις πέτρες
κελάρυσμα σιγαλό να αναπαύει

στον Άρνο που σε είδα να περνάς
κι ανέμιζαν τα μαλλιά σου ίδιο κύμα του,

μου τίναξαν τα μυαλά τα χαϊμαλιά σου
η ομορφιά σου Bice

ΧΕΡΙ

Έχω ψηθεί στα κιλοβάτ χιλιάδας προβολέων
Και ξέρε το είμαι σκορπιός και οχι χαμαιλέων
Κυκλοδίωκτα μέσα στα πλατώ τα φώτα
Έστρεψα και κατά πρόσωπο κι από τα νώτα
Σελίδες κι αν ξεφύλλισα κι οχι μελάνια της σουπιάς
Πάρεξ με το αίμα αυλακωμένες της οχιάς

Στη γραφη δικό μου τυπώνω χαρακτήρα
Εγώ στρέφω και φτεροκάλαμο και σβηστήρα
Κι από του έργου τούτου δω, τα συλλαβογράμματα
Εγώ να ειδοποιώ το νου που έχει η γούνα ράμματα

Σχέδια μια φορά και παντός είδους χαρτογραφήσεις
Δεν έχει η γη γωνιά κρυφή, κάνω παντού αναδιφήσεις
Με το νου έχω συχνά πυκνά συνεργασία
Σε κάθε έργο βάνω υγρασία.

Εγώ είμαι ο άρχων της αφής, εγώ ο ενορχηστρωτής
Εγώ να συλλέγω, εγώ να δρω, και στην καμπή όποιας στροφής
Κρατάω τα ηνία, βαθιά επισκοπώ ορυχεία, υποστάτης όποιας τροφής κτλ.

