Μονόπρακτες γκάφες

 

Το ζήτημα δεν είναι που γράφονται ποιήματα,
που γράφονται.
Το ζήτημα είναι να γράφονται καλά ποιήματα.
Γράφονται.
Τι κάνει η ποίηση;
Η ποίηση κάνει διαβόλους με ουρά.
Κάτω στης κόλασης τα βάθη
σχολάζει πάθη
μύθο πλάθει
κι ανεβαίνει η φλόγα καμίνι
τον κόσμο τον καλό που βρίθει το κακό
τήκει
πέφτουν σκουριές
τα λέπια απ’ τα μάτια

-κι αυτό είναι όλο.
-Όλο; – Ναί,ένα στρογγυλό όλο.

φωτόχρωμα

Η σκληρή άνοιξη ανοίγει με αίμα

Με τον τρόπο που μιά ακτίνα “αχνοφαίνεται ”
πάνω σε μιάν άλλη ακτίνα
θα υπερασπίσω τα νερά της αθανασίας
ως ύδασπις και ως αναισθητική αποτίμηση
Τεντωμένα τόξα θανάσιμες σαΐτες υπερασπίσεως
του φλεγόμενου από τις εννιά μούσες τού Ελικώνα.
Είναι λειτουργός τους είναι ο πρίγκηψ αιθέριων κρίνων
βουτά το χρωστήρα στην ίριδα στάζει λουλάκι το πινέλο
ευωδιάζουν τα ία στάλες νέκταρ και φώς
περνούν τη φύση στων εικόνων το βάθος
και την υψώνουν στο μή περαιτέρω.
Υπερβάσεις χρίει, χρησμούς του υπερεπέκεινα
υψωμένους στο χρόνο του χρωστήρα
σε Σινά ψηλορείτικο που σκιάζει το Χάντακα
όταν τα πολυκάντηλα του Άη Μηνά παίρνουν φωτιά.

Με σταυρό είτε λάβρυ από το “Φόδελε” κι ως το Τολέδο
οι αποκαλύψεις του θα ταρακουνήσουν γη κι ουρανό
και ξέρει ο μαΐστωρ να τα αντιρροπεί
να τα κρατά στην επιφάνεια με δομή νικητήρια
Είναι οι πέντε φούγκες σε πέντε ζάλους.

Επειδή ήρθε όνειρο;
-Επειδή είναι μυστικές αποθεώσεις
που επισυμβαίνουν σε μετώπες σε τέμπλα σε αψίδες
στα πολυστώα τα προστώα
και όπου το πλασίδι της γης παίρνει φόρα να πετάξει

Για τη διαλεκτική του μάρμαρου του χρώματος της μελάνης
πλέγμα και ιστός
έχουν του κυνηγότοπου την ενόρμηση
που κολυμπάει στην κιμωλία και στο γρανίτη
Γιατί η προσπέλαση συμβαίνει με ένα τρόπο
που έχει να κάνει
με του ανθρώπου τα στήθια
που όσο γι αυτό αντέχουν
και είναι εύψυχα και χρονοδίαιτα.

Επειδή πέτρινη φλόγα εικονίζω
επειδή Μένεγο το χρώμα σου είχε γεύση χουρμά
-σείονται οι εσωτερικές φοινικιές των σωμάτων.

Πώς ακαριαία διαψεύδονται όλα
όταν μιά εξωτερική αιτία
έχει πιάσει τόπο στην εσωτερική σου ζωή
γίνονται αβέβαια αδιόρατα άφαντα
καταλύονται οι στηρικτικές φωνές
πέφτοντας από ύψος αυτοπεποίθησης που παρείχαν.

Η σκληρή άνοιξη ανοίγει με αίμα

Ξαναήρθε κι έλαμψε
φώς ξανά στα κείμενα.

-Είναι ανατολή νοήματος αυτού που δεν δύει ποτέ;

——————————————————-

“Χαράζοντας με δαυλό περιγράμματα σκιών”

Ναός από κρύσταλλο
στο όραμα Νικοπόλεως
Να ιχνογραφείται εν ουρανώ,
εκεί ανάκειται
η ουράνια εκκλησία των Δήμων.

Έκφραση ευχαρίστησης : Στη βάση του σταυρού ,εκεί έταξε τον εαυτό του, βάζει αγγέλους με σφουγγάρια να συλλέγουν το αίμα του θεού και να ρίχνουν βάλσαμο στο λογχισμένο πλευρό,

(Στην πίσω μεριά της εικόνας ο Γκρέκο λέει: Ναι, είμαστε τέτοιοι .Σταυρωτήδες του Θεού. Του ανθρώπινου θεού. Του ανθρωποθεού. Το είχε ζήσει, το είχε νιώσει.
Τι πλασίδι ο άνθρωπος.

Το ξύλο του Γαλαξία
και το άλλο το θυσιαστήριο του Κουνέλη
τα χρυσά πέδιλα επαγγελία.

Αυτό το ξύλο, σύμβολο θανάτου

ποτισμένο αίμα θεϊκό
πάνω του σταυρωμένος θεός κισσός
ποτίζει το ξύλο να ριζώσει στον Κρανίου Τόπο

Σταυρός κληματόβεργες

Εσύ η πηγή του πράσινου ,στιβαρά φυλλώματα
δροσιά και φλόγα

Όπως

large

Ξεθωριάζουν τα χώματα με το φεγγάρι
μέσα στο αναπάντεχο μια σφήνα αυλάκι υπόγειο αίσθημα.
Βγαίνει από την ομίχλη το τοπίο διάφανα τα βουνά κολλητά σαν φίλοι
η κορυφογραμμή ένα με το χάραμα

κι ακούγαμε τον ασβεστόλιθο να κοχλάζει.

Κορμοί κυπαρισσιών ασπρισμένοι με ασβεστόνερο
στης εκκλησίας τον αυλόγυρο.
Κάτω απ τις συκιές σφάζουν αμνοερίφια χύνονται τα αίματα στις πέτρες στα χόρτα.
Κατακόκκινα ακονισμένα μαχαίρια, πίσω τους γίνεται η γιορτή.
Σκοτεινιάζει το μάτι του ζώου πέρα στη λοφοπλαγιά στην πλατεία μουνουχίζουν βαρβάτα πουλάρια,ώς εδώ ακούγονται τα χλιμιντρίσματα των φοράδων
αναισθησία και τσιγκουνιά έχει στραγγίξει τις ψυχές τις αποστέγνωσε όπως χοντρό αλάτι το ψάρι το ωμό

έλα λικνίσου με τους στίχους μίσχους .Μακρόθυμα.Ευεργετικά.Μαγεμένα.
Δεν έχει άλλο από ρυθμό η νιότη κλαδάκι ράθυμο στον άνεμο
φτερουγίζει στο μέτωπό της το όνειρο, στον καιρό της και στον καιρό της πέτρας.

Στους σαράντα δρόμους είχε έναν ψίθυρο ζωής.Μα τότε απέσβετο με μιά λέξη στο στόμα σφηνωμένη.
Ικαριαία πτώση, λιώνουν τα φτερά, όπως σε ονειροφαντασιές, στην αποκοτιά του σάλτου για τ’ απέναντι.
Άσ’το να τρέξει όπως το βρόχινο νερό μέσα από το σαν παλάμη πράσινο φύλλο .

Κατεβαίναμε το βουνό με το χαζέπι στις πλάτες, κουδούνιζαν οι στερναρόπετρες στις σάρες σε κάθε πάτημα,σπίθιζαν
σπίθιζαν κι οι αστραπές και μάς φοβέριζαν σαν χάρακας από το απειλητικό χέρι υστερικής δασκάλας που μάθαινε παιδαγωγός στις πλάτες μας
σερφάροντας,-πρίν τη λέξη-, με οδηγούς κέδρινα παλούκια στις σβάρες
άχνιζαν τα μαλλιά καθώς μπαίναμε κάτω απ τα υπόστεγα με τα τσίγκα για σκεπή
κι είχαμε το βουνό στην τσέπη.Μαλαματένια μας ξυράφια,ξεφτεριών συνάφεια,πάθη βουβά και σκουντουφλάμε,οι άνεμοι μάς κυνηγούν τρέμουνε τα είδωλα στον καθρέφτη
ο νάρκισσος σκύβοντας στην πηγή τρεμουλιάζει στον μίσχο του σαν και την επιφάνεια του νερού.Αποχαυνώνεται χάνεται στο ίνδαλμά του.
Νάρκισσε, μόνο την ηχώ της ακούς;

Σκοτεινιάζει το μάτι με τη σφαγή, στους σαράντα δρόμους έχει έναν ψίθυρο ζωής

Όπως
τα βράδια μας στον πυρωμένο ασβεστόλιθο
ξεθώριαζαν τα χώματα με το φεγγάρι
αλλόκοτο το ξαφνιαστικό πέρασμα των δορυφόρων
στον αστροπότιστο ουρανό και ξαγρυπνούσαμε τις καλοκαιρινές νύχτες στα πετρόστρωτα κρεβάτια.

