ΠΑΡΑΠΑΤΗΜΑΤΑ

α)Δεν κοιτάς το λαό,κοιτάς όλο και πιό πολύ τη σχέση  λαός,κι όλα γίνονται δωρεά ύπαρξης. β)Η στρατηγική της αποκάλυψης και της ανακάλυψης του νοήματος:Η εφημερίδα γίνεται περίληψη άν την παραδόσεις στη διαλεκτική του σπίρτου. γ)Ένα κουταλάκι ύλη από το εργαστήρι του σύμπαντος στην τάξη της μάθησης ορθώνεται σαν βουνό ακατανοησίας. δ)Σπάω τα ρολόγια δεν σημαίνει εξαρθρώνω το χρόνο καθ εαυτόν,αλλά μια ωρισμένη τάξη του χρόνου,την τάξη που χειραγωγεί την ιστορία με το ρολόι. δ)Ξυπνώ χαράματα σημαίνει ότι κάνω κέφι να δώ πώς πετά η κουκουβάγια.

*

Αν το πουλί της σοφίας πετά το σούρουπο ο μεθυσμένος παραπατά τα χαράματα

Advertisements

Χρόνια Σιωπής

Ο Ίβυκος ξαναερωτεύεται, οι κυδωνιές ανθίζουν,
η φύση επιστρέφει μέσα από το λευκό
μέσα από την τέφρα μαρμαίρουν αγάλματα και θεοί
Όλα είναι αύριο και φρέσκο χιόνι,
όλα λευκό νούφαρο πάνω σε μαύρο νερό.
Ξυπνάνε τα κρύσταλλα, ο παγωμένος κόσμος γυρνά στη γη,
ξεπαγώνει το όνειρο
ο κύκνος τινάζει τα φτερά του ραμφίζει το σκοτάδι
φως φέγγει πάνω από την υπόσταση του πράσινου
Όλα τα δώματα όλα τα σώματα,τεντώνουν την επιδερμίδα στο φως
-Θειάφι και γαλαζόπετρα και σκούρο φως
πάνω σε λεπτούς αστραγάλους
σπάνε οι λεπτοί χαλκάδες του ύπνου των κοριτσιών-
θεοί από μηχανής γυρίζουν την πόρτα του φωτός
πάνω στους μεντεσέδες της,
το φως διαρκής αστραπή
ξεχύνεται με τα λευκά του άλογα σαν αυγή.
Οι κυδωνιές σταματημένες πάνω σε άνοιξη
συνεχίζουν το στάσιμο απ το μπουμπούκι
που τρέχει την πνοή του αρώματος.
Ό,τι ευωδιάζει είναι απαστράπτων Φοίβος.
Ο Ίβυκος ξαναερωτευεται, η φωτογραφία του αποκτάει συνέχεια
βγαίνει από τα υγρά της στερέωσης

Τα πόδια των αλόγων τινάζονται
Έξω από το κάδρο και μπαίνουν στο αύριο.

Όλα είναι αύριο και φρέσκο χιόνι.
Όλα λευκό νούφαρο σε μαύρο νερό.
Η φύση επιστρέφει μέσα από το λευκό σκιρτά

διάφανο ελάφι..

Όρια Χρόνου. Γεννήματα παράνομα ,δρεπάνισμα, θερίζει σπέρμα χρόνου και γονιμοποιεί τη θάλασσα. Πάνω στο θαλασσινό νεκρό , την αχιβάδα, γεννιέται η θεά του Έρωτα. Χόρεψε στο φτερό του καρχαρία. Όλος ο γλάρος του ονείρου κάθετα λευκός, γράφει γαλάζια μαρμαρυγή. Το υγρό λάβαρο κυματίζει μεσούρανα. Γεννητούρια Θεων οριοθετούν και μοιράζουν τα πριν και τα μετά για να μην χάνεται ο λογαριασμός του χρόνου .Γιοι θεού. Χρόνος που ιδρυόμενος ιδρύει.,pποϋποθέτει ιδρώτα κόπο,να γυρίζει τον τροχό του χρόνου. Ποιος λέει δεν είναι κοπιαστικός ο χρόνος ; Στις ρυτίδες μας κυλά που τις νοιώθει ιδρώς, όργωμα χρόνου. Γι’ αυτό είναι ακριβός. . Χρήμα χρόνου
Το πρώτο πράγμα που αντιλήφθηκε ο άνθρωπος είναι η αύξηση. Και η ελπίδα της αύξησης. Το πρώτο πράγμα που μίλησε ο άνθρωπος ήταν τούτη η έκπληξη σαν πλήθος και σαν ψήλωμα. Και το πρώτο πράγμα που μίλησε τον άνθρωπο ήταν ο ρυθμός της φωνής του, ακολουθία της ανάσας του, που είχε πηγή την καρδιά του. Έτρεμε η καρδιά έτρεμε η ανάσα ,έτρεμε φωνή και τραγούδι: ένας ρυθμός σε χρόνο.

