Ξόρκι

 

Να μάθω την τέχνη σου να πετάς,
γιατί, με τον καιρό, δεν ξέρεις,
πέρασμα είναι από ακρωτήρι, γοργό.

Συνομιλίες, με το χρόνο, καθώς αποσυρόμαστε
προς τα εκεί. Χαμένοι στη μνήμη.
Θερίζοντας θαλασσινό χορτάρι όπως οι πνιγμένοι,
με το μπλε δίπλα στο κίτρινο, σα γαλαζώσει
θα αρχίσει το μπλουζ της πράσινης θάλασσας.
Είναι η διάλυση των μορφών
είναι κάτι που δε θα ‘πρεπε να έχει λέξη.
Από τη δίνη κλέβεις στροφές
έλκεται ο στίχος γραμμή για το κέντρο
γίνεσαι όμοιός σου, έρωτας χαρισμένος σε βρίσκει,
σ’ ενδιαφέρουν οι κορυφές η φωνή ανεβαίνει κατά κύματα.
Μαθαίνω την τέχνη σου, να πετώ.

ηλιακός πρωκτός

Μια στάμνα φως ακαριαίο
σε διαβατήρια τελετή

τα χείλη της κόλασης ασθμαίνουν
ο κοριτσίστικος πρωκτός κάνει
το εφηβικό τοπίο ν’ ασφυκτιά
κάνει τους ποδηλατόδρομους τη δημοσιά
ν’ ανάβουν τα λαμπιόνια τους στο ιλιγγιώδες
σύθαμπο άνοιξη αβρή των γλουτών
η επιστήμη σηκώνει τα χέρια
το άφοβο κορίτσι τ’ ατίθασα οπίσθια
χαύνος κύκλος καταπίνει φως, και κόσμο,

μέσα στον κάδο το νερό πλένει τον νήπιο ήλιο

ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ – ΠΟΙΗΣΗ

%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%b1%cf%81%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%86%cf%85%cf%81%ce%bf-%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf

 http://varelaki.blogspot.gr/2012/02/blog-post_18.html
΄Ατυπο ποίημα


Χρονοτριβείς στη φθορά σαν αφθαρσία της
μια θανατομορφή πριν να είναι

η πιο φρικτή απουσία
είναι η δική σου
Μια φορά στο ποτέ πια
πρώτο μυστήριο ο θάνατος
η πιο φρικτή απουσία είναι η δική σου
Υπάρχεις για πάντα δεν
το πρώτο μυστήριο ο θάνατος
το δεν, υπάρχω
και πας
για πάντα
σφήνα στα σκαριά
επί σαράντα
Υπάρχεις για πάντα δεν

σφαγάρι
αλλαγές στο πετσί
και μετά κόκαλο
άτυπο ποίημα


*****


Επιτύμβιο


Εδώ θα μείνω επακριβώς
por los siglos de los siglos
με χρόνους κορωνίδα
στο αμάραντο της φωτογραφίας πένθος
γηρανθείς στα καφενεία μέσα
έκτακτα με φώτισαν ήλιοι απογεύματος
και εν ηδονή πλήθος έφηβοι μορφαί μ επλάνησαν

Τώρα εν γηραιά δήγματι χρόνου ναρκωθείς
τεταριχεύομαι φαραωνική τη πόλει
φερωνύμου Αλεξάνδρου μεγίστου του παλαιοτάτου
Εγώ Κωνσταντίνος Π. από τούδε τήδε αποικίσας άρτι