Μέσα στο αναπάντεχο μια σφήνα αυλάκι,υπόγειο αίσθημα, μουρμουρίζει
διάφανα τα βουνά μας ,η κορυφογραμμή ένα με το χάραμα
Το αλληγορικό τοπίο βγαίνει απ τη ομίχλη του καιρού ξεθολώνει το μάτι
Γέρνεις στην κουπαστή,
ακούς; ο ασβεστόλιθος κοχλάζει
στον ερημότοπο,ώ γη για μέλλον ,στρέφεσαι όπως το φύλλο στον ήλιο.
*
Βρόχινο νερό πάνω σε μιάν ασπίδα
απέσβετο,κι η λέξη στο στόμα σφηνωμένη σαν σφαίρα, δεν απόσωσες τη στόρηση του γυρισμού.Είμαστε από χάος .Είμαστε και από σκόνη.

να πώ
Τί γράφει η πλάκα
χτυπώ

χώρα

έργο Νεοκλή Κυριάκου:

%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%b1

Χώρα,
δυό πλατανόφυλλα που τα χαϊδεύει το κύμα
χώρα,
που από τους λόφους της, βύζαξαν οι αιώνες
κι ανατράφηκαν τα παιδιά της
χρυσάφια μαστών
από κορίτσια γινωμένο μούστο

Τί πίνω απ τις μαβιές σου ρώγες;

Φουρτούνα μπλέ

Όλη αυτή η θάλασσα, στη συμβολή τριών πελάγων στο άκρο των Κυθήρων, από μαύρη ελαφρόπετρα και πίσσα τα βροντερά της κύματα χτυπάνε τη βάρκα μου σαν σφύρες, με κυκλώνει το λιωμένο μυστήριο, ένα πράγμα που έπλασε το νησαίο πολιτισμό, μιά βαθιά διάσχιση που κατοίκησε και κατοικεί τα όνειρα, κάνει τα σπίτια ν αρμενίζουν και τα πλεούμενα να ακινητούν στέλνει τα ουράνια μέχρι τα βάθη και σηκώνει τους βυθούς μεσούρανα, στερεώνει κι ακινητεί το κύμα κινεί ρευστοποιεί βράχια και στεριές σαν μαύρο σύννεφο σκεπάζει τον ήλιο και τα μάτια δείχνοντας την όψη του αλλιώς.
Από την άβυσσο πίσσα ελαφρόπετρα κι απ τον ουρανό σύννεφο μολυβένιο σε αφυκτική πλαισίωση νησαίο σχίσμα ζωής ακαταπαύστως ξάλιμο της ύπαρξης μυστήριο.

ζαχαρόμηλα

%ce%b6%ce%b1%cf%87%ce%b1%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%b7%ce%bb%ce%b1

παίρνω ζωή από ορό αλήθειας
με ξυπνά η ξανθοβαρβάρα και μου ρουφά το αίμα
με γλυκά μάτια είναι σαν να μου το επιστρέφει

το χέρι σου φωτιά με δάχτυλα
τα χείλη σου κερήθρες

ασίγαστο φτερούγισμα κατάποση
και κάνουν μέλι
ώρες τρυγητού με γυριστό κοπίδι
μια κουταλιά μέλι σφαγμένος ήλιος στο δισκοπότηρο

τροπικοί αλιγάτορες ξεφυσούν
πνοή που τους πρασίνισε και σβήνουν
το ένα χέρι γράφει το άλλο περιγράφει
αμφιδέξιος καημός
αχερόντια κάνει τον ήλιο να βασιλέψει

παίρνω ζωή από ορό αλήθειας
με σηκώνει η ξανθοβαρβάρα και μου τρυγά το αίμα
με γλυκά μάτια είναι σαν να μου το ξαναδίνει

Δώστε μου ένα νησί και μιά λιμνη και ξέρω εγώ


ο Ιουλιανός στέκεται
αρχαίο ακρωτήρι
κατάμεσα
σε μια θάλασσα Χριστιανών

Κωπηλατώ για μένα
η σχεδία για τον άδη είναι μία
για φτωχούς και μή
για άρχοντες και τιποτένιους
για στρατηγό και μαχητή
για νικητή και για χαμένο

φιδοβοσκός, οι έγνοιες του φώλιασαν μέσα του
φίδια και τις τρέφει
πάθος μου είσαι Αφροδίτη,
πάθος μου Αφροδίτη του μήλου
________________________
Τί θέλουνε οι τοκογλύφοι;
οι Δυνάστες οι «δικοί»μας ;
Τί να θέλουν;
Τι θέλουνε οι άτιμοι ,
δυνάστες και τοκογλύφοι;
(αυτό που λένε πνίγεται στο χρυσάφι
ήλιος που βυθίζεται στη χρυσή του θάλασσα
η Κυρία φορτωμένη χρυσάφι γλιστρά στο νερό και πάει)
Η Δέσποινα των τιμών μας προσκαλεί,προσκαλεί
Venter venustus,cunni cultrix
(:κοιλιά ωραία,θεραπαινίδα του αιδοίου).
_________________
Ποιητής είναι κάποιος που φτιάχνει
φτιάχνει τον εαυτό του,τον επινοεί
Φυτεύοντας λέξεις στο χώμα της γλώσσας
στο χωράφι του ασυνείδητου
ξεφυλλίζει ύπνο ξυπνό μάτι
_______________________________
Δυνάστες και τοκογλύφοι ένα.
1.Δεν γίνεται να μην σκληρύνουν οι εξουσίες
αφού σκληρύνουν οι λαοί και απαιτήσουν έκτακτα μέτρα
2Με μεγάλη ευήθεια ο νεοέλληνας έσπευσε να πνιγεί
στο λεκανοπέδιο,εξουδετερώνοντας την αττική γή
3.Αφού βαρεθείς να κοιτάς το περίγραμμα και στραφείς
στην πραγματικότητα του καθημερινού διαπιστώνεις μικρότητα
και άνοια,βαλμένοι όλοι σε ένα βαθύ άνευ
Δεν είναι το ρηχό που τρομάζει,είναι η ανικανότητα
να αντικρύσουν έστω κάτι.Κι όμως με τα μέτρα τους
είναι πετυχημένοι
4.Η χώρα έπιασε το όριό της από το οποίο οπισθοχωρεί
δρομαίως,οι μεταπολεμικές γενιές αποδεικνύονται
ολιγωρούσες παρόλη την προσπάθεια.
5.Διάγω εν απελπισία
«πολύμορφες οι περιστάσεις
πολλά τα ανέλπιστα που ο άνθρωπος γυροφέρνει
όμως στα απροσδόκητα ,πέρασμα βρίσκει
η επίμονη υποχρεωτικότητα»(Απο βιβλίο ελληνικό)
6.Ο τυφλοπόντικας δεν φτάνει
στην ηδονή
7.Χρηματιστικό κόλπο,
η επικυριαρχία στην αγορά,
χρηματίζω είναι το ρήμα
που βάφει τον κόσμο πιστωτικό γεγονός.
*Ο νόμος των κανονιοφόρων είναι το έκνομο εν πολέμω,
η επικυριαρχία είναι στη γεωπολιτική της νήσου άρθρο ένα από αιώνος

Bice

 

ένα σκοτεινό αεράκι για να ανέβει
μέσα στις φλέβες μας λευκό το μεσημέρι

κρύο σαν χιονόνερο τρυπά την πέτρα
λευκή ανεμώνη του χιονιά άνθος τραγούδι

νεράκι ανάμεσα στις πέτρες
κελάρυσμα σιγαλό να αναπαύει

στον Άρνο που σε είδα να περνάς
κι ανέμιζαν τα μαλλιά σου ίδιο κύμα του,

μου τίναξαν τα μυαλά τα χαϊμαλιά σου
η ομορφιά σου Bice

ΧΕΡΙ

Έχω ψηθεί στα κιλοβάτ χιλιάδας προβολέων
Και ξέρε το είμαι σκορπιός και οχι χαμαιλέων
Κυκλοδίωκτα μέσα στα πλατώ τα φώτα
Έστρεψα και κατά πρόσωπο κι από τα νώτα
Σελίδες κι αν ξεφύλλισα κι οχι μελάνια της σουπιάς
Πάρεξ με το αίμα αυλακωμένες της οχιάς

Στη γραφη δικό μου τυπώνω χαρακτήρα
Εγώ στρέφω και φτεροκάλαμο και σβηστήρα
Κι από του έργου τούτου δω, τα συλλαβογράμματα
Εγώ να ειδοποιώ το νου που έχει η γούνα ράμματα

Σχέδια μια φορά και παντός είδους χαρτογραφήσεις
Δεν έχει η γη γωνιά κρυφή, κάνω παντού αναδιφήσεις
Με το νου έχω συχνά πυκνά συνεργασία
Σε κάθε έργο βάνω υγρασία.

