Εκφραστική δοκιμή

#«Ξαπλωτή γυναίκα» (Λίζα Κόττου) 1954-58.

*

‘Ω διάστημα -ώ σύ αητέ που πετάς!

Ξαπλωμένη γυναίκα, 1919

Να και τα γυμνά του Μπουζιάνη,συστολή πνευματικού τύπου -Αποτροπαϊκό γυμνό-έχει τέτοια δύναμη που τον συντρίβει στρεφόμενος μέσα του, κι αυτό όμως παίρνει τη δύναμη Συμβόλου.Όλη αυτή η ιδιότροπη τροπή γίνεται πίνακας,έργο.Μεγάλη μητέρα Μήδεια Τοπίο Αρχέτυπο.Γιατί αν στρεφόταν στη Βυζαντινή Μητέρα θα έβρισκε τη Γεωμετρία του είδους την έκφραση την ιστόρηση το ψηφιδωτό αίνιγμα, τα φαγιούμ, μια κάποια ερμηνεία της πίστης του.

Το φοβισμένο το έκανε πνευματικότητα,βέβαια επειδή έτσι κι αλλιώς το είχε.Σίγουρα το μπέρδεμα το είχε.Πήγε στην προτεσταντική Γερμανία ξυπόλυτος στ’ αγκάθια,εκκινώντας από την αθηναϊκή ερημία πνεύματος.

Τα δυό πορτραίτα όμως του 1904 και 1905 , έχουν το ζωγράφο και το χρώμα.Έχει υπόσταση μεγέθους το κορίτσι, έχει σώμα από πορσελάνη και πρόσωπο θερμότατο,όψη βάθος ματιάς ψυχικό,

«Η αδελφή του ζωγράφου» (1904).

παρόμοια ο εαυτός του.

«Αυτοπροσωπογραφία» του καλλιτέχνη (1905).

Δεν είναι κριτήριο τι αντέχει ο καθένας , ο ζωγράφος δε ζωγραφίζει για σαλόνια.Με βαραίνει η μελαγχολία στα πρόσωπά του αλλά ως εκεί,το να έχεις έργο του,είναι στήριξη από μόνο του.Στο βάθος διακρίνεται κάτι από χαρά, έχει τη χαρά της Τέχνης,είναι κάτι που σου κάνει παρέα σε συντροφεύει,μαζί διακρίνεις την υποβολή ,το επιβλητικό ανάστημα του.Δεν είναι αμιγής θλίψη.Ξέρει ότι είναι μεγάλος,φαίνεται κάθε στιγμή αυτό.Βουτάει στην τέχνη δουλεύει το χρώμα ,αντλεί μυστικά από παντού,γνωρίζει τι σημαίνει ασκώ το μετιέ και το κάνει.Και επειδή βασίζεται στο χρώμα ,εξπρεσιονισμός γαρ,και το σχέδιο είναι γρατσουνιές ψυχής,όλο το βάρος το έχει η χρωματική του γκάμα, σχεδόν τα χρώματα είναι δικά του,-σχεδόν μπορούμε να μιλάμε για μπλε Μπουζιάνη κόκκινο κίτρινο, σκοτεινό πράσινο σε πάλη με τα μωβ,-αλλά την ψυχή του κομμάτια ένα χρώμα εδώ ένα εκεί,με μαύρο ζουρλομανδύα.

Στον πίνακα εδώ τον πρώτο,σε κοιτάει ένας κύκλωπας ή αν θες ένας στραβός,μονόφθαλμος σαν ο Φίλιππος της Μακεδονίας,ας είναι θηλυκός.Τον έχει χτυπήσει η Μοίρα κι αυτόν και τον κόσμο,αυτό λέει,τη λεηλασία του,χρώματα κουρέλια, δυσοίωνα όλα,μας έχουν ρημάξει λέει,και ταυτόχρονα ψάχνει να πει τον εξπρεσιονισμό,δέσμιος στη φόρμα.

Είναι και ο τελευταίος Έλληνας στη Γερμανία και ο μοναδικός εξπρεσιονιστής,αλλά και μετά το Χαλεπά,σε χαλεπούς καιρούς μύθος.Πάντως ήταν ότι πρέπει για την άστεγη πνευματικότητά μας,καθόλου τυχαία που τον αναζήτησε ο Καρούζος για να αισθανθεί τη σκιά του,πιθανόν μωβ σκιά του.Το έχει πει ,τον καλλιτέχνη πνεύμα αναζήτησε,τον οδηγούσε εκεί το έργο του ήθελε το άγγισμα,σαν της Καπέλα Σιστίνα ,φως απ το κερί του,σαν τη φωτιά που μεταδίδεται από κάρβουνο σε κάρβουνο,αυτή την ανθρακιά πνεύμα.Και πνεύμα στα ελληνικά συμφραζόμενα είναι αλλιώς, γιατί η έλλειψη αναστημάτων είναι μεγάλη ,και στη μεγάλη δίψα,θανατηφόρα.Κανείς δε θέλει να είναι μόνος σ’ αυτό τον αγώνα δεν μπορεί να τα ξεχερσώσει όλα μόνος ,και χρειάζεται νερό απ τη πηγή από τους κευθμώνες.

Θέλω να πάμε σε ένα μέρος άνθρωπος να μην υπάρχει.

*

Πορτραίτο γυναίκας Μπουζιάνης.

Αυτή την είχα στη μικρή μου συλλογή Περγαμηνή.

Όλη αυτή τη σκοτεινή γη ,που είναι η γυναίκα και έχει βρεί τον τρόπο μέσα στον εξπρεσιονισμό του να διατηρεί τις συμμετρίες,με χρώμα φυσικά,και άρωμα χώματος ,λάσπης

την ώρα των αρχετύπων,λες και την έπλασε με κατακάθι του καφέ και με σκοτάδι,ούτε η σκιώδης Ευρυδίκη δεν τα είχε ονειρευτεί αυτά.

*

Τι κάνουν λέει;

Καλύτερα να πάνε βόλτα την κατσίκα τους,είναι πιο ποιητικό.

Κι όταν κάψει το μυαλό το ανείπωτο παγάκι στη γλώσσα σου αδιατύπωτο θα σου απαντήσει με ένα τραγούδι, κυρίως το λέει με προφορά,όχι στα λόγια ας πούμε το ίδιο κάνει εδώ ο ζωγράφος με σχέδιο και χρώμα. Ώμοι εγώ σέο,τέκνον,αμήχανος-(Οδύσσεια,τ.363)

Τρεχάτε ώ λόγια μου πικρά

Γυναίκα στον καθρέπτη 1955, λάδι σε λινό καμβά 99×55

Πειραματικό σχολείο

1.Μια ανατολή μια δύση.Ολοκληρώνεται ο κύκλος καθώς επιβεβαιώνουμε με το θάνατό μας τα ανυπόστατα.Έτσι αποκαθίσταται η αδικία.Αφού καμιά ύπαρξη δεν ξεπερνά αυτά τα όρια,δικαία η αμοιβή.

Κοιτάμε τ αστέρια,είναι πιο λεπτά απ’ τα δάχτυλα μας.

2.Πώς διαγράφεται η σιλουέτα του θεού στο σούρουπο της οικουμένης και οι αγκαθεροί αχινοί της ηδονής;

3.Πίσω αστράφτει λευκό φως,σάβανο από τη σιωπή του κόσμου. Τα χείλη δεν μιλούν ολοκληρώνουν τη σιωπή .Σταυρός είναι ο ίδιος ο άνθρωπος,σταυρός είναι ο δείκτης κάθετος στα χείλη,παντοτινή σιωπή.

Η ύπαρξη διατρανώνεται.

4.Στο σταυρό θάνατος και σιωπή είναι ένα,όπως το ξύλο του που αποτελείται από τα δυό του στοιχεία,το ξύλινο,κάθετη και οριζόντια σανίδα στο πέλαγος του χρόνου,τις πύρινες σταγόνες στη βάση του ξύλου.Ο Γκρέκο ,στην κάθετη κεραία απελπισίας,θα αντιτείνει αποκαλυψιακά χέρια υψούμενα μαζί με πύρινες μορφές αυθεντική αθανασία.

5.Καθήλωση είναι αυτό.Μια μεταφυσική της ύλης δοσμένης στο χρόνο.

6.Χωρίς αυτό το αφήγημα, ο δυτικός άνθρωπος φαίνεται να δεινοπαθεί.Η εκκοσμίκευση τον αφήνει παντελώς απροσανατόλιστο.Αλύτρωτο.Εν αφασία.Το αρχέγονο δρά αποσυρόμενο. Η ουλή του πόνου παραμένει όπως το τραύμα από αγριόχοιρο του «ούτι».

Ο μυθικός κάπρος οργώνει τον πάγο.Το ησιόδειο άροτρο κατεβαίνει από την αλετροπόδα.

Να γιατί και ποιές εκφράσεις κάθονται αμέσως.Είναι όσες ήδη έχουν πιάσει στασίδι στο γραφτό ,στην ψυχή .

*

μονόξυλα

-κόκκινες κεραμοσκεπές θερμαίνουν τη διαμονή το είναι λάμπει

-κοντά στην εστία θεϊκή ζέστη

-Υδάτινα σεντόνια νανουρίζουν μελανά βράχια , δωρίζουν σχήμα ,αντίθεση, αέναο ρυτίδωμα. Είσαι η γλυκιά μας πατρίδα.που μόνο στην ξενιτιά σε νιώσαμε πόσο αξίζεις.

Δεν έχεις να χάσεις τίποτε αν πας

Αλλά κοίταξε τι μπορεί να συμβεί.Αν το έχεις μπορεί με ένα καλό δάσκαλο να αφυπνιστεί η ικανότητα.Αλλά μπορεί να αφυπνιστεί και με οτιδήποτε άλλο.πχ με ένα διάβασμα.Γιατί αυτά είναι αιφνίδια σαν αστραπή στη νύχτα!

Οπωσδήποτε το ταλέντο θέλει καλλιέργεια.Ποτέ δεν σταματάς να το βελτιώνεις, τη γραφή σου.Η οποία οφείλει να έχει γερό πάτημα στην πραγματικότητα,ακόμα και αν αυτή την πραγματικότητα εσύ θα ήθελες να την εκφράσεις με εντελώς φανταστική δομή.

Η γραφή ,τώρα ,έχει όπως κάθε μάθηση στάδια όπως και η αυτογνωσία και πάει παράλληλα.βαθαίνοντας.Αν υπάρχει κάποια διάσταση που το περιγράφει αυτή είναι το βάθος.Χωρίς αυτό η γραφή η τέχνη κι ο,τι άλλο είναι επίπεδο, σα να λέμε γυναίκα χωρίς καμπύλες.(άσε το βαθύ στενό γρήγορο τότε δεν παίζεται!).

Αν ρωτάς για μένα ,δεν θεωρώ ότι μου έμαθε κάποιος,αν ξέρω κάτι δηλ,γιατί μπορεί και να μην ξερω. Όμως θεωρώ ότι είμαι αυτοδίδακτος ,παρότι εντρύφησα σε πλείστους ποιητές συγγραφείς επιστήμες μαθήσεις κλπ Όμως η καταρτισή μου έχει χαρακτήρα αυτοδίδακτο,βγαίνει από μένα.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό στη γραφή.Γιατί δεν είναι τίποτε άλλο αλλά η διαφορά σου αυτή, αυτό το ιδιαίτερο που έχεις αυτό και θα δώσεις.Θα το πουν ύφος ,και είναι όμοια με το γραφικό χαρακτήρα σου που δεν μοιάζει κανενός. Συνοψίζω.Μπορεί να μάθεις να καταστρώνεις φράσεις να εκφράζεις τη σκέψη σου με καθαρό τρόπο ,εναργή.Να εμβαθύνεις στην τεχνική.Αλλά η φαντασία δεν διδάσκεται!