και τη θλίψη σαν πανωφόρι αποτινάζοντας

%ce%bc%ce%b93
“ ‘Η ποίηση έχει αλλάξει αντικείμενο ” (Η τέχνη δεν ξεπερνιέται όπως η επιστήμη και οι τεχνικές της.Το να γράφεις με το πληκτρολόγιο του Γκέητς δεν σημαίνει πως απαιτείται λιγότερο επιδέξιο χέρι από εκείνο που πελέκαε με καλέμι και σφυρί τα σφηνοειδή του Χαμουραμπί ή τα γοτθικά του Γκέτε. Άν αμφιβάλλετε ανατρέξτε στις πηγές εκείνες και κάνετε μια στοιχειώδη σύγκριση. Ένας αδιαμφισβήτητος δείκτης για την πρόοδο της ποίησης :Ξέρουμε ότι όσο κι αν προχώρησε μπροστά η τέχνη του ποιητή,ακόμη παραμένει μεγαλύτερος των ποιητών όλων των εποχών ο Όμηρος,ο και Ιδρυτής του δυτικού πολιτισμού,και χωρίς καμιά πιθανότητα να τον ξεπεράσουν.Η ακαταμάχητη ενότητα που όλα τα συνέχει.Ήδη ο λαός των Ελλήνων ήταν με κατεύθυνση και γλώσσα.Και πολιτισμό.(Μόνο οι πιο μεγάλοι ποιητές έγραφαν και γράφουν με το στόμα.Αρχέτυπο της ποίησης είναι το έπος-είπα και ελάλησα-).
Ποιά είναι η Τομή,πρέπει να το διερευνήσουμε.Γιατί τομή υπάρχει.Όμως ποιά ,πού έγκειται.Το ερώτημα αφού τέθηκε.Οι απαντήσεις έρχονται σωρηδόν. Ένα κρατούμενο,η θέση που παίρνει ο Μπωντλέρ ώστε μέσα στα συγχρονικά συμφραζόμενα να μπει στο χώρο του αρχαίου και να μας γνέφει.Ακόμα η θέση του Χέλντερλιν:Πώς να τη δούμε την αρχαιότητα.
Άρα κοιτάζουν από ένα σημείο εκτός,όπως ο Γκαλιλέι με το τηλεσκόπιο κοιτάει γή και άστρα τοποθετημένος σε σημείο σαν έξω απ τη γη. Αυτό το σημείο που εκλέγει και ο φαουστικός άνθρωπος.
Οι μέσοι αιώνες θα μας το δείξουν.
Η ανθρώπινη νοημοσύνη πιέζεται να διαλέξει τελειότητα της ζωής ή του έργου(Γέιτς)
“Το δίλημμα είναι ψεύτικο.Η τελειότητα είναι ανέφικτη και στις δύο περιπτώσεις”. -Αυτά είναι διλήμματα του Όντεν,και δεν είναι τα μόνα.Με αυτά έκοψε καρπό.
*
Γιατί το πνευματικά ωραίο υπάρχει όταν γίνεται αντιληπτό,η αντίληψη είναι εκείνη που το επισημαίνει και το προάγει . Στο ζωγραφισμένο άνθος η ομορφιά είναι πνευματική. Για κάθε άγαλμα που θαυμάζουμε πολλά άλλα θαμμένα ή απωλεσμένα για πάντα,μετέχουν στην ομορφιά του.Όπως μετέχει ο χαμένος κόσμος στη λάμψη του υπάρχοντος.Τόσοι άνθρωποι πρόγονοι στα θεμέλια του ανθρώπου,που κι εκείνοι είχαν άλλα θεμέλια. Η ομορφιά είναι στο βίωμα. Το άγριο ρόδο γίνεται ωραίο,η ομορφιά του λαβαίνει υπόσταση μόλις το δεί ένα μάτι,αλλιώς η ομορφιά του παρότι δεν πάει στράφι αφού μετέχει σε κάθε ρόδο ειδωμένο έχει και το προνόμιο να λείπει από όλα τα μπουκέτα. Έχει την πρωτοκαθεδρία της απουσίας,που ως γνωστόν αγκαλιάζει την παρουσία όπως η αγριοτριανταφυλιά τον κορμό της ελιάς σε ποίημα του Ρίλκε.
Δεν μπορείς να αγαπάς χωρίς να αγαπάς,επειδή το ποίημα μπορεί να δουλέψει και έτσι.Μόνο όταν είναι δικό σου πάθος το ενσωματώνει ο στίχος .Γιατί στο ποίημα μπορεί να μην ενσαρκώνεται ο ποιητής, αλλά το πάθος όπως αστραπή μέσα σε σύννεφο καταφλέγει το στίχο.Αλλιώς μόνο καπνό αναθρώσκοντα θα δεί ο αναγνώστης από τη μακρινή πατρίδα της συγκίνησης.Η Ιθάκη πρέπει να υπάρχει πάντα εκεί.Με τους μνηστήρες και την ενσαρκωμένη ιδεατή του πάθους
Περί ηθικολογίας.Κρατά μέχρι να στρίψεις στη γωνία ,κάθε επιτίμηση του ιερέα.Ο πλανόδιος έμπορος , ο γυρολόγος ,μπορούν να σου πλασάρουν κι ένα σκάρτο πράμα μαζί με δυό γνήσια,ο παπάς δεν μπορεί να σου αποσπάσει μήτε μια λειτουργιά αφότου ο διαφωτισμός τον έθεσε εκτός μάχης.Αυτά η συγκίνηση τα κατέχει καλά .Επειδή η συγκίνηση σπάει πρώτη το καλούπι της μπάμπουσκας γιατί τα χέρια της είναι παιδικά σαν του ποιητή.
Η εμπροσθοφυλακή, αβανγκάρντ,είναι κάτι που δεν το παραγγέλνεις και θερίζεται πρώτη.Είναι το μόνο κοινό που έχει με το στράτευμα. Τί είναι οι πρωτοπόροι;Μήπως όχι αυτοί που μας ζητούν επίμονα να τους δίνουμε το θαυμασμό μας ,όχι για το έργο τους, αλλά για τα τρικ του έργου τους λες και είναι θαυματουργοί,ταχυδακτυλουργοί.“Η πόζα δεν κάνει καλό ούτε καλή την πρόζα”. (Πώς το είχε πρωτοπεί; Ά,ναί! Να φτιάχνω κι εγώ τέτοιες φράσεις.Σαν του Σοπενάουερ) Κάποτε όμως τα θαύματα τελειώνουν,και τα ταχυδακτυλουργικά τρικ αποκαλύπτονται,τότε μένει μόνο του το έργο,κι άν είναι τσίγκος ,όσο να κουδουνίζει χρυσάφι δεν το κάνεις.
Κι έτσι,εντρυφώντας,παίρνεις κι ανάλογους δρόμους που δεν τους έχει στιγματίσει η ορθοέπεια,αυτοί οι δρόμοι έχουν παράδοξο όνομα είναι αήθεις.Κάπως πέρα των τετριμμένων ηθών,πέραν του συνήθους ήθους,στη χώρα του δικού σου δαίμονα,που δεν του ταιριάζουν οι εντιμότητες . Σαν να λέμε. -Ήθος; Ξεχωριστό.Αδέσμευτο.‘Υφος; Λίγο έξω απ τις γραμμές.- Επί του παραδόξου,έχουν πει πως αν δεν είναι λίγο παράδοξο δεν έχει ενδιαφέρον,(άρα όσους περιλαμβάνει ο κατάλογος δεν είναι πολύ μεγάλοι).
Το να βαριέσαι να τελειώσεις στις λεπτομέρειές του ένα έργο,μπορεί να σημαίνει ότι αδιαφορείς για τα δευτερεύοντα ,εκείνα που ο κριτικός θεωρεί απαραίτητα. Άν θα τα ξαναπιάσεις είναι ζήτημα συνείδησης κι όχι κρίσης.Μάλλον μια ευφυής πρόσθεση μπορεί νάχει να ρίξει άλλο φως.Για να μπείς στη φράση,ενός αξιομνημόνευτου έργου,πρέπει να τη στύψεις .Όπως τα λεμόνια. Μόνο τότε βγάζουν το ξινό τους μαζί με το πικρό κουκούτσι.