Εγώ είμαι ο άρχων της αφής, εγώ ο ενορχηστρωτής
Εγώ να συλλέγω, εγώ να δρω, και στην καμπή όποιας στροφής
Κρατάω τα ηνία, βαθιά επισκοπώ ορυχεία, υποστάτης όποιας τροφής κτλ.

και τη θλίψη σαν πανωφόρι αποτινάζοντας

%ce%bc%ce%b93
“ ‘Η ποίηση έχει αλλάξει αντικείμενο ” (Η τέχνη δεν ξεπερνιέται όπως η επιστήμη και οι τεχνικές της.Το να γράφεις με το πληκτρολόγιο του Γκέητς δεν σημαίνει πως απαιτείται λιγότερο επιδέξιο χέρι από εκείνο που πελέκαε με καλέμι και σφυρί τα σφηνοειδή του Χαμουραμπί ή τα γοτθικά του Γκέτε. Άν αμφιβάλλετε ανατρέξτε στις πηγές εκείνες και κάνετε μια στοιχειώδη σύγκριση. Ένας αδιαμφισβήτητος δείκτης για την πρόοδο της ποίησης :Ξέρουμε ότι όσο κι αν προχώρησε μπροστά η τέχνη του ποιητή,ακόμη παραμένει μεγαλύτερος των ποιητών όλων των εποχών ο Όμηρος,ο και Ιδρυτής του δυτικού πολιτισμού,και χωρίς καμιά πιθανότητα να τον ξεπεράσουν.Η ακαταμάχητη ενότητα που όλα τα συνέχει.Ήδη ο λαός των Ελλήνων ήταν με κατεύθυνση και γλώσσα.Και πολιτισμό.(Μόνο οι πιο μεγάλοι ποιητές έγραφαν και γράφουν με το στόμα.Αρχέτυπο της ποίησης είναι το έπος-είπα και ελάλησα-).
Ποιά είναι η Τομή,πρέπει να το διερευνήσουμε.Γιατί τομή υπάρχει.Όμως ποιά ,πού έγκειται.Το ερώτημα αφού τέθηκε.Οι απαντήσεις έρχονται σωρηδόν. Ένα κρατούμενο,η θέση που παίρνει ο Μπωντλέρ ώστε μέσα στα συγχρονικά συμφραζόμενα να μπει στο χώρο του αρχαίου και να μας γνέφει.Ακόμα η θέση του Χέλντερλιν:Πώς να τη δούμε την αρχαιότητα.
Άρα κοιτάζουν από ένα σημείο εκτός,όπως ο Γκαλιλέι με το τηλεσκόπιο κοιτάει γή και άστρα τοποθετημένος σε σημείο σαν έξω απ τη γη. Αυτό το σημείο που εκλέγει και ο φαουστικός άνθρωπος.
Οι μέσοι αιώνες θα μας το δείξουν.
Η ανθρώπινη νοημοσύνη πιέζεται να διαλέξει τελειότητα της ζωής ή του έργου(Γέιτς)
“Το δίλημμα είναι ψεύτικο.Η τελειότητα είναι ανέφικτη και στις δύο περιπτώσεις”. -Αυτά είναι διλήμματα του Όντεν,και δεν είναι τα μόνα.Με αυτά έκοψε καρπό.
*
Γιατί το πνευματικά ωραίο υπάρχει όταν γίνεται αντιληπτό,η αντίληψη είναι εκείνη που το επισημαίνει και το προάγει . Στο ζωγραφισμένο άνθος η ομορφιά είναι πνευματική. Για κάθε άγαλμα που θαυμάζουμε πολλά άλλα θαμμένα ή απωλεσμένα για πάντα,μετέχουν στην ομορφιά του.Όπως μετέχει ο χαμένος κόσμος στη λάμψη του υπάρχοντος.Τόσοι άνθρωποι πρόγονοι στα θεμέλια του ανθρώπου,που κι εκείνοι είχαν άλλα θεμέλια. Η ομορφιά είναι στο βίωμα. Το άγριο ρόδο γίνεται ωραίο,η ομορφιά του λαβαίνει υπόσταση μόλις το δεί ένα μάτι,αλλιώς η ομορφιά του παρότι δεν πάει στράφι αφού μετέχει σε κάθε ρόδο ειδωμένο έχει και το προνόμιο να λείπει από όλα τα μπουκέτα. Έχει την πρωτοκαθεδρία της απουσίας,που ως γνωστόν αγκαλιάζει την παρουσία όπως η αγριοτριανταφυλιά τον κορμό της ελιάς σε ποίημα του Ρίλκε.
Δεν μπορείς να αγαπάς χωρίς να αγαπάς,επειδή το ποίημα μπορεί να δουλέψει και έτσι.Μόνο όταν είναι δικό σου πάθος το ενσωματώνει ο στίχος .Γιατί στο ποίημα μπορεί να μην ενσαρκώνεται ο ποιητής, αλλά το πάθος όπως αστραπή μέσα σε σύννεφο καταφλέγει το στίχο.Αλλιώς μόνο καπνό αναθρώσκοντα θα δεί ο αναγνώστης από τη μακρινή πατρίδα της συγκίνησης.Η Ιθάκη πρέπει να υπάρχει πάντα εκεί.Με τους μνηστήρες και την ενσαρκωμένη ιδεατή του πάθους
Περί ηθικολογίας.Κρατά μέχρι να στρίψεις στη γωνία ,κάθε επιτίμηση του ιερέα.Ο πλανόδιος έμπορος , ο γυρολόγος ,μπορούν να σου πλασάρουν κι ένα σκάρτο πράμα μαζί με δυό γνήσια,ο παπάς δεν μπορεί να σου αποσπάσει μήτε μια λειτουργιά αφότου ο διαφωτισμός τον έθεσε εκτός μάχης.Αυτά η συγκίνηση τα κατέχει καλά .Επειδή η συγκίνηση σπάει πρώτη το καλούπι της μπάμπουσκας γιατί τα χέρια της είναι παιδικά σαν του ποιητή.
Η εμπροσθοφυλακή, αβανγκάρντ,είναι κάτι που δεν το παραγγέλνεις και θερίζεται πρώτη.Είναι το μόνο κοινό που έχει με το στράτευμα. Τί είναι οι πρωτοπόροι;Μήπως όχι αυτοί που μας ζητούν επίμονα να τους δίνουμε το θαυμασμό μας ,όχι για το έργο τους, αλλά για τα τρικ του έργου τους λες και είναι θαυματουργοί,ταχυδακτυλουργοί.“Η πόζα δεν κάνει καλό ούτε καλή την πρόζα”. (Πώς το είχε πρωτοπεί; Ά,ναί! Να φτιάχνω κι εγώ τέτοιες φράσεις.Σαν του Σοπενάουερ) Κάποτε όμως τα θαύματα τελειώνουν,και τα ταχυδακτυλουργικά τρικ αποκαλύπτονται,τότε μένει μόνο του το έργο,κι άν είναι τσίγκος ,όσο να κουδουνίζει χρυσάφι δεν το κάνεις.
Κι έτσι,εντρυφώντας,παίρνεις κι ανάλογους δρόμους που δεν τους έχει στιγματίσει η ορθοέπεια,αυτοί οι δρόμοι έχουν παράδοξο όνομα είναι αήθεις.Κάπως πέρα των τετριμμένων ηθών,πέραν του συνήθους ήθους,στη χώρα του δικού σου δαίμονα,που δεν του ταιριάζουν οι εντιμότητες . Σαν να λέμε. -Ήθος; Ξεχωριστό.Αδέσμευτο.‘Υφος; Λίγο έξω απ τις γραμμές.- Επί του παραδόξου,έχουν πει πως αν δεν είναι λίγο παράδοξο δεν έχει ενδιαφέρον,(άρα όσους περιλαμβάνει ο κατάλογος δεν είναι πολύ μεγάλοι).
Το να βαριέσαι να τελειώσεις στις λεπτομέρειές του ένα έργο,μπορεί να σημαίνει ότι αδιαφορείς για τα δευτερεύοντα ,εκείνα που ο κριτικός θεωρεί απαραίτητα. Άν θα τα ξαναπιάσεις είναι ζήτημα συνείδησης κι όχι κρίσης.Μάλλον μια ευφυής πρόσθεση μπορεί νάχει να ρίξει άλλο φως.Για να μπείς στη φράση,ενός αξιομνημόνευτου έργου,πρέπει να τη στύψεις .Όπως τα λεμόνια. Μόνο τότε βγάζουν το ξινό τους μαζί με το πικρό κουκούτσι.