Φαντασία είναι ο τρόπος που χειρίζεσαι την εικόνα στο λόγο.Η μεταφορά δηλ. Ξέρεις ο έρωτας γεννιέται από μιά μεταφορά!Κι ένα καλό ποίημα μπορεί να είναι μια και μόνη μεταφορά. Η βαθύτερη εικόνα είναι αυτό,αντί να πω είσαι σαν αλεπού,σε λέω αλεπού! Αυτό που συνιστά το ουσιώδες στη λογοτεχνία είναι αδίδακτο.Κι όποιος το διαθέτει ,η λογοτεχνία τον παρασύρει ακόμα κι αθέλητα στα ρεύματά της.

Αλλά ό,τι ισχύει για τους μεγάλους ,δεν μπορεί να γίνει κανόνας και για όσους θέλουν να εκφραστούν ,να εκφράσουν τον εαυτό τους με εκφραστικό τρόπο. πχ ήταν στα μάτια σου δυό φλόγες ,και μ’ έκαψαν για πάντα(αστειεύομαι).

Μακρυγορώ,γιατί το ζήτημα είναι ανεξάντλητο.Άλλωστε γράφω.Και μιλάμε για τη γραφή.Κατά κάποιο τρόπο την τιμώ,αν δεν ακούγονται όλα αυτά φλύαρα.

*

ευχάριστο που είσαι εδώ,με ερώτημα

——–

όπως ρυζόχαρτο σε προβολέα

σύρθηκαν τα σύννεφα μπροστά απ τον ήλιο,

έκοψε το φώς, οι αιχμηρές ακτίνες τσακίστηκαν

το φώς γύρισε κατά μέσα, αναβλύζει στη φράση.

*

θα σου έλεγα να πας.Ξέρεις η πράξη ελευθερώνει.Μπορεί εκεί κάτι να σε εμπνεύσει.Ύστερα το σημαντικό είναι η σκέψη να βρίσκεται σε κίνηση.Μόνο μην περιμένεις περισσότερα από τα νομιζόμενα.

Η τέχνη της ανάγνωσης,κι αυτή μαθαίνεται ,και είναι σημαντικό να ανανεώνεις τους τρόπους να αναβαθμίζεις τις αναγνωστικές προτιμήσεις.και όπως συνιστούσε ο Νίτσε,να διαβάζεις φιλολογικά δηλ αργά!

ΥΓ. Και να σπάσεις την παγωμένη θάλασσα μέσα σου με αξίνα ή με πένα, παραλάσσοντας τον Κάφκα.

#“Θάλασσα από πάγο” πίνακας του Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ (στην ουσία αυτόν τον πίνακα σχολιάζω με το μικρό αυτό κείμενο το γραμμένο σε πάγο θαλάσσης)

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΠΟΚΟΣΜΟ ΝΑ ΕΜΠΩ

“Το πιο παγκόσμιο σφάλμα λογικής: η πεποίθηση ότι τα πράγματα μπορεί να μείνουν ίδια αν δεν κάνεις τίποτα» ribune&utm_medium=social (Freya Stark)

ξεκινώ την αφήγηση απ τη μέση όπως αγκαλιάζω γυναίκα :

Μπορώ με βάση την αφήγηση να αναμιχθώ και ως αναγνώστης με μιά απώτερη πραγματικότητα άκρως υλική τόσο που να συλλαμβάνει τον ίλιγγο η φράση;Να πετύχω εκείνη τη μαγεμένη όρεξη όπου το βύθισμα στην έκφραση γίνεται έμψυχο, εμβίωση ,βίωμα,πραγματικά το υπάρχον, σαν η αγωνία του κατακορύφου,του απολύτου;

Ήσουν εσύ; Δεν το σιγούρεψα ,όμως σε είδα να περνάς τυλιγμένη στη μπέρτα σου με ένα γνήσιο αέρα στο βάδισμα.Ίσως πολύ βιαστικά για όνειρο.Ήσουν εσύ; Ίσως.

Εσωτερικός αντίχτυπος -ό,τι γίνεται εκεί στο έργο βουΐζει μέσα μου (γιά τον άγευστο μουσών δεν ισχύει) η παράδοση πρέπει να έρθει ,ακόμα κι αν δεν πάμε εμείς εκεί και δεν χρειάζονται τομές,αρκεί που είμαστε.Στη φύση του ρόδου είναι να γίνεται στάχτη,η τέχνη όμως έστω κι άν η ύλη που την στηρίζει παραπαίει έχει ισχύ πέραν του φυσικού,για αλχημίστριες κρυφών βουερών σκιερών φαραγγιών,στους βικοεγκρεμνούς.

Αγγίζω την άκρη απ το φόρεμά σου κι ανατριχιάζουν τα φύλλα.

όχι κοινοτυπίες

θέλει οξύ ο λόγος όπως τα φιλιά δηλητήριο

πίκρα

πικραμύγδαλο

χορεύουμε σε μουσική που δεν ακούν οι άλλοι Πού θα βρεί τόπο η μέρα να χωρέσει τις καμπύλες σου;

η επιθυμία γράφει στα χείλη δεν περιμένει δάσκαλο η σβηστήρα έχει το λόγο συμπληρώστε τα κενά ακόμη κι εκεί που η φύση μας προκαλεί επί τούτω, δεν μπορούμε αλλιώς άμα δεν μας αρπάξει η μουσική μας παντός είδους κι ο χορός της, σήμερα κι οι πέτρες κάνουν ηλιοθεραπεία υποχρεωτικά «οι στέγες τρέμουν κάτω από το βάρος της μέρας» .

*Αυτό κάνει η ποίηση ,τον κατεψυγμένο χρόνο σμιλεύει όπως ο Μπερνίνι δίνει στο μάρμαρο όψη σάρκας ,καθιστά το χρόνο στιγμή στιγμή, στάλα στάλα,με καρδιά από σάρκα,εγκάρσιο χρόνο, εκφραστή του πιο μύχιου. Έκανε το μάρμαρο να παραμιλάει! – κλείδωσε το συρτάρι και πέταξ’ το κλειδί μέσα αυτό κάνει το ποίημα. https://www.flickr.com/photos/17745303@N00/5923404/

«O ποιητής έχει μυστικές σχέσεις με όλα όσα γράφει, που συχνά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που σκέφτεται ο αναγνώστης.» (Άννα Αχμάτοβα )

χτύπα μου το ντέφι

θα σε σμίξω υπέροχα όποτε γίνει αυτό

άκρως ερωτικά θα σε θωπεύσω

στο σμίξιμό σου θ’ ανθρωπεύσω

ανάσα νάσαι στο πλευρό μου

να φυλλομετρώ το ρόδο σου

πολυτέλεια των δακτύλων μουσική

εσύ το σώμα του εγκλήματος εσύ τα πλήκτρα του έρωτα

θαλπωρή ομμάτων εσύ το Bildungsroman μας

και φιλοσοφικός μας λίβελλος

εσύ η λιμπελούλα με το ασημοπέταγμα στων νερών το φίλημα

σκίρτημα

*

——Όποιος έχει της λογοτεχνίας τη δίψα πιάνει τη νύχτα απ’ τα μαλλιά και τη φιλά στο στόμα.Η ψυχή περιμένει να κάνει όλο το ταξίδι μέσα στην περιπέτεια των αλλαγών της.Το προσδοκεί όλο,και να το νιώσει θέλει η αρρενωπή καρδιά του αναγνώστη.Το έργο είναι αυτό.Αβάσταχτη προσμονή.Η ύπαρξη είναι ατελής.Για να προσπαθεί να υπάρξει.

Δαγκωτοί έρωτες στο μεσονύχτι που έχει αρπάξει η τρέλα τα κρεβάτια και τα ταρακουνά στα εννιά μποφόρ\μικρό πουλί στο χέρι μου φυσώ την πέρλα του κι ανάβει η τρέλα του «Μόνο με τα μάτια της θα μπορούσε να αποκριθεί, απόλυτα ερωτικά να αποκριθεί, σαν εκεί να τρεμίζανε φλεγόμενα κύματα, δεξαμενές τρέλας ..κάτι .που καταβροχθίζει καθώς γλείφει τον άνθρωπο ολόκληρο, σαν μια φλόγα, και τον εξοντώνει, με μια άγνωστη ώς τώρα ευχαρίστηση. Αναϊς Νιν, Μικρά Πουλιά.

κοιμάμαι και σε θυμάμαι στου κορεσμού το κρεβάτι λαγγεμένη. Είμαστε ερευνητές ενός θαλάσσιου δρόμου που μόλις σβήνει. Με τον έρωτα δεν πετάς και πολύ ψηλά, ίσα με το κρεβάτι .Και δε θέλει άλλο. Αυτό αρκεί. Να σε πάει στα ουράνια κτλπ και τα λοιπά.

(Ζηλεύει κανείς γιατί δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αγάπη. Πες της το ότι την αγαπάς, κι αυτό γίνεται κάτι σαν μίσος από ζήλεια).

Κι από τα κύματα βουνά κι απ’ τα βουνά μου κύματα. Αφρός και χιόνι.Στα φινιστρίνια σου δάκρυ αλμυρό θαλασσινό ,φάνηκε το νησί σου τ’ ακριβό. Σε είδα που κούναγες τα χέρια σου κοιτώντας τον ουρανό, σαν να έπαιζες με μιά μεγάλη μπάλα γαλάζια,(τα μάτια σου ήταν προστατευμένα. )

Πέρα απ’ τον ατλαντικό

Όπως τη Νέα Υόρκη την είχαν ιδρύσει Ολλανδοί (Στίβσαντ) έτσι και τη σύγχρονη ζωγραφική της την ιδρύει ο Πητ Μόντριαν (Piet Mondrian) 1872-1944 Αmersfoort

είναι ο ρυθμός της ΝΥ ως μεγαλούπολης δοσμένος από την ιδιοφυΐα του Πητ σαν έτοιμος από καιρό που ήταν με το νεοπλαστικισμό ή De Stijl (Ντε Στιλ σημαίνει ρυθμός) https://www.youtube.com/watch?v=-pcbYTY_IeY

Άμα δεν αισθανθείς το χρώμα μήτε το σχέδιο δεν θα καταλάβεις γιατί η τέχνη είναι μυστήριο αίνιγμα όπως το αίνιγμα του κόσμου.Ψηφίδα ψηφίδα πας στην καρδιά του, θέλει πνευματική πειθαρχία.Αυτό υπαγορεύει ο γεωμετρισμός του Μοντριάν, κάθετες και οριζόντιες γραμμές όπως οι ορίζοντες της ΝΥ χτιστή πόλη με τους ουρανοξύστες πάνω στο Μανχάταν στα πέντε ποτάμια κι ανεβαίνουν οι ρυθμοί της τζαζ από όλους τους λαούς της γης σε σύναξη σαν ερχόμενοι από παλαιές διαθήκες.Είναι νέος κόσμος και πρέπει να το πει με χρώμα σχέδιο σεξέσιο .Τα κάνει όλα λουρίδες από δέρμα ,όπως οι Ινδιάνοι, σε διάταση για το τύμπανο της γης.Το μέγα ταμ ταμ για νέα ακούσματα, για ακούσματα πραγματικά, η λ έ ξ η ξανά εδώ,τα υλικά αρχέγονα σαν από σάκκο σύγχρονης εγκατάστασης .

Δεν ακούς ,έτσι είναι όλοι με μισοακουσμένα που έλεγε ο Καβάφης, η τέχνη της σύνεσης έχει εγκαταλείψει τη γη. Στο πράγμα δύσκολα στέκεται ο τωρινός άνθρωπος αγνοεί το πράγμα δεν ξέρει να βλέπει να ακούει να αισθάνεται κι από αφή έχει μεσάνυχτα.  «Το συναίσθημα της ομορφιάς παρεμποδίζεται πάντοτε από την εμφάνιση του αντικειμένου, γι’ αυτό και το αντικείμενο πρέπει να αποκλειστεί από τον πίνακα.» Μόντριαν.