φωτιά !

Διαρκής φωτιά που δεν αισθανόμαστε, δεν αντιλαμβανόμαστε (Καύση της ανάσας. Οξυγόνο που ξεσκουριάζει ακατάπαυστα το σώμα, τη φωνή, το νου). Γλιστρά το νυν κι ενώ ταξιδεύει προς το μέλλον το βλέπουμε ταυτόχρονα να χάνεται στο παρελθόν. Αναβλύζει από μέσα του από άορατη πηγή, από το πουθενά σαν ο ταχυδακτυλουργός που γεννά περιστέρια και γίνονται κουνέλια. Το νυν. Ενώ γεννιέται με φτερά, το βλέπεις να μαδά ευθύς και να ταξιδεύει στην αδιαφορία του παρελθόντος, άδειο από ζωντανή ζωή. Έρχεται όλο ελπίδες και φεύγει μες την απογοήτευση. Γι’ αυτό το έτος, μεγάλη μονάδα από νυν, θέλει να γεννιέται κάθε χρονιά και να γιορτάζεται. Και γεννιέται πάνω σε ένα σημείο επί περιφερείας κύκλου αυθαιρέτως και αυτοθέλητα, σαν να βγαίνει μέσα από τον εαυτό του αενάως. Σαν ένας λαβύρινθος που δεν έχει τρόπο να εξέλθει από εντός του και δεν έχει Αριάδνες. Το αεικίνητον ανώλεθρον αθάνατον ατελεύτητον άυλον που γίνεται ορατό πάνω μας

ΑΙΓΛΗ ΑΙΘΟΥΣΑ

Είτε το ξέρεις είτε το θέλεις, η πνευματική Δήλος σου προτείνεται. Στέκεσαι στον ωκεανό με την πιο λεπτή σχεδία των χεριών σου. Γύρω ορίζοντας σε κυκλώνει. Ωκεανός, Ουρανός. Εσύ κουκκίδα, μόλις θυμίζεις ένα συν σταυρόσχημο καρφωμένο στο νερό, στο κέντρο του κύκλου των νερών. Μέσα από τα όκκια κοιτάς του κόσμου κυκλωμένος απέραντο γαλάζιο. Κοιτάς στραμμένος στο γαλανό κι είναι μεσάνυχτα. Ώρα που πιάνεται το φως. Από μαύρο αυγό κλωσσά η αυγή πουλί :ο ήλιος. (Κι από τη μαύρη καρδιά του Σκορπιού γεννιέται ξανά το φως !) Εκπαιδεύοντας την όραση (Τι έκανες ως εδώ ; Τρύπες στο νερό). Εν όψει σκέψεως χρόνου και ποιητικής. Πώς περπατά το χρόνο η Ιλιάδα, η Οδύσσεια, ο λυρικός, η τραγωδία. Έπος Λυρικό. Τραγικό (Παρόν, Παρελθόν, Μέλλον). Ποιητική τους και χρόνος. Αυτοτραγική του φιλοσόφου. Ποιητική της Πολιτείας. Ένα δέντρο που διαπερνά το άτομο την πόλη τον κόσμο «υπό ενός του θείου ! πάντα οιακίζει κεραυνός.