Πειραματικό σχολείο

 

1.Μια ανατολή μια δύση ,ολοκληρώνεται ο κύκλος καθώς επιβεβαιώνουμε με το θάνατό μας τα ανυπόστατα.Έτσι αποκαθίσταται η αδικία.Αφού καμιά ύπαρξη δεν ξεπερνά αυτά τα όρια,δικαία η αμοιβή. -Κοιτάμε τ αστέρια,είναι πιο λεπτά απ’ τα δάχτυλα μας.

2.Πώς διαγράφεται η σιλουέτα του θεού στο σούρουπο της οικουμένης και οι αγκαθεροί αχινοί της ηδονής;

3.Πίσω αστράφτει λευκό φως,σάβανο από τη σιωπή του κόσμου. Τα χείλη δεν μιλούν ολοκληρώνουν τη σιωπή σταυρός είναι ο ίδιος ο άνθρωπος,σταυρός είναι ο δείκτης κάθετος στα χείλη,παντοτινή σιωπή ,η ύπαρξη διατρανώνεται.

4.Στο σταυρό θάνατος και σιωπή είναι ένα,όπως το ξύλο του που αποτελείται από τα δυό του στοιχεία,το ξύλινο,κάθετη και οριζόντια σανίδα στο πέλαγος του χρόνου,τις πύρινες σταγόνες στη βάση του ξύλου.Ο Γκρέκο ,στην κάθετη κεραία απελπισίας,θα αντιτείνει αποκαλυψιακά χέρια υψούμενα μαζί με πύρινες μορφές αυθεντική αθανασία.

5.Καθήλωση είναι αυτό.Μια μεταφυσική της ύλης δοσμένης στο χρόνο.

6.Χωρίς αυτό το αφήγημα, ο δυτικός άνθρωπος φαίνεται να δεινοπαθεί.Η εκκοσμίκευση τον αφήνει παντελώς απροσανατόλιστο.Αλύτρωτο.Εν αφασία.Το αρχέγονο δρά αποσυρόμενο.Η ουλή του πόνου παραμένει όπως το τραύμα από αγριόχοιρο του «ούτινος». Ο μυθικός κάπρος οργώνει τον πάγο.Το ησιόδειο άροτρο κατεβαίνει από την αλετροπόδα!

-Να γιατί και ποιές εκφράσεις κάθονται αμέσως.Είναι όσες ήδη έχουν πιάσει στασίδι στο γραφτό ,στην ψυχή .

Εμπύρευμα: “ο κόσμος της σιωπής”

Σκέφτηκες ποτέ σου
Το χρεών ως χρόνος και όν. Ταυτόν.
Το χρεών υποβαστάζει ως χρόνος την ύπαρξη άρα το είναι κατά τον Αναξίμανδρο.
*
Να πιάσω τη γραμμή σου σε ανάριθμο γέλιο
και να χαρούν τα σύμπαντα χαρμόσυνες καμπάνες
και να χαρώ το γέλιο σου ασπροκκλησιά φεγγόβολη.
Κι έτσι θα φεύγαμε ,θάχαμε φύγει.
Όμορφο μες στο πνευματικά όμορφο.
Τα μάτια της δυό λίμνες σκότειες.
*
Όπως δεν υπάρχει απέξω για να παρατηρήσουμε το νού
(κι όμως ο νούς ανανοείται , είναι από
φτιάξιμό του ανανοητικός, κι εδώ, υστερεί το σύμπαν),
έτσι δεν έχουμε τρόπο να παρατηρήσουμε απ έξω το σύμπαν.
Η νόησή μας είναι φτιαγμένη πεπερασμένα
(φαίνεται ότι ως αντάλαγμα της δόθηκε άπειρη δυνατότης)
και υποθέτουμε πως και το σύμπαν είναι παρόμοιο,όμως μπορεί να είναι άπειρο
και δεν έχουμε τρόπο να το βεβαιώσουμε .
(Πλωτίνεια άπλωσις σαν σταγόνα λάδι στο χαρτί)
Γνωρίζουμε μιά μικρή περιοχή του υπάρχοντος ,
άν και πολύ περισσότερα από παλιά,
όμως το πολύ είναι άγνωστος τόπος και χρόνος.
Το βήμα της σκέψης θα μετρηθεί στην περιοχή του τρομερού.Σ’αυτό
το αντίκρισμα θέλει άλλου είδους λαβές:Αγώνας και αγωνία που πηγάζουν
από το εύθραυστο πλάσιμο μας.Από τη λεπτότατη χορδή που μας κρατά
όρθιους και ανασαίνουμε.Εδώ κάθε επιστημονική και οντολογική αισιοδοξία,
κάθε τόνος βεβαιωτικός χάνει τον τωρό,τα πράγματα εξαχνίζονται
μιά δόνηση απελπισμού και μας κλέβει τον κόσμο απ’ τη ματιά μας.
Ένας συναισθηματικός τόνος αποχρωματίζει την κοψιά της γνώσης
και εισβάλει ακάθεκτη η απόγνωση,η αβεβαιότητα , η αμφιβολία και:»Ου δεί αμφιβάλειν».
«Να θυμηθείς πως με ξέχασες.»
*
«Όποιος κατουράει στη θάλασσα θα το βρεί στο ψωμί του»
Ανεβαίνοντας προς την ψηλοκορφή ίδρωνε κι αρμύριζε το κορμί.
Θάλασσα ο ιδρώτας της γης στο αγκομαχητό της στο στερέωμα
των ουρανών,γι αυτό γελά ο Ήλιος στην πλάτη της.
Κι ο Προμηθέας στον Καύκασο ,ο κλέφτης της θείας φλόγας,αντικρύ-
ζοντας στον πόντο το μύριο φώς στο κύμα ,χιλιάδες ήλιους
ν’ αστράφτουν στο λιόγερμα σκέφτεται τη μοναδική φωτιά του
που έκλεψε για τον άνθρωπο κι αστράφτει στα μύρια χέρια των,
κάθε χεράκι και φώς φέγγει τα μάτια τους,
πόρτες που φωτίζουν το νού τους.Διττή η φωτιά,
ζέστη και φλόγα που, γεννά το αντικείμενό της.
*
Με όλες τις προσπάθειες ,με όλες τις εξάρσεις,σκοντάφτει
και είναι τος πάλι στην απόγνωση.Πονήματα και πόνος και στερημένος
από δροσιά.Από μιάς αρχής όλα τα βήματα πέφτουν στη νύχτα.
Κι είναι σκοτάδι ο στεναγμός.Δεν κατεβαίνει το ψωμί,δε βρίσκει
στέγη να τον στεγάσει οικεία.Από γκρεμό σ’ άλλο γκρεμό χειροπαιδεμός.
Άχαρα τα παλαίσματα ,τάχα που ν’ ακουμπήσει;
Παλμός που βύθισε το σπλάχνο του,βύθιος καημός τον θλίβει.
Κρυφός ρυθμός και μάχεται ν’ ανέβει απ’ το πολύ παθητικό του νου.
Αδειάζει κι έτσι η όρεξη απ’ την όμοια τροφή,που κάνει τα
κρυφοσκιρτήματα να λουφάζουν.Άσε του αέρα ν’ ανασάνει.
*
Παίρνουμε ρυθμό, από τα γενοφάσκια μας για τον ύπνο(λάρωμα).
*
*
Κεκτημένο της έρευνας:1.Ο εγκέφαλος και τα σωματικά συμφραζόμενα,ξεπερνούν κατά πολύ τις ανάγκες του βιολειτουργισμού.Ο εγκέφαλος έχει μνήμη λειτουργειών του μέλλοντος,κλείνει μέσα του το άπειρο.2.Η συνείδηση δεν μπορεί να μεταγραφεί μηχανικά .Πρέπει να κατανοηθεί ως μεταμορφωτική αυθυπέρβαση του εγκεφάλου.–

Από τα γκέιζερ

δεν μπορείς χωρίς τη στάχτη τους να θυμηθείς πώς ήταν τα φιλιά

Το ζήτημα είναι να δεις τον πίδακα στο ντοκυμαντέρ χωρίς να στο υποδείξουν. Τις αναβράζουσες ουσίες της πραγματικότητας το στήθος της κοπελιάς που πάλλει από σφρίγος καθώς βαδίζει και κοιτάει το φεγγάρι καταμεσήμερο στη Σταδίου, ίδιο με το στήθος της και το τοπίο διαρρηγνύεται .