Αυτό που προσπαθούν να πούνε όλοι οι καλλιτέχνες δύσκολα θα ακουστεί. Αλλά θα ακουστεί.  «Η τέχνη διεκδικεί το ρόλο του οδηγού της ανθρωπότητας και υπηρετεί κανείς την ανθρωπότητα διαφωτίζοντάς την». Μόντριαν.

*

Ένα τοπίο μπορεί και μια φωτογραφία να το δώσει,αλλά τοπιογραφία μόνο ο ζωγράφος. Όπως και να το υπερβεί,γιατί το στοίχημα επανέρχεται με νέους όρους ,σήμερα επιφάνεια και βάθος συμπίπτουν.Και αυτό πρέπει να γίνει με χρώμα,τη σάρκα της ζωγραφικής αν το βάθος είναι σχέδιο.Κι αυτά μαζί.

*

Όσο κι αν έτεινε στην αφαίρεση ,δεν έπαψε να εμφανίζεται στο βάθος της γεωμετρίας του μια πραγματική γεωγραφία τόσο της Νέας Υόρκης όσο και της ενδοχώρας των Κάτω Χωρών, μέχρι που με τον Ύβ Σαιν Λοράν μέσω μόδας η Ζωγραφική του περπάτησε στους δρόμους πάνω στο σώμα της γυναίκας, που σημειωτέο, απεικόνισε μόνο τη γεωμετρική εξαΰλωση μιάς γυναικείας μορφής. Και βέβαια πλησίασε το όνειρο της ρομαντικής σχολής να κάνει μουσικοχορευτικές συνθέσεις ,ζωγραφικές γεωμετρημένες αρμονίες boogi woogi.

ΟΡΙΖΟΝΤΙΟ ΔΕΝΤΡΟ. Πάντως το δέντρο πίσω του δείχνει τον κόσμο δομημένο,το αρχιτεκτονικό αίτημα του De Stil .Το κόκκινο πλανιέται σαν το αίμα στις φλέβες της ζωής,ίσως και το μπλέ του να είναι αίμα επιστροφής στην καρδιά. Πάντως το να επιχειρείς να συλλάβεις την κρυφή πραγματικότητα στον πλαστικό της πλοχμό,να την πιάσεις στα πράσσα,επ αυτοφώρω,είναι μεγάλη δουλειά, κι η τέχνη μεγάλη όταν συμβαίνει.Το πνευματικό δέντρο-ζωγραφισμένο αντικειμενικά.(Σημειώσεις του περασμένου αιώνα-που πια φαντάζει σαν τον προηγούμενό του).

Γιά τον Μοντριάν, μιά ίσια γραμμή δεν είναι παρά μιά «τεταμένη καμπύλη» και το ίδιο ισχύει και για τις επιφάνειες – όσο πιό επίπεδες τόσο πιό τεταμένες- και σε λίγο το ίδιο θα ίσχυε και για το χρώμα piet-mondriaan-bloeiende-appelboom

Δρόμος είναι;

Κοιτάζω εκεί που δεν κοίταζε ο Γκρέκο : Κάτω. Αναστρέφω τα στοιχεία της ταφής του Κόμη Όργκαθ όπου μηχανικά αστέρια αιωρούνται με οπτικές ίνες, και βγάζω την τελετή ταφής έξω στον υπαίθριο Άδη, για να φαίνεται το τέμπλο του βουνού , μια «Φοινικιά» δόξα ζωντανή , ραδινή, και υδροχαρή άκοφτα άνθη που μοιραίνουν τον Αχέροντα καθώς οδηγεί προς τον Άδη .Πτώση και άνοδος του ήρωα ,στη ζωντανή στιγμή ,ένα αίφνης μεταμορφωτικής στιγμής στα σπλάχνα των τοπίων . Αφιέρωση σε όσους σήμερα ανάμεσά μας έχουν τούτο το ήθος. Με έξαρση ,σε τριπλή χρωματική αρμονία των πιο θερμών και συνάμα των πιο ψυχρών χρυσαφί-πράσινο –ιώδες, μια έξαρση στο ριζικά ανιδιοτελές ήθος. «Λίγο πριν το μαύρο έρθει να παλέψει με το λευκό και να νικήσει».

Ο δρόμος είναι δρόμος. Καθώς γεννιόμαστε με μάτια μωρού που έχουν μέσα το άπειρο ,με απόλυτα άπειρα μάτια, χωρίς καμιά εμπειρία – πάρεξ εκείνη της σκοτεινής μητρικής λίμνης ,στη βουβή και άφωτη πληρότητα- να έχει κάνει εκεί μέσα το συνειδητό της κύκλο ,είμαστε στραμμένοι μπροστά περίεργοι στο άνοιγμα του κόσμου. Με το πρώτο μας βήμα ξεκολλήσαμε απ τη συνθήκη του ζώου και έκτοτε όλη μας η προσπάθεια να μην ξαναπέσουμε εκεί, όλη μας η έγνοια να αποδεικνύουμε τούτη την ορθότητα και ό,τι χτίζουμε πάει προς τα πάνω ψηλά, αφού κάτω στέκει η τρομερή όψη του ζωικού.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Βιαζόμαστε στη διαδρομή, πολλαπλασιάζουμε την προσπάθεια ,δαμάζουμε το άλογο ,γινόμαστε κένταυροι και με αλογίσιες πατημασιές τρομάζουμε τους γείτονες.

Ο δρόμος είναι δρόμος, θα υποτάξουμε το ανόργανο ,θα του φυσήξουμε δύναμη από την πνοή μας να μας βγάλει στο μακρινό όνειρο των άστρων .

Ο δρόμος είναι δρόμος .Έχει και παράδρομους . Βαδίζομε σαν το θεό των Ισπανών ίσια από στραβά μονοπάτια. Γνωρίζουμε τον κόσμο όπως γνωρίζουμε το κακό. Βλέπουμε την ύπαρξή του αλλά δεν βλέπουμε ,δε γνωρίζουμε τίποτε για την αιτία του. Τον αιτιώδη λόγο. Ίσως και να μην υπάρχει ,όπως και για πολλά άλλα που ενώ τους αποδώσαμε κάποτε αιτιώδη εξήγηση στη συνέχεια βρήκαμε πως δεν την είχε. Ίσως και να υπάρχει. Ίσως τα ερωτήματα που θέτουμε να έρχονται ανέκκλητα και ίσως ρωτάμε κουτά και ασήμαντα.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Δοκιμάζουμε την αντοχή μας. Αφού μπήκαμε στην αφετηρία θα τρέξουμε , άλλος καλλίτερα ,άλλος χειρότερα. Ο άνθρωπος με την πρώτη πέτρα που σήκωσε ,έδειξε πως δε θα σταματούσε εκεί. Αν άφησε κατά μέρος την πέτρα ,όπως παρατάμε ένα παιχνίδι επειδή το βαρεθήκαμε για να πιάσουμε αμέσως ένα πιο νέο, ήταν για να ασχοληθεί με κάτι πιο αποτελεσματικό.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Αφήσαμε τις πρώιμες σπουδές και το σπουδαστικό μικρόκοσμο, σε μια Ελλάδα περιορισμένων οριζόντων που μας είχε κάψει και ριχτήκαμε στα άπατα της Ευρώπης, σε ξένα νερά .Επιχείρηση εξόδου και κάπως υποψιασμένοι πως το ταξίδι αυτό δεν έβγαζε τα ψωμιά του. Άνοιξε χάσμα μέσα μας και αέρας παλαιάς Ελλάδας μας φύσηξε με επακόλουθα. Στη μελέτη της Ευρώπης και των Ευρωπαίων ,πίσω από κάθε ερμηνευτικό σχήμα ξεπήδαγε ο κόσμος της Ελλάδας, η διακριτική ματιά που μας διάβαζε από μέσα μας, και μάθαμε πως δεν είχαμε κάνει παρά τον κύκλο του εαυτού μας.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Ολοκληρώνεται όταν φτάσεις στην αρχή του. Αρχή που είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Γιατί το ταξίδι που είχαμε αρχίσει ,ήταν ταξίδι στον εαυτό μας, γύρω από τον οποίο ταξιδεύουμε και δεν το αντιλαμβανόμαστε παρά στο τέλος, στην επιστροφή που από το ταξίδι μας μένει στα χέρια ένα και μόνο ο εαυτός μας, μέσα από την αλλαγή του παραμόνιμα ίδιος όπως τον είχαμε γνωρίσει απ την αρχή, η διαφορά είναι ότι τώρα το ξέρουμε.

Ο δρόμος είναι δρόμος, μόνο που όταν παίρνουμε δρόμο δεν παίρνουμε και το δρόμο μαζί μας.

Ο δρόμος είναι δρόμος, και ένας οποιοσδήποτε δρόμος οδηγεί παντού ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό.

Ο δρόμος είναι βεντάλια και ανοίγει σε πλήθος δίκτυα δρόμων. Πολλοί είναι οι δρόμοι της ζωής. Δρόμος για τα άστρα. Δρόμος της μοίρας. Δρόμοι του νου. Δρόμος πάνω κάτω ένας. Ιστορικός δρόμος .Δρόμος προκοπής. Δρόμος κατήφορος ,δρόμος ανήφορος. Ατέλειωτοι οι δρόμοι του ουρανού.»Τα ποτάμια είναι δρόμοι που κυλάνε» .Δρόμοι υδάτινοι .Δρόμοι μουσικοί .Μυστικοί δρόμοι. Δρόμοι θαλάσσιοι και υποθαλάσσιοι και υπόγειοι .Υπόγεια ρεύματα νερών ,οι δρόμοι του νερού.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Ένας όμως ο δρόμος που οδηγεί στα παραθύρια τα ψηλά του πάνω μαχαλά.. Οι δρόμοι του έρωτα είναι παντοτινοί. Με ένα νεύμα εκδηλώνεται η υπαγόρευση

.Άπαξ και αρχίζεις να πίνεις από το ποτό της παράδοσης αρχίζεις να παραδέχεσαι ότι αυτό το ποτό πίνεται μέχρι τέλους. Δεν έχει διαπραγματεύσεις. Άσπρο πάτο. Η παράδοση είναι ολική σαν τον εαυτό μας. Ένα το Παν .Κρίνεται τόσο από το βυθό ,όσο και από τον αφρό των έργων της. Αν πω Ν, δε θα καταλάβεις τίποτε .Αν πω τα μάτια της κάρβουνα στο λάδι ,μια τέτοια Ν. σε αγγίζει αλλιώς. Είναι η έκφραση του αισθήματος που αγγίζει. Στα ερωτικά δράματα η εναλλαγή των φράσεων ,ερωτικές σαϊτιές της γλώσσας κάνει και τις ερωτικές συντροφιές να εναλλάσσονται. Η ερωτική θέρμη ελαιώδης και υγρή γλιστρά απ την καρδιά του ενός στου άλλου την καρδιά, βέλη τρυπάνε τις καρδιές ,γαϊτανάκι μεταμορφώσεων του έρωτα και των ερωτικών προσωπείων. Οι πετυχημένες μεταφορές κάνουν το πρόσωπο του έρωτα να λάμπει. Ο έρωτας ,όπως είναι ειπωμένο, γεννιέται από μια μεταφορά. Κι ό έρωτας λάμπει μοναδικά ,μόλις πάρει υπόσταση και σάρκα σ αυτό εδώ το πρόσωπο μπροστά μας, μόνο που δεν στέργει τον προδότη λόγο .Ακόμα και τα φιλικά λόγια ,όπως με το θάνατο έτσι και στον έρωτα είναι προδότες.