Πειραματικό σχολείο

 

1.Μια ανατολή μια δύση ,ολοκληρώνεται ο κύκλος καθώς επιβεβαιώνουμε με το θάνατό μας τα ανυπόστατα.Έτσι αποκαθίσταται η αδικία.Αφού καμιά ύπαρξη δεν ξεπερνά αυτά τα όρια,δικαία η αμοιβή. -Κοιτάμε τ αστέρια,είναι πιο λεπτά απ’ τα δάχτυλα μας.

2.Πώς διαγράφεται η σιλουέτα του θεού στο σούρουπο της οικουμένης και οι αγκαθεροί αχινοί της ηδονής;

3.Πίσω αστράφτει λευκό φως,σάβανο από τη σιωπή του κόσμου. Τα χείλη δεν μιλούν ολοκληρώνουν τη σιωπή σταυρός είναι ο ίδιος ο άνθρωπος,σταυρός είναι ο δείκτης κάθετος στα χείλη,παντοτινή σιωπή ,η ύπαρξη διατρανώνεται.

4.Στο σταυρό θάνατος και σιωπή είναι ένα,όπως το ξύλο του που αποτελείται από τα δυό του στοιχεία,το ξύλινο,κάθετη και οριζόντια σανίδα στο πέλαγος του χρόνου,τις πύρινες σταγόνες στη βάση του ξύλου.Ο Γκρέκο ,στην κάθετη κεραία απελπισίας,θα αντιτείνει αποκαλυψιακά χέρια υψούμενα μαζί με πύρινες μορφές αυθεντική αθανασία.

5.Καθήλωση είναι αυτό.Μια μεταφυσική της ύλης δοσμένης στο χρόνο.

6.Χωρίς αυτό το αφήγημα, ο δυτικός άνθρωπος φαίνεται να δεινοπαθεί.Η εκκοσμίκευση τον αφήνει παντελώς απροσανατόλιστο.Αλύτρωτο.Εν αφασία.Το αρχέγονο δρά αποσυρόμενο.Η ουλή του πόνου παραμένει όπως το τραύμα από αγριόχοιρο του «ούτινος». Ο μυθικός κάπρος οργώνει τον πάγο.Το ησιόδειο άροτρο κατεβαίνει από την αλετροπόδα!

-Να γιατί και ποιές εκφράσεις κάθονται αμέσως.Είναι όσες ήδη έχουν πιάσει στασίδι στο γραφτό ,στην ψυχή .

Εμπύρευμα: “ο κόσμος της σιωπής”