Παρισινό μελτέμι



Το Ρόζμπαντ ήταν απ τα λίγα μπαρ που νοιώθαμε και μας ερχότανε διάθεση πιο πλήρης να συνοδεύσουμε το ποτό με πιο μεστές κουβέντες.
Μας ανέβαζε μας προκαλούσε ένα ευχάριστο συναίσθημα οικειότητας και απόστασης ταυτόχρονα. Θαλεγες πως είχε μια πνευματική αύρα η καλλίτερα είχε απ όλα αλλά σε ένα μέτρο και μια ισορροπία.
Ίσως αυτό οφειλόταν στον Υβ το μπάρμαν με το άψογο στυλ που δεν του ξέφευγε τίποτε στα πλαίσια της δουλειάς του .Και τα πλαίσια της δουλειάς του βέβαια ήταν σχεδόν τα πάντα στο δικό του μαγαζί. Εκείνη η βραδιά είχε δείξει από την αρχή .
Μια γνώριμη μικρούλα και μπερμπάντισσα της νύχτας μας ζήτησε να της παραγγείλουμε το ποτό της, που βέβαια δεν προβάλαμε αντίρρηση. Έλα όμως που είναι κώδικας των μπαρ ο παραγγελων να το χρεώνεται.
Το καταλάβαμε σε λίγο που ζητήσαμε λογαριασμό. Είχε χρεώσει και το ποτό της μικρής.
Είδε ο Υβ που ξινίσαμε και μας ρώτησε αν είχαμε κεράσει ,γιατί εν τω μεταξύ η μικρή είχε φύγει. Είπαμε πως όχι. Τρε μπιεν αφήστε το σε μένα.
Το αφήσαμε λοιπόν σε κεινον .
Αυτό ήταν το ξεκίνημα όπως είπαμε.
Είχαμε δει λίγο πιο πριν μια ταινία με το Μπογκαρντ και τη Λοριν Μπακολ ,τίτλο δε θυμάμαι, χιλιοπαιγμενη ταινία και πασίγνωστη και επαναλαμβάναμε το μοτίβο του γερο-μέθυσου της ταινίας : Σ έχει τσιμπήσει ποτέ ψόφια μέλισσα?
– Μόλις πριν λίγο πήγε να μας τσιμπήσει μια και θα το μαθαίναμε το κόλπο.
Ήταν η μέρα που μάθαμε πως ο Στιβεν Κινγκ στο νέο του βιβλίο που υποσχέθηκε να το εκδώσει στο διαδικτυο με τον όρο να έχει ικανό αριθμό χρηστών αναγνωστών για να συνεχίσει και πως την πρώτη μέρα είχαν κατεβάσει το βιβλίο τετρακόσιες χιλιάδες χρήστες.
Με αφορμή αυτό στράφηκε η κουβέντα στη νέα εποχή που διαγράφεται για το βιβλίο και όχι μόνο
-Ο Κινγκ χτυπά και κάνει εποχή, ταρακουνά και αλλάζει τα ήθη της παγκόσμιας αγοράς. Πρωτοπόρος μοντέρνος χτυπά στο φαντασιακο του Αμερικανού καλός τεχνίτης,τι δείχνει σε μας τους Ευρωπαίους του συναισθήματος και της φιλολογίας?
-Σωστά χτυπά με το ρυθμό αμερικανικής ζωής τις λέξεις στο διαδικτυο, ρουφάει το αίσθημα του Αμερικανού και το αναπλάθει. Γνήσια αμερικανική φλέβα χτυπά την καρδιά του, χτυπά και τη φλέβα του φαντασιακου καθώς και της φαντασίας..
-Αναπλάθει μεν μέσα σ ένα μεταλλικό ήχο σε μια ασίγαστη κίνηση που είναι η ζωή της Αμερικής.
-Δίνει όμως μια νέα ώθηση ,πάει στα βιβλία του μια ανάσα παραπέρα, μες το προβλέψιμο μιας μόλις μελλοντικής ζωής που είναι ωσεί παρούσα.
-Ωραία, εμείς τι δουλειά έχουμε ,ως Έλληνες θέλω να πω, έχουμε κάποιο μέλλον, έστω της χώρας μας το μέλλον η θα μείνουμε να μας θαυμάζουν οι εθνολόγοι σαν υπολείμματα του παρελθόντος, γιατί αν κρίνουμε από το ρυθμό που βαδίζουμε μάλλον..