Το κορίτσι σαν θαυμαστικό σε καμπύλες, ορίζει τη γραφή και τα σύμβολά της.

Βρέχει στις ψυχές στο χώμα των ψυχών να ποτίσουν θλίψη Μέσα από το φυτίλι του πόνου μιά φλόγα καίει το πένθος Η ποίηση πελεκάει το ραβδί της εκείνο γίνεται δαυλός κι ανθίζει στου Ομήρου τα πισωπατήματα Ήλιος σβούρα φωτιάς εναλλασσόμενα ρεύματα σκοτάδια μαγικά σαν πέφτουν στα βλέφαρα και ονειρεύεσαι
*
Ο τύπος είναι σε ένα διάλογο με τα αρχέτυπα,Δεν είναι λίγο να βλέπεις την εναλλαγή πάγου και φωτιάς αδιαλείπτως .Κάποια στιγμή θα μπείς στη μέση ,όχι για να χορέψεις όπως εκείνα,αλλά για να θεραπεύσεις το βλέμμα σου στα αγιασμένα αυτά σημάδια των θεών σου.Η αλήθεια είναι ότι τον ενδιαφέρει το εξ επαφής άδραγμα της μνήμης.Το βαθύ το αρχετυπικό ή γνήσια αγγιγμένη ύλη.Το καλεί:Μνήμη ύλη έλα!Αυτό που είπαν άγγιασμα οι φιλόσοφοι.Η περιβολή τού Είναι.Ένα ιδιαίτερα σκοτεινό φώς,που αμυδρά το ανακαλεί το σέλας.Η κλήση έρχεται πέρα από σένα κι όμως φαίνεται να έρχεται σαν από σένα.Είναι οι κιγκλίδες του όντος η γλώσσα.ως εικόνα και το άλλο της.

Το πράγμα προχωράει μέσα στο θεό στο 11 λεπτό στη γυμνή γη στα γκέιζερ

αυτές οι ομιλητικές ράβδοι ,απο μαγνήτιση χαώδη προσανατολισμένη

Θέλει σοβαρότητα η στιγμή κάνει μια φαινομενολογία της χώρας του με τέχνη των στοιχείων και μέσα της την ιστορία ως βαθύ μύθευμα τραγικό βήμα συλλαμβάνει την πλημμυρίδα της φτώχειας που μαγνητίζεται από το βορρά και θα γίνει βορά των συγκυριών λόγω ασύμβατων καταστάσεων.Η τέχνη σχίζει το χρόνο η ιστορία δεν είναι μια μάθηση,είναι πρώτα πάθηση το βλέμμα διενερμηνεύει πρώτα έχει πάθει οι νεκρικές φόρμες σαν να δείχνει ένα ξεφλούδισμα ,σκάει το κουκούλι μάλλον είναι σε φασκιές αντιστρέφει τον Μπέκετ.

Είναι γιατί τα γκέιζερ δεν τον αφήνουν να χαθεί στην άβυσσο δείχνουν ένα συνεχές ανάβλυσμα, η γή είναι η μάνα κι ας μας καταβροχθίζει δες εκεί τι γεννά ακαταπαύστως,που θά’ λεγε ο Κάλβος σ αυτό το επεισόδιο που είναι η ιστορία του ανθρώπου το αρχέγονο(η αέναη γέννηση ) είναι μια μαρτυρία για το άλλο, Γιατί η τέχνη σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι μια διατάραξη ,μια αντιστροφή των συμβάσεων.Διασάλευση των εν υπνώσει.Κάτι προπολιτισμικό διαλέγεται με την πολιτισμική κατάρρευση κι έρχεται με όλα τα καλούδια του Πόλου σαν αναμαγνητισμός. Εισδύει στο πολιτισμικό τοπίο ,όχι για να καταλύσει αλλά για να επαναπροσδιορίσει, βάζει στο παιχνίδι το μάγμα .Νέο πυρήνα νοήματος.Νέο υλικό χρωματικό στοιχειακό.

Όχι στοιχεία πιά ,πρωτοστοιχεία,όχι γράμματα πια, πρωτογράμματα .Εμπλουτισμός μαγματικός.Μπορεί το εδώ να ωφεληθεί;Τί είναι το εδώ;Τι το εκεί;Αυτή η αποκατάσταση είναι ανέφικτη,αλλά εφικτή στην τέχνη Υπαρξιακά ήδη είναι παρούσα η στιγμή της διάσωσης χάρη στη χειρονομία του καλλιτέχνη,που θηρεύει νόημα καθότι είναι ο σύγχρονος θρησκευτικός λειτουργός.
Και κάτι άλλο. Ό,τι ο Γιάννης Κουνέλλης έριξε ανάμεσά μας όπως ο μάγος το μανιτάρι ανάμεσα στα χόρτα ο παραπάνω καλλιτέχνης το έχει προ ομμάτων κάθε μέρα και επί πλέον στην πιο πλήρη ζωντάνια του υλικού.Αυτό προς επίρρωση του εγχειρήματος.Κι έχω κάνει ένα κείμενο παρεμφερές.
__________________________

( Πύρινα γράμματα στην ασβεστόπετρα)Τώρα θέλω να τραγουδήσω μέσα στης άνοιξης το μάτι καθώς ξανοίγει ο καιρός κι έχουν τα χρώματα ένα κάτι από τον ήλιο κι απ το φως Εκστατικός θέλω ν ανέβω πάνω στού ήλιου τα χωράφια μες το τραγούδι του ανέμου μες το φτερό της καρδερίνας Ξεφτεριών συνάφεια μαλαματένια μου ξυράφια τοπία του ήλιου περπατώ κι όλο ρωτώ κι όλο ρωτώ Τι με ξελόγιασε;Όλη η φωτιά γυρνάει στον ήλιο μέσα απ τις σκάλες των βουνών
Χρόνος φυσά τα πανιά της μοίρας

____________________
ΑΜΦΙΚΥΡΤΟ ΤΟΞΟ ΤΕΝΤΩΝΕΙ ΤΗ ΧΟΡΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΟ ΒΕΛΟΣ

Εν κρυπτώ και παραβύστω;
Ασπάλαξ με χέρια που βλέπουν
Ανοίγει στο χώμα διαδρομές
Δεν σκοτίζεται Για του απάνω κόσμου τιμές
Διακριτικά παρακάμπτει πατημένες αυλές.

__________________
Η αποτυχία είναι ιερότερο πράγμα από την επιτυχία είναι ασύγκριτα βαθύ το φιλμ,σαν το νερό της Ισλανδίας που έρχεται από τα βάθη της γης όπως και όλη η χώρα άλλωστε.

Όπου οι ενήλικες έχουν αναμνήσεις το παιδί έχει προσδοκίες,έτσι κοιτάζοντας στη λίμνη βλέπουν αυτό που έχουν. Η ανάμνηση φέρει μέσα της μελαγχολία η προσδοκία είναι άνευ δέους.

Και τώρα να μην ξεχάσω να πω,ότι εμείς οι τωρινοί πάσχοντες ,έχοντας ακόμα στο μυαλό μέρες παχυλές που διαβήκανε, δεν είμαστε σε θέση να διαλεχτούμε με τη γέννηση της νέας Ελλάδας γιατί μας μαγνήτισαν σκαιωδώς μυθεύματα από μοιραία εισβολή. Ευκαιρία να δούμε το μέγα μάθημα κι η τέχνη μας να μεστώσει διαπερασμένη από τις σφαίρες της επανάστασης του 21 να ριγεί η φουστανέλα σαν αρχαϊκή κολώνα καθώς ο πολεμιστής ρίχνει το θάρρος του καταπάνω Ελεύθερος. Πολεμικός χορός ιδρώνουν τα μάρμαρα φλογίζονται τα άρματα κραυγές αρχέγονες Ε λ ε υ θ ε ρ ί α για τον Κάλβο μοιράζεται σαν ψωμί μοιράζεται σαν λειτουργιά.

Ανάγνωση πρόχειρη στο φιλμ είναι μερική.Καθώς με βάζει ο Όντεν στην Ισλανδική εθνογνωσία του να βρώ τις αντιστίξεις του ποιητικού του είναι.Τα αρχέτυπα σε ένα άλλο φόντο πολιτισμικό,μιας ψηφιοθέτησης σε όλο το τοπίο ψηφιακής έξαρσης.