Αποκλεισμένος στην κάσσα ο εν βιβλίω αθανατούμενος


*******


Εφόδιο άσμα


Μόνο λευκό βλέπει το μάτι
μαύρα μου χελιδόνια από κάτω σαν βαμπάκι
γιατί μαυρίζετε
τα λεία φτερά τα ψαλίδια
χελιδόνες σταυροί μαύροι χελιδόνες άσπροι σταυροί
κόβουνε άγρια τα μελτέμια με τα σπαθιά φτερά
άλλα σπαθιά στα χέρια αντιλαλούν ψαλμουδιές
νερά λαλούμενα άνοιξη κεχαριτωμένη
μέλισσες άνθη λούζονται
δροσολογούνται χείλη φωτεινά κοριτσιών σαν χάραμα
Σιδηρός ο ανεμοδείχτης στο γαλανό υψώνεται καμπαναριού
άνεμος παραχαράκτης αυτός ο μέγας χαμός στα μαλλιά σου
Στου αίματος τα πορφυρά
χύνονται δάκρυα
βίου απόδειξη ακριβή
μας άφησε διαθήκη διάσημος για το θανατό του
Μειδιάματα φωτοχυσία παιχνίδια χίλια
χελιδόνες σε τρελό χορό βουτάν χάνονται
λεία φτερά ψαλίδια κόβουν μελτέμια άγρια
μαύρα μου χελιδόνια από κάτω σαν βαμπάκι
γιατί μαυρίζετε
Μόνο λευκό βλέπει το μάτι

Δέν έχεις

 

%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%89%cf%81-%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b6%ce%b7%cf%83

#Εικαστικό του Νεοκλή Κυριάκου

 

όπως ρυζόχαρτο σε προβολέα
σύρθηκαν τα σύννεφα μπροστά απ τον ήλιο,
έκοψε το φώς, οι αιχμηρές ακτίνες τσακίστηκαν
το φώς γύρισε κατά μέσα, αναβλύζει στη φράση.

 

μέλαινα ενέργεια

Περιγράμματα φλόγας υπαινιγμοί του ασύλληπτου
υδράργυρος σκορπά κίνηση σε κόκκινο τάνγκο
σφαίρα γρηγορότερη των ματιών

Σε ότι δεν είναι ικανή η ιστορία
το υπερυψώνει η προσωδία
πετά πάνω από τα πράγματα
με δύναμη φτερών που εκείνη γνωρίζει
περνώντας μπροστά από τα μάτια μας προς το μέλλον

Με ευτελή υλικά σχεδόν ηλιοκλώσματα
αστραπές και τη φωνή των εγκάτων

Δεν είναι για χόρταση ,σε μεγάλες στιγμές
σε αποσκότεινα γυρίσματα μοίρας εμφανίζεται

είναι μεγίστη παρηγορία
μνήμη βαθυτάτη φιλομούσου φιλοκαλίας ανάταξη

Το νυχτερινό άλμπατρος κουβαλούσε στις φτερούγες
χρόνο πάσης πνοής

διαρκές ωϊμένα δέσμη αστραπές στις κρύπτες
Μη σκοτεινιάζεις ήλιε μου

Μονόπρακτες γκάφες

 

Το ζήτημα δεν είναι που γράφονται ποιήματα,
που γράφονται.
Το ζήτημα είναι να γράφονται καλά ποιήματα.
Γράφονται.
Τι κάνει η ποίηση;
Η ποίηση κάνει διαβόλους με ουρά.
Κάτω στης κόλασης τα βάθη
σχολάζει πάθη
μύθο πλάθει
κι ανεβαίνει η φλόγα καμίνι
τον κόσμο τον καλό που βρίθει το κακό
τήκει
πέφτουν σκουριές
τα λέπια απ’ τα μάτια

-κι αυτό είναι όλο.
-Όλο; – Ναί,ένα στρογγυλό όλο.

φωτόχρωμα

Η σκληρή άνοιξη ανοίγει με αίμα

Με τον τρόπο που μιά ακτίνα “αχνοφαίνεται ”
πάνω σε μιάν άλλη ακτίνα
θα υπερασπίσω τα νερά της αθανασίας
ως ύδασπις και ως αναισθητική αποτίμηση
Τεντωμένα τόξα θανάσιμες σαΐτες υπερασπίσεως
του φλεγόμενου από τις εννιά μούσες τού Ελικώνα.
Είναι λειτουργός τους είναι ο πρίγκηψ αιθέριων κρίνων
βουτά το χρωστήρα στην ίριδα στάζει λουλάκι το πινέλο
ευωδιάζουν τα ία στάλες νέκταρ και φώς
περνούν τη φύση στων εικόνων το βάθος
και την υψώνουν στο μή περαιτέρω.
Υπερβάσεις χρίει, χρησμούς του υπερεπέκεινα
υψωμένους στο χρόνο του χρωστήρα
σε Σινά ψηλορείτικο που σκιάζει το Χάντακα
όταν τα πολυκάντηλα του Άη Μηνά παίρνουν φωτιά.