-Κοίτα, ακόμα και ο ρυθμός της ομιλίας μας και πως πίνουμε το ποτό απέχει παρασάγγες από αυτόν του Αμερικανού. Ο Αμερικανός δε χολόσκαει, είναι της άμεσης ζωής. Εχει υποκαταστήσει το δικό μας ψυχολογισμό με την κίνηση, χτυπά φεύγει. Στα γρήγορα. Και επειδή αυτό το αίσθημα το εξάγει κυριαρχεί. Εμείς ή ακολουθούμε καταϊδρωμένοι ή μένουμε πολύ πολύ πίσω σε όλα, θα μας αγνοήσουν οι πάντες . Ακόμα κι αν μάθουμε και γίνουμε σαν αυτούς πάλι πίσω θα είμαστε .Δεν τους σταματάει τίποτε . Κάποτε κοιτάζανε τι λέει η Ευρώπη ,σήμερα ούτε που τους νοιάζει αν υπάρχει . Ξέκοψαν και τραβάνε επηρμένοι με διαστημική επιταχυνση.Θα δεις ο Κινγκ είναι μια επανάσταση . Θα υπάρξει παγκοσμίως στροφή γενναία από το βιβλίο στις ιστοσελίδες. Θα αλλάξει ριζικά τα δεδομένα.
Κι όλοι και όλα θα ακολουθήσουν, επειδή το παν τείνει εκεί. Πανεπιστήμια, Σχολεία <Βιβλιοθήκες, Εκδόσεις, Συγγραφείς, Έρευνα . Όλα απ την αρχή κι όποιος προλάβει, αν προλαβαίνεται κάτι τέτοιο .
-Τι μένει τότε?
-Τίποτε δε μένει. Θα δεις στο διαδικτυο να σπρώχνονται όλοι σαν τους σολομούς όταν πάνε στις πηγές να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν. Αιματοχυσία. Θα κλάψουν μάνες και μανούλες. Κάθε πετυχημένος, θα γκρεμίζει τον προηγούμενο πετυχημένο με επιτάχυνση απείρου.
Έσκασαν δυο γαλιδουλες , ίδιες δούλες του Ζενε, λικνιστές και λυγερές δίπλα μας. Πιάσανε κουβέντα και αστεϊστήκαμε .
Σε λίγο ήρθε η Βίκυ του Α. ξαφνιάστηκε. Δεν συνηθίζαμε να απλωνόμαστε, πέρα από οικειότητες στα μπαρ της γειτονίας μας. Η ατμόσφαιρα έστρωνε ωραία ,το Ρόζμπαντ μας χώραγε, μας πήγαινε σήμερα.
Η Ζιζέλ ήταν μέτρια, μέτριας ομορφιάς, είχε μια απλότητα και πλούσιες καμπύλες, υποσχόμενη θέρμη και γλύκα .
Με πήρε ξανά στην αγκαλιά της έπαιζε ένα μελαγχολικό χορευτικό. Ένοιωσα να με πιέζει το στήθος της, πιέστηκα πάνω στην κοιλιά της, πέρασε τα δυο της μπούτια στο ένα μου πόδι, ερεθιζόταν στο ημίφως, την γοήτευε το ερωτικό μεθύσι της .Είχε πιει αρκετά.
Ένοιωθες τον πυρετό που ανέβαινε απ το σεξ στο κεφάλι της.. Την ένοιωθες ζεστά, σχεδόν άγγιζαν αυτό που ήθελε, ήθελε να παρθεί μέσα στο χορό. Στροβιλιστήκαμε ώρα. Την ένοιωθα να σβήνει στην αγκαλιά. Είχε σπασμούς οργασμού ήταν ολοφάνερο, τους συγκρατούσε, έκανε προσπάθειες να μην εκτεθεί και ταυτόχρονα την ερέθιζε η ιδέα του πλήθους να εκτίθεται ,και την ξεπέρναγε.
Στο σκοτάδι της γωνίας που με τράβηξε με φίλησε με ορμή, με λύσσα, λαχανιασμένη, αφήνοντας τα κύματα που ανέβαιναν να την τρικυμίσουν ανελέητα. Έσπασε σ ένα τελευταίο σπασμό. Ζήτησε να πιαστεί απ το φιλί. Παραδόθηκε γλυκά στην αγκαλιά μου. Χάρηκα τους σπασμούς της, τη λύσσα της. Χύθηκα στο φιλί της ,εκσπερμάτωνα στο κενό, μου είχε ξεκουμπώσει το παντελόνι και έπινε με βουλιμία το σπέρμα. Σχεδόν κρυμμένοι δεν είδε κανείς τη βίαια σκηνή. Χαλάρωσε.