-μουσικό διάλειμμα https://www.youtube.com/watch?v=fJVH9qgySXU- Κυρά Φροσύνη τ όνομά σου τρελοβάπορο στη λίμνη.-

Τα λείψανα,μια άλλη κατηγορία ειδώλων δεν χρειάζονται πυραμίδες ,τα στοιχειώνει το κρύο του πόλου στο μέγα κριτήριο,καθαρτήριο ,όχι με τη θρησκευτική έννοια.Εκείνοι μάς κρίνουν ,όντας πριν τον πολιτισμό,και διακρίνουν τη διαφθορά μας την πολιτισμική εγείρονται μέσα στο έργο του καλλιτέχνη,κινούν το χέρι του και μας κοιτούν.

Παγωμένα καρρέ της ανθρωπότητας ,εσωτερικά φλεγόμενα μαγματικά, μέγιστη θλίψη μέσα στον θεατή σαν να επιθεωρεί τα μνήματα.Οπωσδήποτε είναι και η εικαστική ικανότητα του καλλιτέχνη,να αποδώσει πχ ένα καρπερό γυναίκειο στήθος,είναι και η ματιά στο υλικό προ ομμάτων,που θέλοντας μη θέλοντας μια έξαρση της γης τον προκαλεί ως μέγα στήθος ,κι αλλού μια οπή στρογγύλη γεμάτη νερό αναβλύζον τον καλεί και βλέπει μέσα εκεί το είδωλό του.

Aphorismi:

-Ο Χάιντεγκερ έπαιξε με του Αχέροντα τα νερά ,
κτύπησε το κουπί του παράφορα στου μηδενός τις κρύπτες,
για να επιστρέψει έντρομος και να κουρνιάσει στου Παρμενίδη τα σκαλιά,
τσουρουφλισμένος από καυτές δηλητηριασμένες στάχτες.
*
Με την πένα μου βγάζω το κρασί μου σ αυτήν υπολογίζω και πίνω.-Αυτό τουλάχιστον μπορούσε να το πει-
*

«Μια φορά κ έναν καιρό ήταν και δεν ήταν» .΄Ετσι αρχίζαν τα παραμύθια κάποτε που ο χειμώνας κυλούσε δίπλα στο τζάκι.

έτσι αρχίζουν τ αρμένικα παραμύθια,κι έτσι θάπρεπε ν αρχίζουν όλα,όπως και κάθε αφήγηση
*
Η διύλιση της οδύνης ,του πόνου,του κακού.Να,τι δίνει στην ποίηση το όνομά της,το αντίβαρο του θανάτου,σχεδόν αντίδοτο,Τη μόνη ζωή μας,Ύπαρξη,τη μαρτυρία της,με τη μορφή καλλιτεχνήματος.
δε σταματάει εκεί,συνεχίζει χωρίς τελεία
ο συγγραφέας πάει για αθανασία,αν αντέξει το έργο του, ο φέρων οργανισμός κερδίζει ένα τάφο με πλάκα αρραγή
που μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί
*
εφτά ζωνάρια κρατάει το αίμα το λέει ο νόμος των ηθών ,εφτά γενιές,μπορείς να κληρονομήσεις,ο συγγραφέας είπαμε αθανατίζεται,τα κόκαλά του σπάνε στα δόντια του Κέρβερου ότι ήταν χώμα ξαναγίνεται χώμα το σώμα ήταν χώμα ίδια λέξη είναι άλλωστε,διάβασε το μύθο του Υγίνου για τη μέριμνα και θα καταλάβεις.
*

-Οι Σίβυλλες μας δίνουν το απόκοσμο,εμείς όμως έχουμε χρεωθεί τον κόσμο.

-Η φύση είναι σαν το όνειρο που στην αφήγησή του ολοκληρώνεται.Κι η φύση αλλιώς δεν έχει φωνή,ο νόμος της ακούει τις εξισώσεις μας να τον αφηγούνται.

-Λες και η βιολογία θα μπορούσε να αδράξει όλη την αλήθεια.Να μας τυλίξει στο νόμο της εξέλιξης μιά κι όξω,είπε, καθώς κατέβαινε τις σκάλες του μετρό.

-Μια αναδάσωση στα αποψιλωμένα δάση του πνεύματος επιβάλλεται.Μάλιστα αφ ότου τα μεγάλα τσεκούρια των κατεδαφιστών τα πετσόκοψαν ανηλεώς.

-σμαράγδι από τα μάτια σου πλατύ ποτάμι εβάψανε τα πράγματα έβαψε ο κόσμος έβαψε η μέρα .

«Οβελιστήριο των ελπίδων» Το τραγούδι(Ηπειρώτικο γαλάζιο)

ΠΛΥΝΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΟΥ ΜΕ ΦΩΣ
ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΓΙΝΕ ΑΔΕΡΦΟΣ
ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΚΑΕΙΣ ΣΑ ΦΡΥΓΑΝΟ
ΜΥΡΙΣΕ ΔΕΝΤΡΟΛΙΒΑΝΟ
ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ
ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΣΤΑΧΤΗ ΜΕΝΕΙ


ΜΑΘΕ ΤΟ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΟ
ΣΟΦΙΑΣ ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΟ
ΨΗΛΑ ΌΣΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
ΟΣΑ ΕΚΕΙ ΑΝ ΤΑΞΕΙΣ
ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΟΥ ΜΕΤΡΑΣ
ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΘΑ ΠΑΣ

ט
Όλη η βουνίσια μνήμη
Μαζί σου τώρα σμίγει
Καυκάσιος γίνεσαι δεσμώτης
Κάτω βοά η ανθρωπότης

Από του πλευρού σου την πληγή
αναπνέει ο Προμηθέας
κυμάτισμα θαλάσσιας θέας
σου στέλνει γέλιου αφορμή.
Μη φοβηθείς σε κυκλώνει το σμήνος των Ωκεανίδων.
טּטּטּטּטּטּטּטּטּטּ

Όμποε στη βροχή

Τροχίζεις τσεκούρια ξύνεις μολύβια τώρα τη φράση τρόχισε ,τόσο όσο να μην τρυπήσει το χαρτί

κι ούτε να έχει χρεία να προσφύγει στο πεντάγραμμο άδοξη να είναι φερμένη με πραγματικότητα από της φαντασίας το μονοπάτι

Όσα δε μή πεφίληκε Ζεύς ατύζονται βοάν Πιερίων αΐοντα γάν τε και πόντον κατ’ αμαιμάκετον

Κι όσα ο θεός δεν αγάπησε τρομάσσουν σαν ακούν τη βοή των Πιερίων στη γη στη θάλασσα στο απέραντο

τα ποιήματα δεν γράφονται είναι μια διαδικασία όπως των ηφαιστείων και όπως των ιζημάτων με έκρηξη και καθίζηση,είναι εκρηξιγενές και καθιζάνει

πάντα υπάρχει ένα πράγμα που θέλει να βγεί κι αφού βγεί θέλει να βρει ηρεμία

υπάρχει ένα ζήτημα μορφής αυτή σε οδηγεί

αν δεν υπάρχει δεν υπάρχει μητε ποίημα μήτε ποίηση μήτε ποιητής

μορφή είναι ένα σύνολο που ψηφίδα την ψηφίδα έχει το παζλ όλο

πρέπει να βάλεις τις ψηφίδες μόνο σε μιά θέση ,

αυτό είναι μορφή η μορφή υπάρχει είναι εκεί

ας πούμε

ο ήλιος κυκλοδίωκτος ως αράχνη μ εδίπλωνε και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως

εδώ αν δεν έχεις το κυκλοδίωκτος και το ακαταπαύστως πώς θα δέσεις την ηλιαράχνη;

κοίτα το βάθος

μιλά η μάνα ,που της λέει πώς βρέθηκες εδώ και απαντά

αυτό είναι μορφή αυτή η ηλιαράχνη φτιάχνει όλη την ποίηση του Κάλβου

μορφή είναι η ουσία της ποιησης κατι που χωρίς αυτό δεν έχουμε ποίηση

Ρόβας

%ce%b3%ce%b5%cf%86

κάνε την πέτρα λέξη την λέξη πέτρα έτσι όπως βλέπω να λάμπουν σαν από σίδερο οι πλάκες στη διάβαση και αντηχούν τα πέταλα των αλόγων διαβαίνω ο Ρόβας με ασημοπέταλα το νερό λιωμένο μολύβι με λέπια στοιχειού πέρασε μετά από εκατόνπενήντα χρόνια ,νίκησε τον πέτρινο χαλινό του αφηνίασε, δράκος σελωμένοςΉρθε ο καιρός του,έργα των ανθρώπων έργα της αγάπης,και δε φτουράνε στο κάλεσμα της άγριας φύσης.πήρε το τόξο,το βέλος μένει στη φαρέτρα των ανθρώπων