Ο έρωτας περνά μέσα από τα πρόσωπα στέκει όμως πάντα μόνος, με όλα του τα βέλη στη φαρέτρα τοξευτής.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Στην ευρωπαϊκή φυγή , η συμπεριφορά μας ως αντίβαρο όφειλε ν’ αστεΐζει αναγκαστικά, για να φαιδρύνει τη στενότητα της ζωής . Σχεδόν πάντα , και στις πιο σοβαρές στιγμές το λόγο είχε το αστείο.

Αστείος δρόμος επειδή δε σήκωνε αστεία η ζωή. Η κρίσιμη σοβαρότητά μας δεν μπορούσε να βαρυνθεί σοβαρά. Αλλά και έτσι έσκασε. Εγκαταλείψαμε είχαμε ξεπεραστεί κατά πολύ . Η Ελλάδα ανοιγόταν φωτεινή και μας έγνεφε. Έ λοιπόν εκεί να πάμε.

Η Ελλάδα είναι δρόμος. Μόνο που δεν είχαμε συνυπολογίσει τις απώλειες.

Η ζωή χαράζει τους δικούς της δρόμους ,καθένας τραβά το δικό του.

Όλα είναι δρόμος .Κατώφλι η γη ,ανώφλι ο ουρανός. Στην επιχείρηση της ζωής δεν υπάρχει τελικό άθροισμα.

Η ζωή είναι ένας ναός ,μπαίνουμε σ αυτήν όπως μπαίνουμε στο ναό. Όποιος έχει ένα επάγγελμα είναι το στασίδι του. Από εκεί άνετα μπορεί να παρακολουθεί τη λειτουργία. Μπορεί να μη καταλαβαίνει τα λόγια ,θα τον φωτίσουν πολυέλαιοι και κεριά ,θα κάνει το σταυρό του ,θα πάρει το αντίδωρο και η ζωή θα τον απολύσει .Είναι ο κύκλος. Το τέμπλο κρύβει τα μυστήρια ,λίγα θα δει, στο τέλος θα ψάλλουν τον ίδιο. Θα φύγει όπως ήρθε ,γυμνός και άφωνος ,μέσα στο κλάμα.

Αφού σώσαμε το λάδι ,αφού η νύχτα μας βγήκε ξύδι ,θα χουμε τουλάχιστο λάδι για τα καντήλια.

Το ζήτημα με τη διανόηση είναι ποιος κάνει το παιχνίδι .Οι ιδέες έχουν νόημα όταν κρατά το πάθος τους ,αυτό τις εμψυχώνει ,αλλιώς χάνουν τη σάρκα τους και γίνονται φαντάσματα. Όλη τη δουλειά της διανόησης στο τέλος θα την επωφεληθεί η καλλίτερη πένα ,θα πάρει το γραφικό της χαρακτήρα που θα είναι και μαρτυρία της εποχής της.

Το καλλίτερο υλικό το παράγει η ζωή της κοινωνίας .Όποιος κρατήσει γερά τον καθρέφτη ,ώστε να καθρεφτίζει το κοινωνικό πρόσωπο ,θα έχει πετύχει κατά το ήμισυ ,το άλλο μισό είναι υπόθεση του κόπου που θα βάλλει.

Ένοιωσα την ομοίωση θα πει ότι ένα πρόσωπο μου έστειλε την εικόνα μου πίσω. Έγινε ο καθρέφτης του εαυτού μου το Spectrum Mentis. Ομοίωση είναι η γέφυρα της διαφοράς ,μεταφορά του πάθους ,άδειασμα του ψυχισμού ,κίνηση προς μια άλλη ψυχή με αντοψία οφθαλμών κι απόκριση. Ένοιωσα την ομοίωση θα πει :η ψυχή μου δέθηκε με την ερωμένη μορφή ερασθείσα την ψυχή της. Πλούτος και ένδεια ψυχών στη θάλασσα της ερωτικής.Τρόπιδα επινομίς

«Η τροπή του νοήματος βρίσκει τον ιδανικό τρόπο για να νοιώσουμε οικεία. Κάθε αναζήτηση του όμοιου, το οποίο δεν είναι εφικτό χωρίς τη μεσολάβηση της φαντασίας ,μας αφήνει την αίσθηση της οικειότητας, γιατί μας επαναφέρει ανεπαίσθητα στον εαυτό μας. Παρότι «έξοδος» προς κάτι άλλο ,η μεταφορά πραγματώνεται σαν «είσοδος στον εαυτό μας» . – »Η μείωση αυτών που αγαπούμε μας αποξενώνει. Δεν πρέπει να αγγίζουμε τα είδωλα ,το χρυσάφι μας μένει στα χέρια»(Κ. Π’γιώργης, Περί μεταφοράς).

Μερικές φορές σου δίνει την εντύπωση πως είναι τελικό εκφραστικό σχήμα :όμως μπορεί να γίνει εκφραστικότερο. Το κλειδί της ομοίωσης. Έπεσα στο γκρεμό για τα μάτια της ,κερήθρες διάφανες στο μέλι.

Το βίωμα περνά ολοκληρωτικά στην έκφραση .Η έκφραση ημπορεί να περιέχει ψυχικές συνάφειες μεγαλύτερη ποσότητα βιώματος.

Επειδή η αυτοπαρατηρησία δεν προσφέρεται να σου μάθει, όλη η σπουδή πρέπει να στραφεί προς τα ίδια τα πράγματα. Η ψυχή των πραγμάτων αποκαλύπτει σημασίες που αναβλύζουν από τα κενά της ίδιας της πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας που συστοιχεί στη φυσιογνωμία του ψυχισμού σου, είναι σαν μια επιστροφή στον εαυτό (γιατί η συνείδηση είναι συνείδηση κάτινος ).

Η πετυχημένη μεταφορά κινεί γη και ουρανό αλλά ξαναβάζει τον κόσμο στη θέση του.

Πάνω σε μια ιδέα από το «Ντέφι»: Κάθε τραγούδι είναι μια περίληψη ,ή φιλοδοξεί να είναι, της ιστορίας της Ελλάδας. Σ ένα τρίλεπτο μέσα συνοψίζει το αίσθημα ζωής της κοινωνίας ,η οποία και θα το τραγουδήσει. Όσο πιο πετυχημένα εκφραστεί το αίσθημα σε στίχο μελωδία μουσική ,τόσο βαθύτερα θα δράσει και πλατύτερα θα διαδοθεί ,γιατί θα χει πετύχει να καθρεφτίσει συνοπτικά το οικείο αίσθημα της στιγμής. Το διαχρονικό είναι μια άλλη πιο φιλόδοξη υπόθεση καθώς και το οικουμενικό.

Πολλές φορές όση φόρα κι αν έχει κανείς βρίσκει τα στασίδια κατειλημμένα .Αν δεν εκτεθεί στην ορθοστασία πρέπει να ξέρει ότι στασίδι δε θα πιάσει, κι επίσης η έκθεση στην ορθοστασία δοκιμάζει, διδάσκει αντοχές .Μπορεί που και που να ασκείται επίσης στο αναλόγιο.

Να μη σε τρώει η προσποίηση να είναι αγγελία χαράς Το άφατο και το άλεκτο της εικόνας ,το απλησίαστο καθ έκαστον αυτής εδώ της αμυγδαλιάς, περιγράφεις το είδος, το τόδε τι, τούτο εδώ να, είναι αμετάδοτο. Η περιγραφή αναγκάζεται να συσχετίζει τα ανόμοια για να μεταδώσει το αίσθημα να εκφράσει το μορφικό ιδίωμα .

Το βήμα του νοήματος οδηγεί , μετρά η σάρκα των αιώνων ,ο χρόνος, αφ’ ότου μια συνομιλία μας συνδέει στην εκφραστική χώρα.

Εκτελούνται μεταφοραί. Πατά στη μέσα εμπειρία ,είναι ιστορία από τη σάρκα της ψυχής,τα πάθη,σκίρτημα στο απροσδόκητο ,ανοίγει δρόμο στο φως. Σχετίζει το εδώ με το εκεί, αλληγορικό νόμισμα. Θέει ως άστρο του ουρανού με πάθη πνοής ,δοχείο με δυο πάτους , αλλότριο αλόμενο φως ,ακρογυάλι ψυχής, θάλασσα βάσανα σε νησάκι ευτυχίας, με γεγονότα πίστεως ,το μυστικό θρόνο της ψυχής .Κάθε λακκάκι κι άβυσσος στο πολυκύματο λευκό της που καίει σα χιόνι. Χείλη βατόμουρα ,κρυφά μαχαίρια ,αιμόχρωμο πίνει κρασί , άφθονα μελωδεί. Κόπηκα. Άνοιξε ξέφωτο του νου.

Ποιος σου είπε , Ν. , ότι ο ένας έρωτας δεν έχει στοιχεία ενός προηγούμενου έρωτα;

Ο κύκνος δεν ξέρει

Ούτε να περπατάει

Ούτε να κολυμπάει

Ούτε να πετάει

Ξέρει μόνο καλά

Τη μελωδία του θανάτου

Κύκνειο άσμα

Επιθανάτιο πτερυγισμό.

*

Το χρώμα της συκομαΐδας

4.

Εκεί στην ελιά της Α., που την είπαμε παραπάνω που την έσωσε, εκεί είναι η Λιν. Έχει φτιάξει μια γούρνα από χώμα και άμμο σαν τις παγιδεύτρες σφίγγες και από το βυθό όταν αισθάνονται να περνούν τα θύματά τους μυρμήγκια και άλλα έντομα αναταράζουν τη παγίδα και παρασέρνει τα θύματα στον αβυσσώδη πυθμένα όπου το στόμα της με ισχυρές δαγκάνες διαμελίζει και καταβροχθίζει.Έτσι η Λιν είχε οργανώσει την αμμώδη παγίδα της δίπλα από την ελιά κοντά στα χείλη του γκρεμού όμως μέσα σε όνειρο. Τώρα το που βρήκε την άμμο και πως ,φαίνεται ότι συνειρμός έδωσε στην εικόνα προέκταση πεντακοσίων μέτρων όπου χρόνια παλιότερα εξόρυτταν αμμοχάλικο. Ίσως να κοσκίνισε και να μετέφερε από κει για την παγίδα της. Η Λιν ,κόκκινη, ήταν στα εφηβικά παιχνίδια αγοροκόριτσο. Μετείχε στα αγοροπαίχνιδα με θάρρος κι αντρόπιαστα, αντρόπιαστα γιατί πάλευε σαν άντρας αντρόπιαστα γιατί χωρίς ντροπή ,περισσότερο όμως εντυπώθηκε η εικόνα της πίσω στη βρύση πάνω σε πέτρα να χαβδώνει να δείχνει το άτριχο ακόμα μουνάκι και να κατουράει ηδονιζόμενη από εκεί ψηλά που κοιτάζαμε απορημένοι. Αυτή λοιπόν η Λιν η άτρομη ,όταν βρισκόμαστε μόνοι ,όταν απαντιόταν το βλέμμα στην ερημιά γινόταν κόκκινη σαν ντομάτα για αυτό κι εγώ μέσα μου την ονόμαζα κόκκινη Λιν. Τη σκεφτόμουν έτσι και στη φαντασία μου κοκκίνιζε διπλά.

Μετά από χρόνια και σε ανύποπτο χρόνο μου έστηνε την παγίδα της η Λιν, σε καιρό που ήμουνα ερωτευμένος και άρα παγιδευμένος (? με ξωτικό πλάσμα.

Διάνυσα μαζί σου μέσα στο όνειρο όλη την απόσταση του ονείρου, σου κράτησα το χέρι όμως δε σε φίλησα.

Ωρίμαζες.

Φαρμακολύτρα όταν μου γίνεις συνήθεια Μη μου περάσεις άσε να έχω τον πυρετό σου για πάντα.

Φαρμακολύτρα μου

Μη μου περάσεις!

Έβλεπα πως έγραψα γράμμα στη ..

Κι έβλεπα πως μου απάντησε.