Με σταυρό είτε λάβρυ από το “Φόδελε” κι ως το Τολέδο
οι αποκαλύψεις του θα ταρακουνήσουν γη κι ουρανό
και ξέρει ο μαΐστωρ να τα αντιρροπεί
να τα κρατά στην επιφάνεια με δομή νικητήρια
Είναι οι πέντε φούγκες σε πέντε ζάλους.

Επειδή ήρθε όνειρο;
-Επειδή είναι μυστικές αποθεώσεις
που επισυμβαίνουν σε μετώπες σε τέμπλα σε αψίδες
στα πολυστώα τα προστώα
και όπου το πλασίδι της γης παίρνει φόρα να πετάξει

Για τη διαλεκτική του μάρμαρου του χρώματος της μελάνης
πλέγμα και ιστός
έχουν του κυνηγότοπου την ενόρμηση
που κολυμπάει στην κιμωλία και στο γρανίτη
Γιατί η προσπέλαση συμβαίνει με ένα τρόπο
που έχει να κάνει
με του ανθρώπου τα στήθια
που όσο γι αυτό αντέχουν
και είναι εύψυχα και χρονοδίαιτα.

Επειδή πέτρινη φλόγα εικονίζω
επειδή Μένεγο το χρώμα σου είχε γεύση χουρμά
-σείονται οι εσωτερικές φοινικιές των σωμάτων.

Πώς ακαριαία διαψεύδονται όλα
όταν μιά εξωτερική αιτία
έχει πιάσει τόπο στην εσωτερική σου ζωή
γίνονται αβέβαια αδιόρατα άφαντα
καταλύονται οι στηρικτικές φωνές
πέφτοντας από ύψος αυτοπεποίθησης που παρείχαν.

Η σκληρή άνοιξη ανοίγει με αίμα

Ξαναήρθε κι έλαμψε
φώς ξανά στα κείμενα.

-Είναι ανατολή νοήματος αυτού που δεν δύει ποτέ;

——————————————————-

“Χαράζοντας με δαυλό περιγράμματα σκιών”

Ναός από κρύσταλλο
στο όραμα Νικοπόλεως
Να ιχνογραφείται εν ουρανώ,
εκεί ανάκειται
η ουράνια εκκλησία των Δήμων.

Έκφραση ευχαρίστησης : Στη βάση του σταυρού ,εκεί έταξε τον εαυτό του, βάζει αγγέλους με σφουγγάρια να συλλέγουν το αίμα του θεού και να ρίχνουν βάλσαμο στο λογχισμένο πλευρό,

(Στην πίσω μεριά της εικόνας ο Γκρέκο λέει: Ναι, είμαστε τέτοιοι .Σταυρωτήδες του Θεού. Του ανθρώπινου θεού. Του ανθρωποθεού. Το είχε ζήσει, το είχε νιώσει.
Τι πλασίδι ο άνθρωπος.

Το ξύλο του Γαλαξία
και το άλλο το θυσιαστήριο του Κουνέλη
τα χρυσά πέδιλα επαγγελία.

Αυτό το ξύλο, σύμβολο θανάτου

ποτισμένο αίμα θεϊκό
πάνω του σταυρωμένος θεός κισσός
ποτίζει το ξύλο να ριζώσει στον Κρανίου Τόπο

Σταυρός κληματόβεργες

Εσύ η πηγή του πράσινου ,στιβαρά φυλλώματα
δροσιά και φλόγα