-σπίτι από μαύρο χαλάζι χτυπημένο χάλκινη ασπίδα
-όλη του καλοκαιριού η φλόγα σε μια ρώγα
*
όλα τα αδέξια ποιήματα γυρνούν σε μένα πάλι σαν να γυρεύουνε αρωγή μού μιλούν και αντέχω
————
κοιτα μπορεί το ποίημα να είναι μονόστιχο.Τότε έχεις την ευκαιρία να δεις με τι ποσότητες ιδρύονται οι ποιότητες

-όλη του καλοκαιριού η φλόγα σε μια ρώγα , στίχος που κρύβει τη δύναμη της ποίησης όπως η ρώγα τη φλόγα γι αυτό αυτά τα σημαντικά χρειάζεται να τα ανασύρει η ποίηση κι όχι οποιαδήποτε φλόγα,αλλά του καλοκαιριού όλη τη φλόγα
το κλήμα την έκανε ρώγα ο ποιητής το είδε το έκανε στίχο  η ρώγα ,των κοριτσιών έρεβος, σκίρτησε
αν το ποίημα είναι πλινθόχτιστο αυτός ο στίχος θα είναι ένας πλίνθος του

κι αν είναι το γεφύρι που έπεσε,μια πέτρα πελεκημένη που να ταιριάζει στη μορφή που λέγαμε από που πήρε ο μάστορας τη μορφή;για το μονότοξο;από το ουράνιο τόξο

κοίτα τις φωτογραφίες και θα το δεις,θα το καταλάβεις τώρα ξέρεις κι εσύ να το φτιάξεις αλλά ποιητής είναι εκείνος που το φτιάχνει για πρώτη φορά
έτσι είναι και με τις μεταφορές αυτός που θα το δει πρώτος ,είναι ποιητής,παιδί της ελευθερίας
αυτός που θα το επαναλάβει είναι μιμητής,μίζερος αντιγραφέας
————————————
κόκκινο ρόδι με χαρακιές σαν στην καρδιά μου από επιδέξιο χειρουργικό νυστέρι,ας πούμε του Χούρη στο Ωνάσειο(13.10. 16)

θητεία στο χρώμα Σου πετάω βιολέτες απ το παράθυρο πλημμυρίζουν τα μάτια σου θάλασσες
*
αργόσυρτο το μεσημέρι λιώνει σα βούτυρο το φως όλα καπνός
*
νύχτα ,μέρωμα Νυκτιφαές περί γαῖαν ἀλώμενον ἀλλότριον φῶς.ξένο περιπλανώμενο γύρω απ τη γη τι άλλο Σελήνη δεν έχει δικό της φως κι αυτό που έχει είναι νυχτερινό ξένο απόκοσμο πλανερό
γι αυτό λέμε ξενάκι είμαι και θα’ ρθώ κι ας δαρθώ το ίδιο είναι,μαζί ,ερωτευμένα
λουσμένα στη ίδια θάλασσα που λούζεται η νύχτα και το φεγγάρι.δεν είναι άλλη από τη μουσική
αυτό βλέπει η Σαπφώ και λέει γλυκύπικρον ἀμάχανον ὄρπετον την πιο φοβερή συμπλοκή επιθέτων όλων των αιώνων και μετά έρχεται ο Πίνδαρος με ένα εξίσου δυναμικό χτύπημα επιθέτων,γιατί εκεί έχουμε έρωτα και άθληση και νίκες
Έρος δ ηύτε μ’ ο λυσιμέλης δόνει γλυκύπικρον αμάχανον όρπετον.Έρωτας φτάνει λύνει τα μέλη με δονεί γλυκόπικρος ακατανίκητος τέρας, ποιά φύση και μαλ. κιες αυτά είναι για να έχουμε δικαιολογίες στη χλιαρότητα μας που θα’λεγε ο Ιησούς ο Ναζωραίος ο ωραίος σαν Έλληνας που ήταν έαρ θα πει ανοιχτό ανοίγουν τ αυτιά των άγγλων΄…..αγγέλων πες; σπάνε οι βάνες και ξεχύνονται οι πηγές
φως φαίνω φάν γι-ω φυάδες φώτα φάος φαεινόν φαίδρος φαιδρόν ώμμα αναφύεται φωτάδι φοίβος
είδος ιδέα ορώ όραση όπωπα ώμμα ούς έαρ-λέμε πολλά που δεν ξέρουμε αλλά ωστόσο είναι όμορφο που υπάρχουν μέσα στην γλώσσα
-νεκτάρεα,καλά,όπως τα κόκαλα στο μετρό ο αναγνώστης δεν χαριεντίζεται θέλει να ακούσει την αρρενωπή καρδιά του στο στίχο του ποιητή

Ο ποιητής ,ρουφάει με πλησμονή,κάθε γόνιμη πτυχή,το ουσιώδες βάθος του κάθετου ρυθμού,πρωθόρμητα. Γίνεται όμηρος,που μιλούν μέσα στο έργο του όλες οι περιπλανώμενες στα πελάγη φωνές,σε μιά επιφάνεια λεία, τα θριαμβικά εξάμετρα πολύστιχα τραγούδια ο χυμένος πλίνθος των καστροπόλεων τ’ άπληστα των αχαιών καράβια η χιμαιρική περιπέτεια και τ’ άσπρο φώς.
__________________
έτριξε η μονότοξη χορδή κι από το τέντωμα της φύσης έσπασε.έσπασε η αρχέγονη συμφωνία των ανθρώπων με τα στοιχειά της φύσης Γιατί το μονότοξο αν το κοιτάξεις από μια απόσταση θα δεις πως ο πρωτομάστορας αντέγραψε του ουράνιου τόξου το σχήμα ,τη συμφωνία με τους θεούς του!Με αυτή τη συμφιλίωση πορεύτηκε ο παλιός Έλληνας ως εδώ.Μα δε θα σταματήσει την επικοινωνία μας με το παρελθόν αυτό.Τα κομμένα μέλη είναι ζωντανά στο ζων σώμα.(Τράβα καλέ μ’ τον άλυσσο!)Της φύσης τα στοιχεία το ξέρουν.τα πήρε ο σκοπός θρηνεί ένα βιολί(Της φύσεως γραμματεύς ήν τον κάλαμον αποβρέχων εύνουν)

σε κάθε δρόμο

σε κάθε δρόμο υπάρχει μιά φτωχή γωνιά όσο εφόδιο είναι κάτι για το δρόμο σε κάθε δρόμο υπάρχει

Για δες πως τρεκλίζει ο γείτονας μου ,μπορεί να μοιάζει του ποιητή μου;
Ο τρόπος με τον οποίο χωνεύει κανείς τα πνευματικά πράγματα και ο ρυθμός έχει να κάνει με αντιστάσεις απέναντι στην πρόσληψή τους σαν ένα είδος προστασίας απέναντι στο πολύ αλάτι ή στις πολλές σάλτσες. Ό,τι συντελεί στην αφομοίωση είναι καλό μέχρι να μάθεις τί κάνει το φαγητό πνευματικό.

Επειδή έζησα τόσα χρόνια ,αυτό δεν σημαίνει ότι θα απαλλαγώ από το βάρος να ζήσω κάποια ακόμα,εκείνα που έζησα ούτε μου χρωστάνε ούτε θα με πάρουν στην πλάτη για το υπόλοιπο του χρόνου.Πρέπει να ξυπνάω με τον ίδιο κι απαράλλακτο τρόπο που το έκανα ώς τώρα βρέχοντας το πρόσωπο με ψυχρό νερό.

Σ αυτό το σημείο θα αναφερθώ στο Σεφέρη,όχι για το νερό,αλλά για να θυμηθώ πως είχε μυηθεί από τον Ρίτσαρντς (πχ Το νόημα του νοήματος ) ,στα θεωρητικά της ποίησης και πως είχε καλλιεργήσει την υπομονή να παρατηρεί το ποίημα στους ποιητές που αναφερόταν.Σεβάστηκε πολύ τους έξω μεγάλους μοντερνιστές, όσο αντίστοιχα δεν τίμησε ,χρησιμοποίησε όμως,τους εδώ ομοτέχνους.Είχε μια στάση νεοφτασμένου , που απεχθανόταν ο Φλωμπέρ,αλλά τη “μο ζυστ” την υπηρέτησε πυρετωδώς.Κράτησε πιστά την ξένη γραμμή από την ουρά ,μέχρι που σιγούρεψε το βήμα και συνέχισε μόνος. Τα πράγματα εδώ τα υπαγόρευσε σύμφωνα με τι υλικό βρήκε και τους έδωσε και του έδωσαν την δέουσα ώθηση.