Έβλεπα.

Κόκκινη σαν ντομάτα, ξαναμμένο αιδοίο,δεν έβρεχε χρυσή βροχή όπως άλλοτε παρά ακόντιζε άμμο από τον πάτο της ανεστραμμένης κλεψύδρας και να πώς αντέδρασα. Υποχώρησα στο γκρεμό ντυμένος σαν τζίτζικας στη ράχη μου βιβλίο με κολλημένα τα εξώφυλλα στις ωμοπλάτες και οι σελίδες να φτεροκοπούν και να με ακινητούν αιωρούμενο στο γκρεμό σαν κολιμπρί.

Με το βιβλίο στη ράχη ελικοπτεράκι του γκρεμού περνώ της Λιν την παγίδα στην ελιά της Αθηνάς με ταξύ παγίδας κα γκρεμού ανάμεσα αβύσσου και αβύσσου σωτήρια ελιά και πάνω η Αθηνά.

Εγώ ,που τώρα δεν είμαι παιδί ,με τα φτερά μου βιβλίο ισορροπώ ,μετεωρίζομαι και αυτό φτάνει. Μόλις μερικά μέτρα πιο κάτω είναι η φωλιά του δρυοκολάπτη που φτεράκιζε απότομα και έκανε ότι μπορούσε να μου κρύψει τη φωλιά και που δεν απείχε πολύ η μορφή του από κολιμπρί. Η φωλιά βέβαια ήταν από επίταξη φωλιά του ,αφού ήταν από πετροχελίδονο και την είχε ιδιοποιηθεί. Κάθε φορά έφτανα μέχρις εκεί αθόρυβα για να τον δω να βγαίνει και να τον αιφνιδιάσω. Δεν πλησιαζόταν εύκολα έτσι στον κοφτό βράχο του γκρεμού που είχε χτιστεί, αλλά μπορούσες να τη φτάσεις ρισκάροντας λίγο κρεμώντας μισό κορμί προς το μέρος της. Ο δρυοκολάπτης τότε φτεροκοπούσε έντρομος μέχρι το απέναντι δέντρο ,έπιανε στον κορμό ,ποτέ στο φύλλωμα ,κι από εκεί κοίταζε για τις προθέσεις σου.

Να με γνώριζε άραγε με τον καιρό; Μετά από χρόνια η φωλιά έλειπε ,δεν υπήρχε ίχνος της. Δεν ξαναείδα το φίλο μου το δρυοκολάπτη ,μήτε απογόνους σ εκείνα τα γκρεμνά.

Κάτω στις φτέρες ήταν σπαρμένες εδώ εκεί πέτρες που καθώς έμαθα αργότερα βρίσκονται εκεί από την εποχή των παγετώνων. Οι πάγοι έφυγαν οι βράχοι έμειναν. Συρμολιθώνες ,είναι λιθάρια που τα έσυρε ο παγετώνας. και στο πλάι οι χρυσοξυλιές. Περιζήτητες κάποτε από τους Βενετσάνους, είναι αυτοί που επιδότησαν σ όλα τα παράλια μέχρι εσώτερα την ελαιοφύτευση.

Βγάζαν από το ξύλο της βαφές. Χρυσόχρωμες υποθέτω. Και να που συναντιέμαι με τον Τιτσιάνο με τον Γκρέκο μέσα από αυτό το ξύλο, το χρυσόξυλο.

Τις ξεπάτωσε ο θείος και φύτεψε ελιές, χωρίς Βενετσιάνικη επιδότηση. Πιο πάνω είναι το σιαδάκι όπου ερωτεύτηκα πρώτη μου φορά δωδεκάχρονος. Μύριζα το άρωμά της .Πλησιαζόμασταν .Ένιωθα τα μαλλιά της να ευωδιάζουν .Ονειρευόμουν. Μέσα μου φτερούγιζαν άγγελλοι, και γύρω μου. Άνοιγα τα μάτια και την έβλεπα. Την άγγιζα .Η καρδιά μου τραγουδούσε. Ήμασταν παιδιά. Πιο μικρά από τον έρωτα και δεν μας έπαιζε. Μας περιέπαιζε. Και τι μ αυτό; Εμείς νομίζαμε. Και μας έφτανε.

Ποιητικός ρεαλισμός, ώχ ποίημα της γης και συ πλασίδι.

Γράφω. Για να κάνω τη γιορτή σου

Δεν ξέρω θεωρίες δεν παίρνω διορίες

Άδειες της ζωής

Δίχτυα γραφής παραθυράκια της λαμπρής

Φέξη

Βρέξει χιονίσει δεν κάνω καματερή γιορτή

Δεν κάνω παύση

Ότι μου ρίχνει ο καιρός τ αρπάζω

Στα σύννεφα συχνάζω

Σε δοκιμάζω γύρη τινάζω. Σε γιορτάζω.

Θεέ της ερήμου φύλαγε τον έρημο άνθρωπο, εμείς κοιτάμε πως θα βρούμε το νήμα να υφάνουμε κι αυτός ξηλώνει. Κάπως έτσι συναντώνται τα πράγματα. Αυτό που ζητάμε εμείς αυτός το βρήκε περπατώντας με ανάποδα βήματα. Με βήματα πίσω κι ορθώνεται η προοπτική. Πως γίνεται αυτό; Έτσι γίνεται. Κι ο Οδυσσέας καθυστερεί να πάει στην πατρίδα γιατί ό δρόμος είναι λαβύρινθος, όλο φτάνεις κα φτάνεις και τελειωμό δεν έχει. Ο λαβύρινθος του ταξιδιού ελίσσεται σα φίδι ,ακούς πίσω από τους τοίχους τις φωνές αλλά ο δρόμος σε οδηγεί στην απέναντι μεριά, στις ανηφοριές του ουρανού στις κατηφοριές της θάλασσας σε κάθε στροφή έχεις να παλαίψεις μινώταυρους ,να ταυρομαχήσεις ή να λύσεις αινίγματα Σφίγγας, όπως την ταυρομαχία με το Λεβέντη σούρουπο στα πεζουλάκια , η της γάτας την ταυρομαχία στο ακρωτήρι σαν αίνιγμα του γούμενου στο αρχονταρίκι.

Δεν συμπαθούσα τη λογοτεχνικότητα οι θρύλοι όμως που με κόβαν είχαν κάτι από τη φτιαξιά της, πώς να το αρνηθώ; Κι ήταν της μόδας το να αρνείσαι. Δεν είναι ο μύθος πληκτικός είναι το τάχα μου, άλλο πλήττω άλλο εκπλήττω.

Έχει να ξηλώσει άρα πετύχαμε διάνα εδώ είναι τα νήματα ,στην ερημιά και στην απανεμιά της ιστορίας εδώ της περισσεύει πίστη. Αδίδακτο κείμενο κι αυτοί το ξέρουν νεράκι. Δέντρο που το ποτίζουνε, ότι θέλουν καρπίζει ,κι ότι τραβάει η ψυχή τους τρυγάνε, βόσκοντας αγριοτούτουνο ,της ιτιάς λησμονοχόρτι.

Μέλισσες στο αυλάκι βυζαίνουνε νερό. Το καρτεράνε εκεί που είναι λίγο και το πίνουν να μην τις πνίξει. Έτσι να κάνουμε ,μην πιούμε στο απότομο νερό των ποταμών, του Ιορδάνη, εδώ να πάμε στα φτωχικά ξωκλήσια, τα ρημοκλήσια.

Ήταν Πάσχα. Πολλά χρόνια πριν. Έρημο χωριό έντεκα μετρήσαμε στην εκκλησία κι ο παπάς. Είχαν παπά και τους μάζευε σαν κλωσσόπουλα. Τρέχαν στο μεγαλοβδόμαδο να μπουν στη γιορτή .Τρέχαν γύρω από το μυστήριο που το είχε φορεμένο ρούχο ο παπάς! Άτυχα χωριά όσα δεν έχουν παπά. Οι κάτοικοι του αγριεύουν ,τους τρώει η ακοινωνιά. Χωρίς τελετή ο άνθρωπος γίνεται μηδέν, ένα τίποτα. Η τελετή δεν κοστίζει αλλά στοιχίζει. Η γραμμή της τελετής δίνει δύναμη και πάθος, μεταδίδει τον κραδασμό του διπλανού , τη δύναμη που αντλεί το πουλί όταν γίνεται σμήνος και μεταβάλλεται σε μεγάλο πτηνό, ή τη δύναμη της αγέλης των αλόγων που στην καταιγίδα στριμώχνονται τόσο που κόβουν τη βροχή ,η βροχή εξατμίζεται και με τη ζέστη των σωμάτων και τα χνώτα ανεβαίνει ατμίζοντας, και σαν από θαύμα δεν βρέχονται ,αφού εναλλάσσονται στον εξωτερικό κύκλο αεικινούμενα ενώ ταυτόχρονα συνωστίζονται ζεσταινόμενα σε αφάνταστο βαθμό. Μέρος αυτής της δύναμης περνά ο δρόμος της τελετής στον άνθρωπο. Στην τελετή μεγαλώνει το δέντρο του ,γίνεται το ανάστημά του πολυπλάσιο, θερμαίνεται ο ναός του κόσμου δυναμώνει το μυστήριο κι έτσι νιώθονται οι άγγελλοι ,οι θεοί κι η άβυσσος μικραίνει. Πώς να μην νιώσεις τα τροπάρια στο βατήρα αυτό; Πώς να μην εκχωρήσεις τη δύναμη του ιερού για να την ξαναπάρεις αμέσως μετά σε αντίδωρο και μεταλαβιά; Ανεβαίνει από δω ο άνθρωπος, με κλειστά μάτια ανεβαίνει. Πίσω από τα μάτια των αγγέλων τον βλέπει θεός. Συχνοβλέπει θεό!

Κι ύστερα αυτοί οι διαβολάνθρωποι των καφενείων από το να καρφώνουν νύχτα μέρα χαρτοπαίζοντας χωρίς τελειωμό και βλαστημώντας καπνίζοντας κι ας τους το χει κόψει ο γιατρός και τσιγάρο και ποτό, καλλίτερα να στέκονται άφωνοι κι ακούνητοι μια φορά τη βδομάδα στην εκκλησιά τους κι ας μη πιστεύουν καλό θα τους κάνει, σαν ψυχοθεραπεία να το δεις ή σαν πειθάρχηση ,ας μην έχει το χαρακτήρα κάθαρσης ,λίγο σεβασμό θα μάθει, τυχαία ο Πυθαγόρας επέβαλε σιωπή; Κι έτσι να το πάρεις θεάρεστο είναι. Κι ίσως ξαναθυμηθούμε και μερικές ωραίες ξεχασμένες λέξεις όπως δέος, αρετή, κατάνυξη ; Νύξεις κάνουμε ,τα υπόλοιπα είναι δουλειά των αγραμμάτων ,που όσο γι αυτούς.. αυτοί μας σώζουν.

Πλένει τα κακκάβια στη βρύση στο χασήλι και δείχνει ένα μ αυτά. Μαύρη σιλουέτα ανάμεσα στα μαύρα κακκάβια. Όταν όμως δείχνουν την καλαϊσμένη τους μεριά στραφτοκοπάν. Τα σφουγγίζει με συκόφυλλα αφού τα τρίψει γερά μέσα έξω με πρόχειρη αλισίβα ,σταχτόνερο δηλαδή ,και τα ξεπλύνει. Τα κατσαρολικά ,τα λένε και κακκάβια και χαλκώματα και αγγειά, και τεντζερέδια. Κατάμαυρα απέξω ,μέσα καθρέφτης. Γεμίζει νερό μια κατσαρόλα κι αστράφτει διπλά. Γυρίζει και με κοιτάει ολόιδια αστράφτει το πρόσωπό της.