Σκέφτηκες ποτέ σου
Το χρεών ως χρόνος και όν. Ταυτόν.
Το χρεών υποβαστάζει ως χρόνος την ύπαρξη άρα το είναι κατά τον Αναξίμανδρο.
*
Να πιάσω τη γραμμή σου σε ανάριθμο γέλιο
και να χαρούν τα σύμπαντα χαρμόσυνες καμπάνες
και να χαρώ το γέλιο σου ασπροκκλησιά φεγγόβολη.
Κι έτσι θα φεύγαμε ,θάχαμε φύγει.
Όμορφο μες στο πνευματικά όμορφο.
Τα μάτια της δυό λίμνες σκότειες.
*
Όπως δεν υπάρχει απέξω για να παρατηρήσουμε το νού
(κι όμως ο νούς ανανοείται , είναι από
φτιάξιμό του ανανοητικός, κι εδώ, υστερεί το σύμπαν),
έτσι δεν έχουμε τρόπο να παρατηρήσουμε απ έξω το σύμπαν.
Η νόησή μας είναι φτιαγμένη πεπερασμένα
(φαίνεται ότι ως αντάλαγμα της δόθηκε άπειρη δυνατότης)
και υποθέτουμε πως και το σύμπαν είναι παρόμοιο,όμως μπορεί να είναι άπειρο
και δεν έχουμε τρόπο να το βεβαιώσουμε .
(Πλωτίνεια άπλωσις σαν σταγόνα λάδι στο χαρτί)
Γνωρίζουμε μιά μικρή περιοχή του υπάρχοντος ,
άν και πολύ περισσότερα από παλιά,
όμως το πολύ είναι άγνωστος τόπος και χρόνος.
Το βήμα της σκέψης θα μετρηθεί στην περιοχή του τρομερού.Σ’αυτό
το αντίκρισμα θέλει άλλου είδους λαβές:Αγώνας και αγωνία που πηγάζουν
από το εύθραυστο πλάσιμο μας.Από τη λεπτότατη χορδή που μας κρατά
όρθιους και ανασαίνουμε.Εδώ κάθε επιστημονική και οντολογική αισιοδοξία,
κάθε τόνος βεβαιωτικός χάνει τον τωρό,τα πράγματα εξαχνίζονται
μιά δόνηση απελπισμού και μας κλέβει τον κόσμο απ’ τη ματιά μας.
Ένας συναισθηματικός τόνος αποχρωματίζει την κοψιά της γνώσης
και εισβάλει ακάθεκτη η απόγνωση,η αβεβαιότητα , η αμφιβολία και:»Ου δεί αμφιβάλειν».
«Να θυμηθείς πως με ξέχασες.»
*
«Όποιος κατουράει στη θάλασσα θα το βρεί στο ψωμί του»
Ανεβαίνοντας προς την ψηλοκορφή ίδρωνε κι αρμύριζε το κορμί.
Θάλασσα ο ιδρώτας της γης στο αγκομαχητό της στο στερέωμα
των ουρανών,γι αυτό γελά ο Ήλιος στην πλάτη της.
Κι ο Προμηθέας στον Καύκασο ,ο κλέφτης της θείας φλόγας,αντικρύ-
ζοντας στον πόντο το μύριο φώς στο κύμα ,χιλιάδες ήλιους
ν’ αστράφτουν στο λιόγερμα σκέφτεται τη μοναδική φωτιά του
που έκλεψε για τον άνθρωπο κι αστράφτει στα μύρια χέρια των,
κάθε χεράκι και φώς φέγγει τα μάτια τους,
πόρτες που φωτίζουν το νού τους.Διττή η φωτιά,
ζέστη και φλόγα που, γεννά το αντικείμενό της.
*
Με όλες τις προσπάθειες ,με όλες τις εξάρσεις,σκοντάφτει
και είναι τος πάλι στην απόγνωση.Πονήματα και πόνος και στερημένος
από δροσιά.Από μιάς αρχής όλα τα βήματα πέφτουν στη νύχτα.
Κι είναι σκοτάδι ο στεναγμός.Δεν κατεβαίνει το ψωμί,δε βρίσκει
στέγη να τον στεγάσει οικεία.Από γκρεμό σ’ άλλο γκρεμό χειροπαιδεμός.
Άχαρα τα παλαίσματα ,τάχα που ν’ ακουμπήσει;
Παλμός που βύθισε το σπλάχνο του,βύθιος καημός τον θλίβει.
Κρυφός ρυθμός και μάχεται ν’ ανέβει απ’ το πολύ παθητικό του νου.
Αδειάζει κι έτσι η όρεξη απ’ την όμοια τροφή,που κάνει τα
κρυφοσκιρτήματα να λουφάζουν.Άσε του αέρα ν’ ανασάνει.
*
Παίρνουμε ρυθμό, από τα γενοφάσκια μας για τον ύπνο(λάρωμα).
*
*
Κεκτημένο της έρευνας:1.Ο εγκέφαλος και τα σωματικά συμφραζόμενα,ξεπερνούν κατά πολύ τις ανάγκες του βιολειτουργισμού.Ο εγκέφαλος έχει μνήμη λειτουργειών του μέλλοντος,κλείνει μέσα του το άπειρο.2.Η συνείδηση δεν μπορεί να μεταγραφεί μηχανικά .Πρέπει να κατανοηθεί ως μεταμορφωτική αυθυπέρβαση του εγκεφάλου.–