παρένθεση:“Όσο περισσότερο αγαπά κανείς μιά τέχνη τόσο λιγότερο πιθανό είναι να θέλει να παραβιάσει το χώρο της” -Με βάση αυτό έχω να παρατηρήσω ότι καθόλου δεν ήταν έναντι της ποίησης ευνοϊκός -δεν αναφέρομαι στον ποιητή ,αλλά σε αρνητή του.- μπορεί η αποστροφή του να ήταν αποτέλεσμα πρωταρχικού τραύματος.Σκουντιά που εισέπραξε από την “άρνηση” του Σεφέρη. Μπορεί όμως αυτό να σε κρατήσει μακριά από την ποίηση διά βίου , ή μήπως συναθροίζεται αγευσία μούσης; Μήπως δεν σε θέλει και η μούσα των ποιητών μαζί με τον ποιητή;Ναι ,αν υπογραμμίσουμε ότι γνωρίσαμε κι όσους θαμπώθηκαν απ της υψηλόκορμης το λαμπερό φόρεμα.

Μόλις η φράση φουσκώσει όπως τα ψωμιά ή όπως φουσκώνει το νερό με τη νεροποντή στ’ αυλάκια, είναι το μόνο εξαγοράσιμο τίμημα.-Γιατί να περιμένει τα σταφύλια να χάσουν το πράσινο χρώμα τους; -Μα είναι η αναμονή να του έρθει το ποίημα στην πληρότητά του.Τα πράγματα θα σου έρθουν θα σου συμβούν,όπως ακριβώς έχουν συμβεί στον καθένα,και είναι,αμετάκλητα αυτά που θα τεθούν υποχρεωτικά προς υπεράσπιση .Επειδή αυτά είναι.Η ανάπτυξη γίνεται και κατά αναβαθμούς σπουδαιότητας .Ο δείκτης όσο ανεβαίνει τόσο λεπταίνει και αντιστοίχως βαθαίνει , αναδεικνύοντας τον πραγματικό στόχο σε ανάγλυφο φόντο.Οι τελευταίες σελίδες ομολογώ ότι θίγουν κατά τρόπο καίριο την εικόνα του πραγματικού.Είναι μάθημα για αποστήθιση.

Δεν σε σκότωσα εγώ αλλά η σφαίρα.

Ξαφνικά,καθώς περνούσα έξω από το ενεχυροδανειστήριο, βλέπω από τα κάγκελα την επιγραφή “Πωλείται η ψυχή του καθρέφτη”.Δεν έχασα χρόνο κι αμέσως μπήκα και απευθύνθηκα στον υπεύθυνο.Μπορείς σταλήθεια να μου πουλήσεις την ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ; του είπα. Έκείνος σε απάντηση μου ένευσε όχι, και στο καπάκι πρόσθεσε, μόνο η ταμπέλα πουλιέται.

Η πορεία προς το ρήμα είναι υπόθεση γενιάς κι άλλης γενιάς.Μια απάντηση στα Πώς για έναν λαγό που παίζει στα τριφύλλια με το θάνατο

ως Αριγνώτα

 

ψιθυριστό πολύ φιλί

φιλί στο στόμα φιλί στο σώμα

φίλημα

πολύ

 

φιλιά κι ανάσες

του χαδιού το ξύπνημα

κοριτσιού ερύθημα

η ρώγα ψάχνει χείλη

και δάχτυλα

 

τρυφερή ντροπαλή

κρύβεται σαν κορίτσι

δεν καίγεται ,αγνοεί τις λαγνείες

θέλγεται

σαν ρόδο στη σκιά

αβρό

διαιτάται ία και φόρβες

 

μελιχρά κάλλη

ριγώντα σιγώντα

ως η Αριγνώτα

βγαίνει μυστικά στην αυλή των ρεβιθανθώ,

 

κανελόριζα ο έρωτας τί είναι;

 

αναρωτιέται δεν ξέρει ,έχει ακούσει

πώς λαχταρούν οι φίλες της

που τις έχει αρπάξει

τους πήρε τα μυαλά

όπως βοριάς στα βουνά αναμαλλιάζει βελανιδιές

σκορπά τα φύλλα τους

 

ανατριχιάζουν τα κορίτσια

τέρας φριχτό κάτω απ το δέρμα έρπει

δρέπει ηδονές ποθείω και μάομαι

 

βογγά ποθεί της έλυσε τα μέλη

ηδυμελής δονεί

 

στάζει γλύκα στη σχισμή του σύκου

κόμπος μέλι αθέριστο

 

αθερίνα αθέρας

 

σε μια ξέρα σ έχω παρασύρει

ριγάς

δίπλα στων ποντίων κυμάτων το ανήριθμο γέλασμα

σμήνος ωκεανίδων κυκλώνουν το μέτωπό σου

παιχνίδι όπως το παιγχνίδι του κόσμου

 

η αισθητική παρακίνησε τον υψηλό δημιουργό

δίκη και τίση αλλήλοις διδόναι κατά το χρεών

αυτό δε, γίνεται αμάχανον γλυκύπικρον όρπετον

*

 

_________________

Αυτό είναι ένα δάσος ,όχι δάσος από σημύδες  ένας βάλτος μέσα στο δάσος σαν ξέφωτο με νούφαρα που φέγγουν. Τρία βήματα μετά αρχίζει να βρέχει. Βρέχει και τα κλαδιά παίρνουν τη φορά της βροχής και του ανέμου, μοιάζουν με μαλλιά,τα δέντρα αν και είναι από ψυχικό τοπίο ζωντανεύουν σαν αρχαίες αμαδρυάδες. Μπορεί να είναι δρύς , δρύς που σφοδρός άνεμος,από ποίημα της Σαπφώς που γράφει για έρωτα,κατ όροις δρύς αμπέτων,της τάραξε τα φρένα. Λίγο να κουνηθεί το κάδρο και μας στέλνει σε βροχερά κινούμενα τοπία σε ταινία του Αντρέι. Μόλις αρχίζει ο χρόνος να σμιλεύεται. Τα πινέλα οργιάζουν , ανατριχιάζει η επιφάνεια της λίμνης με τα βαλτόνερα. Τελματώνω. Τα νούφαρα φέγγουν. Ο πίνακας ξαναπαίρνει την θέση του εκεί έξω. Ένα με το βίωμα συνταιριάστηκε και είναι. “Η ομίχλη του νερού,το σκοτεινό βουητό της πτώσης δεν φτάνουν ως εμάς”. Ο πυθμένας είναι ψυχικός και φύση “ψυχή τα όντα πως εστίν”.

Να φτάνω πάντα

Να φτάνω πάντα όλο και πιό κοντά τραβώντας μολυβιές σαν για να διαγράψω την προοπτική αυτού του ζόφου

Να παρατηρώ τον πυρήνα από μιά μετρημένη απόσταση αυτού που στο τέλος θα με καταστρέψει

Έστρεψα την προσοχή μου σ’ εκείνη την εποχή που μόλις βγαίναμε από το ζόφο

εποχή που απλωνόταν γύρω μας απέραντα ειρηνικό τοπίο κι ας το έζωναν απειλές ένθεν και ένθεν

Κι απ’ αυτό αμέσως φανερώθηκε η κρίσιμη σοβαρότητα

αμέσως στοιχειώθηκε το παρόν

Δε γίνεται με ξόρκια να βγείς, αυτή η κρίση δεν είναι του χεριού μας-

μόνο ένα μάθημα του πώς αποτινάχτηκε,με ποιό κόστος,

εκείνος ο ζόφος ο αποξαρχής και πως ο μανδύας του ρίχνει βαριά σκιά ώς εδώ.

Τώρα υποπτεύεις κρίση τί είναι

και υποπτεύεις ολιγωρία

κι ας φτάνεις πάντα-

Η κρίση ήρθε σωρευτική σαν από μηχανής τραγωδία ,

η Ελλάδα δεν μένει πιά εδώ.

__________________________
(Αυτό,“Να φτάνεις πάντα”-ήταν γραμμένο πριν καιρό στο εσώφυλλο βιβλίου του Ίταλο Καλβίνο Δύσκολοι έρωτες,όπως οι δικοί μας θαρρώ κι αναθαρρεύω και τα μάτια σου κοιτώ χωρίς να κιοτεύω,σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη, -Οπότε το τιμώ σαν κάτι γνώριμο που πάλιωσε κι ο χρόνος το έκανε τρυφερό όπως τα χρώματα στα παλιά σπίτια που ξεθωριάσαν στον ήλιο στη βροχή στον άνεμο .Κι αυτό μπαίνει στην καρδιά αδιόρατα τρυφερά σαν γρατσουνιά και μας συγκινεί εκτάκτως)
η Ελλάδα δεν μένει πιά εδώ.