ΦΙΛΕΝΑΔΕΣ

Κουφέτες από μούρα

Η μουριά του Ιούνη

Είναι εσωτερικά κήπος, Άρτεμης, δάσος.

Κόκκινα μούρα

Χείλη που φίλησα

Και φτερακίζει το πουλί στην κουφάλα της γέρικης μουριάς φωλιά του.

Φιλιά άγουρο στόμα σαν φρούτο ,σαν μούρο,

Στόμα μούρο .

Συκόφυλλα. Από τη συκιά μέσα στον κήπο. Σταχτόχρωμος κορμός, σταχτογάλαζος και τα κλαδιά της ,τα φύλλα παλάμες σμαραγδένιες, και φλογερά σύκα. Σκισμένα σύκα κατακόκκινα μες στο μέλι, πανηγύρι για συκοφάηδες και σερσένια αλλά προπαντός για μας.

Οι Αθηναίοι είχαν το θεσμό της συκοφαντίας και δεν άφηναν να γίνεται εξαγωγή σύκων ,αμείβονταν μάλιστα οι συκοφάντες, ο Αδάμ κι η Εύα ,Ζωή, με φύλλο συκιάς πρόλαβαν να καλυφτούν μόλις ένιωσαν τη ντροπή τους, στο κέντρο του παραδείσου και του ενδιαφέροντος από τότε η συκιά καθώς και το φύλλο της αφού ότι λίγο κρύβει είναι ζωτικής σπουδαιότητας κι ακόμα σήμερα αναποκάλυπτο σαν μυστήριο και δέος της κρυπτής φίλης φύσεως. Ο Νικολάου από τους εικαστικούς μας το ζωγράφισε κι επίσης σε περιοδικά είδα να σχετίζουν σχισμή σύκου με το μέλι άλλων σχισμών. Θυμάμαι μικροί με τα φύλλα της συκιάς φτιάχναμε κουφέτες με μούρα, ή σκάμνα όπως τα λέγαμε. Ράβαμε τα φύλλα βάζοντας αναδιπλωμένα τυλιχτά ένα μες στο άλλο με αγκάθια από παλιούρια κι έτσι τα σκάμνα δεν συνθλίβονταν παρά φτάνανε στον προορισμό τους ζουμερά δροσερά λαχταριστά πορφυρίζοντα μέσα στη σμαραγδιά φυλλώδη φωλιά .

Με θυμάμαι να πηγαίνω ολόχαρος μικρός στους θείους μου στο μύλο τέτοιες κουφέτες κι ακόμα τώρα θυμάμαι και αυτό με χαροποιεί. Με πάει εκεί το αεράκι της μνήμης. Με πάει και θύμηση δυόσμου πάνω μεριά που έπλενε η γιαγιά μια άλλη γοητεία κα ξελόγιασμα.

Μαζεύαμε τα σύκα τα ανοίγαμε κα τα απλώναμε στον ήλιο να ξεραθούν ,σε μέρη απόμερα πάνω σε πλάκες σε σανίδες ,ακόμα και στις στέγες τα βάζαμε για να είναι απρόσιτα σε ζώα οικόσιτα ,σκόνες .Ακόμα κάναμε αρμάθες κι επίσης τις κρεμούσαμε στους τοίχους όπου υπήρχαν ειδικά προεξέχουσες πέτρες κρεμαγέρες .Το φθινόπωρο όλα μαζί τα ξεραμένα τα ζεματάγαμε τα πολτοποιούσαμε με το κασάρι και αφού τα ζυμώναμε πλάθαμε τις συκομαΐδες, που πάλι έπαιρναν ένα χέρι λιάσιμο. Τρώγαμε απ αυτά τα καλούδια στο μακρύ παιδικό χειμώνα, και είχαν θερμίδες δυναμίτη, αλλά πιο πολύ ήταν η γλυκιά νοστιμιά τους, εκείνο το βαθύ χρώμα κοκκινόμαυρο που έπαιρνε να δείχνει μια σκούρα διαφάνεια πετραδιού, ποίημα χρωματικό βγαλμένο από τη άβυσσο στην άβυσσο του χειμώνα. Έκοβε το χέρι της γιαγιάς , κι ας είχε ο καθένας μας τις δικές του φυλαγμένες στη σακούλα ,εκείνη έκοβε και μας έδινε όσο έπρεπε σαν να παίρναμε αντίδωρο , το χρώμα της συκομαΐδας ,μελίχρωμο σκούρο, το χρώμα της συκομαΐδας το πήρε ο καιρός.

Ζεμάτισμα.

Είχαμε παίχτες παραπανίσιους ,αλλά η φιλοξενούμενη ομάδα δεν τους έβλεπε. Παίζανε κάτω από το χώμα τη μπάλα αν το πρόσεχες καλά τόπους τόπους αναπηδούσε απρόσμενα λες κι έβρισκε εμπόδιο, αλλά δεν έβρισκε ,οι κοιμισμένοι του άλλου κόσμου κάνανε σε τούτον εδώ χουνέρια ανεπαίσθητα και περίτεχνα όσο να κερδίζει η ομάδα μας! Άλλωστε το μισό γήπεδο το είχαν δανείσει εκείνοι.

Κρέμασα πίπα και κουτάλι όπως κρεμάνε οι ποδοσφαιριστές τα παπούτσια, μοσχούλα μου , μοσχούλα μου ,γλυκιά μου εκκλησούλα μου, ζεμάτισμα ! του μηδενισμού. Το ρολόι της ιστορίας τώρα γύριζε πιο γρήγορα. Κοιτάς ότι το δάχτυλο στη φωτογραφία που δείχνει το σπίτι είναι πιο μεγάλο από το σπίτι,όπως ο κόσμος εδώ με φόντο γαλαξίες. Και πατώντας χώμα ένιωσα ότι θάνατος δεν υπάρχει ,υπάρχει μόνο για όσους κινούνται πάνω στην άμμο του χρόνου ένω χρόνος δεν υπάρχει.

Υπάρχει μόνο το αιώνιο τώρα. Πέτρινη φωτιά.

Εγήγερται.

Primary illusion: Υλοποίηση του έργου σε μια ιδεατή διάσταση.

Φύλλα Κισσού

Έγειρε το φεγγάρι πάλιωσε κι αυτή η νύχτα

Πιασμένοι στο δόκανο των αισθήσεων, των αισθημάτων, σε αστειότητες που υπαγορεύει η καρδιά, ανήμποροι να γεφυρώσουμε την απόσταση που θα έφτανε μέχρις εμάς, λες κι είμαστε οι ίδιες εκείνες οι αισθήσεις που κοίταξαν λαίμαργες εκείνο το έξω, με την ίδια βουβαμάρα που είχαν εκείνα τα πράγματα.

Υπνοβασία στο καθαρό όνειρο που χτίζουν οι αισθήσεις, αισθησιασμένες γιατί αυτή είναι η δουλειά τους, να ονειρεύονται δεμένες με το αντικείμενο καθώς είναι αξεχώριστα και να παίρνουν το σχήμα του, σα βούληση του ανόργανου. Μηχανή που διπλασιάζει τον κόσμο λες κι έτσι φαντάζει καλύτερος και δεν είναι αρκετό να είναι ένας, αντικατοπτρισμός που δουλεύει τις εικόνες ακατάπαυστα, παιχνίδι με τη μαγεία του κόσμου άσκοπο ή ίσως για την ικανοποίηση των νευρώνων, για την παρηγοριά τους κι ύστερα τίποτα.

Εικόνες πραγμάτων που τα διάβηκαν οι αισθήσεις γοητευμένες κι αρκέστηκαν στην ανατύπωση από έλλειψη βαθύτερης ζωής που θα ζωντάνευε το υποκείμενο τους. Αχ μνήμη στρέψε αχτιδωτά τις φωτιές σου.

Λίγο ν’ αλλάξεις τη σειρά, λίγο να συσχετίσεις, μικρή αλλαγή προοπτικής,ακόμα λίγο αν επιμείνεις σ’ ένα πρόσωπο, σε κάποιες λεπτομέρειες σε μια δική του φωνή με δικό του νόημα κι αρχίζει ο κόσμος να ζωντανεύει, ξυπνά το στοιχειωμένο δάσος, βγαίνουν από μια καθήλωση στο άχρονο. Κάποιο πιο πραγματικό άγγιγμα να τα κινήσει και λύνονται τα μάγια. Τότε η ζωή σου υπαγορεύει, με τη ζωή να φέρεσαι όπως με τη ζωή.

Η ΛΙΜΝΗ ΣΕ ΑΔΕΙΑΖΕ ΩΣ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ

Ιωάννινα. Γαληνά Γιάννινα. Πυκνή παρουσία, πυκνές μνήμες παιδείας πολιτείας, πυκνό δράμα νωπής ιστορίας. Οικείος χώρος και σε κάθε μνημείο του προβάλλουν μορφές που τα κατοίκησαν. Προβάλλει δόξα που διδαχτήκαμε και μας ύψωσε. Από δω πέρασαν δόξες του ’21 και δόξες του ’12, η ελευθερία του γένους αυτοπροσώπως. Γύρισε το φύλλο της ιστορίας που είχε καθηλωθεί για εκατοντάδες χρόνια.

Βάδιζες πάνω στις σελίδες της ιστορίας.

Είχε παγώσει ο χρόνος του Έλληνα και τώρα έβγαινε σε ταχύτατη απόψυξη χωρίς ψυγειοκαταψύκτη. Ό,τι και να λέγεται τα Γιάννινα είναι η πόλη του Πασά, με τα διακόσια άλογα και τις άλλες τόσες παλλακίδες. η ανώτερη τιμή που έκανε σ’ όποιον λάτρεψε ήταν να του χαρίσει άλογο και παλλακίδα. Αεικίνητος, ευφυής χωρατατζής, φιλόζωος και σκληρός, αδίστακτα σκληρός. Έπαιξε μόνος στο παιχνίδι του καιρού του με μεγάλη μαεστρία κι επιτυχία, με επιρροή διεθνή, στο τέλος προδόθηκε κι έχασε. Η προφητεία του Πατροκοσμά αλήθεψε: Πήγε στην Πόλη με κόκκινα γένια. Αυτή η πόλη δεν θ’ απαλλαγεί ποτέ από τη σκιά του. Καμάρι της ο πασάς με τη Βασιλική, καμάρι της οι Φροσύνες. Καμάρι της η λίμνη, Κασαμπά και μιναρέδες να τραμπαλίζονται κι η λίμνη να τους καθρεφτίζει στον αιώνα.

Στον καιρό του Αλήπασα ήταν πρώτη στ’ άρματα στα γρόσια στα γράμματα. Μαζί με τη λίμνη και το νησί είναι ότι έχει η πόλη τούτη.

Μέσα στο φόντο αυτό, ήρθε κι έδεσε από το παρόν η μορφή της.

ασκητική

# Θεοφάνη του Έλληνα , Ασκητής

Την ώρα που οι ψυχές απαλλάσσονται από το βάρος τους και μένει μόνο χρυσάφι.
– Έχουν οι ψυχές βάρος;
-Αυτή είναι η ερώτηση. Μα δεν έχουν και τίποτε άλλο οι ψυχές ,ένα πλήθος από πάθη μια ζωή,ψυχικό βάρος ασήκωτο.


Ο,τι είναι το φυσικό φως για τη φωτογραφία είναι το μυστικό φως για την εικόνα .Γι αυτό η εικόνα δεν μπορεί να προκύψει από φωτογράφηση.Στην αρχετυπική εικόνα αντιστοιχεί ανάλογο βίωμα .Με μηχανικά μέσα το προσπάθησε ο Ταρκόφσκι να δώσει τη ροή του μυστικού αυτού βιώματος με κατάλληλα ρυθμισμένες εικόνες .Σαν στα όνειρα .Γι αυτό έχουμε μια ταραχή στην απόδοση αυτού του αισθήματος .Σαν εικονογράφηση της ροής τους μέσα στην ψυχή .Κι έτσι παίρνουν τη διαφάνεια του Συμβόλου .Μιλάνε για κάτι και συνάμα και για κάτι άλλο .Γι αυτό έβαλε στον αφηγηματικό του πυρήνα τη βυζαντινή μεταφυσική της εικόνας .Το γεγονός είναι πνευματικό ,μεταφυσικό,αυτές οι εικόνες ανοίγονται προς κρυφό μυστήριο ,είναι μετοχή στο Ον .