Βγήκαμε βιαστικά στη νύχτα και στους σκοτεινούς δρόμους ξανακάναμε έρωτα μέχρι το πρωί. Το χάραμα χωριστήκαμε. Δεν την ξανάδα.
– Εχεις σκεφτει ποτε σου?
-Σκέφτομαι τώρα, μετά απ τόσες και τόσες σπουδές στα μπαρ, να προσπαθούμε να εξομολογηθούμε στο ποτήρι μας τους πόνους μας και εκείνο αντί να μας καταλαβαίνει να μας μεταλαβαίνει, -αυτή η σύγχρονη μετάληψη μακριά από τις δογματικές ετικέτες-γιατί τι ναός σύγχρονος θα ήταν το μπαρ αν δεν μπορούσε να τα παρέχει? Άλλωστε γιατί να πάμε?
Και συνεχίζω τη διάζευξη που είναι σύζευξη ,σημαίνει δηλαδή ότι έγειρε στο μπράτσο σου, γυναίκα που παραπατά μεθυσμένη από ποτό και για ηδονή.
Μέσα στη φλυαρία μας, μέσα στο άδειασμα που μας κάνει αυτό το ψάξιμο των μπαρ, αν έλειπε η γυναίκα, και τις πιο πολλές φορές λείπει, αν και συχνοαρμενιζει εκεί κοντά το φουστάνι της, αν έλειπε δεν θα ήμασταν απλά για γέλια.
Αν κι ο πάτος του ποτηριού σαρκάζει προς το φουρτουνιασμένο μας μυαλό .Η συνήθεια της παρέας, Το ποτό ζητάς η την παρέα η τη γυναίκα? Όλα μαζί. Αλλά συχνά και πιο πιστά σε περιμένει το ποτό. Είναι πάντα εκεί. Καταφύγιο και δίψα. Αν είναι όμως μόνο του σε ρίχνει σε μαύρη σκοτεινιά, άστο να λείπει. Φύγε. Πήγαινε αλλού, όπου έχει άρωμα γυναίκας.
Πήγαινε εκεί που η μάτια της χειρούργος δελφιδας σε τσακίζει. Ντύσε την με μεταλλικά δερμάτινα και εφάρμοσε χειρουργική διείσδυση. Στις φοβερές σχισμές των ματιών της λύσε το μυστήριο του κορμιού της, του ψυχισμού της. Λύσε την δέσε την. Μοίρασε της δαγκωνιές σ όλο της το κορμί, να ουρλιάζει σα μαύρη λύκαινα. Δέσε την , πήδηξε την. Κάνε την να πονέσει, να πιει με βαθύ λαρύγγι. Δέσε την ,θέρισε την βίαια, παρόξυνε την. Καντην ζητιάνα. Φερτην σε απόγνωση, να σε νοιώσει Να σε ζητιανέψει. Άσε την τότε να σε ψάχνει. Θα είναι για πάντα μεθυσμένη.
-Πως μάθανε τα πουλιά να πετάνε?
-Απ τα σύννεφα. Έχουνε ίδια φτερά.
Σκέφτομαι λοιπόν τώρα μετά από τόσες και τόσες σπουδές στα μπαρ, πως μέσα απ το γυαλί των μπουκαλιών και των ποτηριών, μέσα απ το λαμπερό ποτό μεταλαβαίνουμε κάτι βαθύτερο.
Δεν μπορεί να μας τραβά ο μαγνήτης του έτσι απελπισμένα αν κάπου εκεί μέσα δε βρίσκουμε την ψυχή μας. Ποιος ξέρει πότε και γιατί σε ποια μέθη την ξεχάσαμε εκεί πέρα.
Μερικές φορές την ξαναπαίρνουμε μαζί μας, τις περισσότερες φεύγουμε χωρίς ψυχή και ίσως πιο λίγες φεύγουμε με μια δεύτερη ψυχή το ίδιο απελπισμένη με τη δική μας. Τότε φρενιάζουμε!
[Θα είναι για πάντα η Ζιζέλ και θα δείχνει έξι /ώρα 00οο στο Πασί. Πυρετό της αριστοκρατίας του οινοπνεύματος]