– Σκόνη στον άνεμο.
Καίγομαι σαν ξερόχορτο στην έρημο του κόσμου .
Τη στάχτη μου σκορπάνε σαράντα ανέμοι κι όμως θ’ αναστηθώ . Το μαρτυράει ετούτη η πλάση που μού ‘δωσε λάσπη και όνειρο.

Αυτό λέει το ασύνειδο στη χώρα του μύθου ,λέει αυτό που δεν μπορούν να πούνε οι πέτρες παρά σαν εικόνα,το κατάμαυρο κάρβουνο που γίνεται ολοφώτεινο διαμάντι.Μέχρι που κάποτε τελειώνει, όπως η κοινότητα με τα αρχέτυπα της.
Τώρα έχουμε μόνο κοινωνίες,αστισμό που κυριαρχεί παντού,στο πλαίσιο του χωρεί κάθε λόγος.

-Τί είναι Ενόραση; Όλες οι αισθήσεις μαζί.

* Ένα τοπίο μπορεί και μια φωτογραφία να το δώσει,αλλά τοπιογραφία μόνο ο ζωγράφος.

Τα ηλιοτρόπια μου και οι κολώνες φωτισμού στην κεντρική οδό του χωριού εναλλάσσουν τα φορτία τους ξαγρυπνώντας στους ύπνους μόλις κλείσει και το τελευταίο ξενυχτάδικο ..φέγγουν τα μεθυσμένα μας βήματα μέχρι το ξάγρυπνο σπίτι που περιμένει.
*
Έτσι μας έρχονται όλα, θραύσματα,συντρίμμια,όστρακα, από το μεγάλο εργαστήριο της τέχνης του Έλληνα,αυτό το ελαφάκι με τα καστανά μάτια.
***
ο δάσκαλος του Ρουμπλιώφ,και κατ’ επέκταση της ρώσικης εικονογραφίας και ζωγραφικής.Τον θαύμαζε ο Ταρκόφσκι.

Η αίγλη γίνεται μαύρη ,το απώτερο βάθος χρυσό,χρυσό το ένδυμα του Χριστού κόκκινος ο θρόνος .Οι συμβολισμοί πλήρεις,Σαν θρησκευτική μαντάλα καλεί το πνεύμα του πιστού να συμφιλιωθεί με ένα ενεργειακό σύμπαν που εκλύεται απ τις χρωματικές συγκρούσεις:Μαύρο(θείος Γνόφος) Κίτρινο (θείο φ ως) Κόκκινο ( αίμα και σώμα,θείο πάθος)με το Κροκί να δηλώνει τη θεία μέθεξη .Όλη αυτή η χρωματική αντίθεση ,πιθανόν προερχόμενη από οικείο μοναστικό δόγμα απόηχο του ησυχασμού ,όμως μας το ξαναθύμισε τόσο πολύ και τόσο καλά ο Ταρκόφσκι στη Θυσία του,και στην ομώνυμη ταινία γύρω από το βίο και την εξέλιξη του ζωγράφου που είχε το όνομά του του Αντρέι Ρουμπλιώφ,και του καιρού του.Αυτό ήταν που του έδωσε το μυστικό της Τέχνης του.Της τέχνης του τα απόκρυφα.Που δεν παρέχονται παρά μόνο αν ζυμωθεί το ταλέντο με τέτοια υλικά.

“άλη θεία”

άλλη θεότητα εδώ , χαρακτηριστική ομορφιά όπου και ένα τυπικά άσχημο πρόσωπο είναι όμορφο λόγω εσωτερικής πληρότητας.

Η Παναγία δεν είναι όμορφη ,ωραία όπως η Αφροδίτη,αλλά έχει απόκοσμη ομορφιά όπως τα ειδώλια,οι Ταναγραίες ,τα ξόανα των αφρικανών, έχει να κάνει με τα αρχέτυπα,την καθαυτό ύλη να μην αποροφάει η ιδέα τον κόσμο στα επέκεινα να μείνει εδώ ,με τις ματιέρες του,με τα απτά του

αυτό που κάνει ο Σεφέρης ,τα γειώνει ,η λέξη πάει προς τη ρίζα της ,προς το σκοτεινό και παίρνει κάτι πρωτογενές, πριν ανατείλλει και χάσει το συμπαγές διαχεόμενο.

φαινόσαστε μελαγχολική Μαργαρίτα/ χωρίς αυτή την ανάγωγη ανάκριση την καθημερινή

δες το πως το πιάνει δες το πως το πιάνει ένα μαβί χωρίς φωνή τα συστέλλει να βρούνε τη συμπάγειά τους

να αντλήσει αλήθεια από τον άγγελο του σκότους ,αγγελικό και μαύρο φως είναι αυτό

σαν σε εκκλησία που έχουν σβήσει τα κεριά ,μέσα στους καπνούς οι μαυρισμένες μορφές

γίνονται πιο ιερατικές ,ιερές,δεν τις σκεπάζει συνήθεια παρά ένα άηθες ήθος

έχει τη σάρκα το σκύλο το ξύλο το σίδερο ατόφια

Κοίτα τι κάνει εδώ, πόση συμπάθεια εκμαιεύει αυτός ο όγκος.Με το να μην κρύβει τίποτε ,σε κερδίζει.Αυτό το πετυχαίνει ο ζωγράφος και η τέχνη του.

Ο Λούσιαν Φρόυντ έβγαλε το ασυνείδητο στην επιφάνεια της σάρκας,την επιδερμίδα,το πιό βαθύ του σώματος.Εκεί πήρε και έδωσε όρκο ζωγραφικής.Και μη μου πείτε δεν σας έρχεται στο νου κοιτάζοντας τη μορφή του πίνακα,η Αφροδίτη του Βίλεντορφ.- Willendorf-Venus )

_______________________

άλη θεία: Θεϊκή περιπλάνηση.Πιθανόν εδώ ο Πλάτων να υπαινίσσεται την αλήθεια ως σύνθετη ,έτσι κι αλλιώς,λέξη ,αλλά και την περιπέτειά του στο “επέκεινα” όπως ήθελε να πιστεύει.

Ο κορυφαίος σύγχρονος ζωγράφος Lucian Freud

Willendorf-Venus-1468 .Μόνο οι απαραίτητες γραμμές,ο αισθησιασμός σκιρτά, ίσως γιατί κρύβεται στο χάδι της πένας.Χάδι που σχεδίασε σγουρό ηβαίο.Το βουνό(της Αφροδίτης) που δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη παρά σε κείνο των παθών ,σε κείνο της γλώσσας που γεύτηκε αλμυρά φαράγγια,ώστε αν χρειαστεί θα τα πεί. Ναι Αφροδίτη βουνό,όπως πιο κάτω.Ιερατικό σύμβολο οπωσδήποτε,αρχέτυπο,αυτός ο λειασμένος όγκος έχει μια βαθύτερη πίστη.Μεγαλύτερη προσοχή μας αποκαλύπτει μυστικά αρχέγονα.Ιερό βίωμα και δέος.Πάντως ο Φρόυντ έχει στο νου του σίγουρα τις δυό μορφές αντιπαραβαλλόμενες.Και ίσως ήταν διακύβευμα να βγάλει με το πινέλλο του γραμμές. στοιχειωμένες.

Θανατηφόρο βαλς

Egon Schiele, Woman With Black Stockings

Αυτό που παριστάνει ο ζωγράφος είναι και φαντασίωση.Δεν λέει ότι αυτό που βλέπει είναι κάπως έτσι,αλλά αυτό έτσι είναι. Ο Έγκον Σίλε είναι ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της εποχής του. Διάβασε πιο βαθιά την εικόνα και θα δεις. Είναι ζήτημα κατανόησης,κάνε την προκατάληψη πέρα και θα δεις το ζωγράφο .Το έργο είναι πάντα υπέρβαση.Υπάρχει κάτι δυσοίωνο; Παραβίασε τα κοινά δεν έσπασε τα όρια ,είδε σε νέο ορίζοντα το πάθος, τό θάνατο.Έφερε στο φως. Εκόμισε στην Τέχνη.Το άσεμνο το Ιερό Το Βέβηλο.Η ένταση του έργου του είναι διαρκείας.(“Ένας οιωνός είμαστε,ανεξήγητος”).

Δες αυτά εδώ τα έργα,να μπείς στον ψυχικό του χώρο.Να νιώσεις πώς αφομοιώνει την πραγματικότητα ,την κάνει δική του.Όπως ερωμένη του .Δεν ομοιώνεται μαζί της ,αφομοιώνεται πλήρως.Έτσι τον θέλγει η εικόνα.Την τραβά απ τα έγκατα να του μαρτυρήσει το πάθος του.Δεν ζωγραφίζει ό,τι βλέπει,η όρασή του είναι εικαστική συνθετική,συνθέτει αυτό που βλέπει.Σε μια αυτοκρατορία που καταρρέει ,την Αυστρία των Αψβούργων ,με μια ακτινοβολία ύστατη κραταιού ηλιοβασιλέματος .Και είναι σε μας να δούμε δίπλα εκεί να ανασαίνουν οι Φρόυντ Βίτγκενσταϊν Τράκλ Γιούνγκ και πολλοί άλλοι,να ακούγεται ο ζωγραφικός πυρετώδης ύμνος ζωγράφων και μουσουργών της, και οι κλαγγές του πολέμου που θα γκρεμίσουν τη Βιέννη. Τα τελευταία του λόγια ήταν  «ο πόλεμος τελείωσε και πρέπει να φύγω».Ο δικός του πόλεμος.

*

Η γραμμή στα χέρια του σπάει,για να παραστήσει με τα θραύσματα του κόσμου που γύρω του καταρρέει ένα κόσμο τόσο ιδιωτικό που τον παραδίνει δημόσιο κτήμα.Το ατέλειωτο έργο θα αντηχήσει έτσι και στα μεγάλα μυθιστορήματα του Μιούζιλ του Μπρόχ ,αργότερα του Μπέρνχαρντ. Η Βιέννη θα καθρεφτιστεί τελευταία φορά με τα παλιά της φτιασίδια στα μαυρονέρια του Δουνάβεως.Και θα βουτήξει.Η αριστοκρατία της,τελευταία στο είδος της ,για την Ευρώπη,μ ένα μαύρο Βάλς θα χαθεί στα θανατερά νερά του παρελθόντος ,θρηνώντας μαζί με την Άλμα του Μάλλερ,την τελευταία θεά της (γνωστή και ως αρραβωνιαστικιά του ανέμου του γνωστού πίνακα) καθώς εκείνος θα τα στοιχειώνει όλα στη μουσική του. (Καλά είναι να ακούσει κανείς και ένα τραγούδι για τη μεγάλη Άλμα,σύγχρονη του Έγκον και της περιρρέουσας,δίνει στίγμα αδρό σε ό,τι υπαινίσσεται και ο ίδιος.https://www.youtube.com/watch?v=CIBZ-QtCnoQ ).

Γιατί ζωγραφίζω θα πει δίνω στον κόσμο μορφή.Κάνω μεταφορά.Τον ανεβάζω σε μια ιδιαίτερη σκηνή.Σε ένα χώρο όπου μπορώ να σας τον δείξω.Νά.Κοιτάξτε.Ο κόσμος.Δεν είναι ό,τι φαντάζεστε.Είναι ό,τι εγώ ξαναθεμελιώνω!Για να ζήσουμε; Ίσως και για να ζήσουμε.Ο Κόσμος, παρόλη τη διακινδύνευση,έχει χρώμα έχει σχήμα,έχει μορφή.Σας τον δίνω με διαβρωμένα τα χαρακτηριστικά του.Και προβάλλει ισχυρός.Ισχυρός από το βάθος του.Όπως λαχταριστό αιδοίο.Πηγή του.

Οι εκλεπτύνσεις της παρακμής είναι απαράβλητες.Οι άνθρωποί της το ξέρουν πόσο εύθραυστοι είναι, κι ασθενικοί.Κι ύστερα έρχονται και χτυπάν και οι ίδιες οι ασθένειες, καθόσο είναι και επιρρεπείς σ αυτές. Και το λεπτό βάζο θα σπάσει.Τα θραύσματά του θα είναι κοφτερά.Η πλούσια ζωή μιας από τις πρωτεύουσες της Ευρώπης θα κάνει φτερά,όπως συνέβη παλιότερα με το Βυζάντιο με τις φλεγόμενες παλαιολόγειες πνευματικές μορφές του. (Και το ερώτημα γεννιέται.Χρειάζεται να καταρρεύσει το κοινωνικό μόρφωμα για να μπορέσει ο άνθρωπός του να δει ως τα σπλάχνα αυτό που τον κυριαρχεί; Και έτσι γεννιούνται ψυχαναλύσεις φαινομενολογίες οραματικές ποιήσεις και τα όμοια;).

Η χαρά έρχεται και τον συναντά από το πιο ασφυκτικό πλαίσιο όπως δείχνουν ακόμα και τα μουντά χρώματα στα τοπία του.Κι είναι τόσο πιο βαθύς ο καημός όσο βλέπει τη μουντάδα που τον κυκλώνει.Έχει ακροαστεί το δυσοίωνο σε όλα τα φόντα,και δεν ήταν που είχε μόνο τα φόντα για τούτο.Τον είχε εμπλέξει η ίδια του η μοίρα.

*Τον καταχωρώ στους Προφήτες του μηδενός.(Όσο παράγεται και ο κόσμος έχει ανάγκη ένα τέτοιο έργο, το μέλλον αναγγέλλεται μακρύ ό,τι και να συμβεί).

Σε αφήνει εκστατικό,τι πινελιά ο αθεόφοβος.Πόσο ωμός με το χρώμα.Το μάτι μας κοιτάζει,αμείλικτα.

Μερικές σημειώσεις στο περιθώριο της μέρας

# pict. Hilma Af Klint

1 . Ποιός να αγοράσει γράμματα ευρωπαϊκής κοπής στη σύγχρονη Αθήνα; Γι αυτό θα γίνεις αγοραίος.Θα κατέλθεις στον αγώνα,θα σκονιστείς.Μ’ αυτή τη σκόνη κοίτα τι μπορείς να χτίσεις όπως οι τερμίτες,που οι κατασκευές τους είναι πιο ανθεκτικές από γρανίτη.

2.Το υλικό της ιστορικότητας ,ο χρόνος,έρχεται με μέλλον.

3.Με το Σωκράτη η Φιλοσοφία παίρνει τους δρόμους στο αττικό άστυ, αποκτά ήθη παλαίστρας. Κυλίεται στη σκόνη νικά και νικιέται.Μιλάει τη γλώσσα των σιδεράδων.

4.Ο νους είναι που σπρώχνει τον άνθρωπο προς τα πάνω-όταν παίρνει φωτιά και γίνεται φλόγα.

9.μέσα στην Ιστορία παίζεται το είναι μας.Και η ύλη θα πάψει να είναι δεσμά.Σαν σιμώνει λευτεριά.

10.Και τώρα ο πάγος ,στην κούπα του μηδενός .Το κακό και το καλό είναι οι δυό φτερούγες του ανθρώπου,μια μαύρη και μια άσπρη.Μία τον οδηγεί ψηλά κι η άλλη χαμηλά.

Βίος πλήρης ουσίας: Και τραγωδία και Κωμωδία.

(το Εγώ είμαι δεν είναι ένα «όν», αλλά η αντίθεση σε όλα τα όντα , δεν είναι ένα αντι-τίθεσθαι των αντικειμένων – Χούσερλ, 33)12.Ο ποιητής θα δωρήσει το σωτηριώδες -φύσημα ζωής,το μόνο φως που σώζει, creatio continua.

συναλλαγμός

ἴδε ό γλυκός άγών*

Η πρώτη παρατήρηση είναι ο ρυθμός . Η πυκνή σύνθεση καθώς ανασυντάσσεται με ρυθμική ακρίβεια κι ένα κάποιο μέτρο,δίνει ένα άλλο τόνο κάτι από αίσθημα σκιρτά και λυτρώνει . Ίσως με την αντίθεσή του στην ανάπτυξη πεζολογώντας να δίνει κάποιες δονήσεις ψυχικά απαραίτητες. Όμως ποτέ δεν πάει μόνο του. Κι αυτή η ανάγκη να ειπωθούν πράγματα με διάφορους τρόπους να απηχεί το ιδιαίτερο στάδιο που διανύουμε ως λαός. Γιατί πάσχουμε στη συνειδητή εργασία, την οργάνωσή της. Έτσι που το πάσχος μας διακρίνεται και στην ανύπαρκτη εργασία γύρω από την τέχνη της σύνθεσης.Το ποιητικό αντίκρυσμα δεν έχει συνάλλαγμα.

*

1.Σαν που μεταφράσαμε το αρχαίο κείμενο χάσαμε τη μορφή του κι έτσι περάσαμε σε ένα κατά πολύ πιο φτωχό περιεχόμενο από ότι αναμενόταν.Έτσι έχασε η γλώσσα το γνήσιο καρπό και βηματισμό της. Αγνοήσαμε τη μορφή που δεσμεύει μαζί ένα άκρο νόημα.Πρώτα απ όλα το συνθετικό της μέγεθος.- Κι αφού συμβαίνει αυτό,κι αφού αφήσαμε πίσω την ψευδαίσθηση μιας γλώσσας που δεν μπορούμε να κινηθεί έξω από τη γραφή, έξω από τους κώδικες και τους τύπους,φάνηκαν οι χυμοί και οι δεσμοί ,φάνηκαν οι αρμοί στη μιλούμενη γλώσσα καθώς καλλιεργήθηκε. Μοιάσαμε επιτέλους του εαυτού μας .Αρχίσαμε να ενώνουμε σκέψη με αίσθημα.

2.Στα βάθη να διακρίνεις των αντιθέτων τις ομορφιές.Με πολλούς τρόπους προσεγγίζεται ο ρυθμός, όμως έτσι η μορφή πληγώνεται ,χάνει σβήνει στη ματιά μας το στοιχείο που θα σηκώσει το σφυρήλατο μέταλλο πολύτιμο. Θέλουμε μαζί τον ειδικό τόνο αυτό που σταλάζει στα έγκατα και γίνεται εσωτερικό μας κτήμα. Η πραγματική ωραιότης είναι αυτό, και είναι αυτό που δίνει το νόημα πραγματικότερο.Τα περιεχόμενα έπονται σε αξία,που κατά βάθος από δώ εισπράττουν. —

3.Αυτό που δεν μπορεί το έθνος καθώς το ποδηγετούν δυνάστες και του είναι ανέφικτο να συνταχτεί για να παρακολουθεί τις εξελίξεις ,το πετυχαίνουν κατά μόνας άτομα με ικανότητες .Αυτό είναι και η μόνη οδός εμάς των Νεοελλήνων . Γιατί είναι βοή μέσα μας το ανέκφραστο που ψάχνει εκφραστική έξοδο, να γαντζώσει στον κόσμο της γλώσσας να σπάσει το κουκούλι της χρυσαλίδας επειδή τα λόγια πετούν σπίθες πετούν στον φλογισμένο από την αναμονή άνεμο . Από το μαστίγιο της αστραπής θρυμματίζονται βουνά δαρμένη σκύλα η θάλασσα ουρλιάζει στα βράχια Την ώρα του τυφώνα η καταιγίδα μοιάζει χαμόγελο.

*

Να τονιστεί η σημασία που παίρνει ένα δυνατό έργο για όλη τη χώρα. Της δίνει ψυχή.Την εμψυχώνει. Λυτρώνει σαν να έλυσε κάποιο γρίφο της Σφίγγας όπως ο Οιδίπους,όμως ευθύς αμέσως ένας άλλος γρίφος μάς περιμένει,το κεκτημένο όμως μένει ες αεί. Αν όχι ως μάθημα, ως εφαλτήριο. Κι αυτό δεν είναι λίγο. Μόλις θα είμαστε ικανοί να στρέψουμε τη ματιά μας στα μεγάλα έργα είμαστε έτοιμοι και για νέα. Μέλλον να θεωρείται αυτό.Η ενεργή μας σχέση με το χρόνο δηλ. με τη δημιουργία. Χρόνος είναι η πρώτη μας ύλη για όποια ιστορία. Ακόμα και για μια πρωτογενή αφήγηση.-

*

Όλο και πιο πολύ διψώ το βαθύ ποίημα που προς στιγμή με ξεδιψά μερικά ποιήματα τα αναζητώ ξανά και στη νέα έφοδο ρίχνουν νέους χυμούς ,τότε ξοδεύομαι.

Μη δημιουργική γραφή αδημιούργητη και δημιουργική και σαν αχειροποίητη τα μονοκοντυλιά φτιαγμένα και τα άλλα που αλλάζουν διαρκώς όπως τα σύννεφα κι όπως τα κύματα σαν να χύνεις καπνό σε μπουκάλι με νερό

Τώρα είναι η ώρα να ουρλιάξουμε ώστε να μας ακούσουν όλοι μας οι αρχαίοι πρόγονοι να βγούν από τα τάρταρα τις μακάριες νήσους να γίνει εδώ της περσέπολης-

Γιατί είναι βοή μέσα μας το ανέκφραστο που ψάχνει εκφραστική έξοδο να γαντζώσει στον κόσμο της γλώσσας να σπάσει το κουκούλι της χρυσαλίδας επειδή τα λόγια πετούν σπίθες πετούν στο φλογισμένο από την αναμονή

Μια χαρακιά στο κακό κάνει να αναβλύζει ωραιότητα

*

Θαλασσόξυλα ή θαλάσσια ξύλα

-Στα χείλη σου καθώς σβήνουν τη φλόγα του κεριού ανάβει η φλόγα του έρωτα -Η αιωνιότητα θα σε αλλάξει,θα σε κανει εσύ. -Η πένα αρπάζει από τα αιωρούμενα ,τα ερώμενα,και τα εκφράζει στην κίνησή τους.

-Ποιητική με των κυμάτων την τριβή των ακουσμάτων στα χαλίκια καθώς τσακίζονται μεταξύ ήλιου και πυθμένα μεμουσωμένα.

-Χαρταετό θα τον ανέβαζα ,να νιώσει την πλάνη του που δεν είναι αετός. -νησί μου άρνηση.Με την άρνηση ,πέρασε τις συμπληγάδες του Άδη’ άνω τελεία κι αλλάξαμε ζωή (είναι ο χεγκελιανός τρόπος να παράγεται έργο)

-φόρεσε ο ουρανός χαμόγελο δρεπάνι χείλη το λιανοφέγγαρο -ποτάμι με μιά όχθη είναι η ζωή πότε πότε θυμάται την άλλη που σιμώνει -το μουστάκι σαν υπογραφή σου λαδιά στο πανωχείλι -καθώς καίγονται τα κεριά στη θέση τους ο καπνός κάνει κοράκια

-νεροσυρμή στα σύρματα ο μίτος γίνεται γαζί στη σάρκα του ανέμου -βρόγχοι αφρισμένοι Αχέροντα κατεβασμένου στο σκούρο γαλάζιο το θαλασσωμένο -ψυχορραγήματα χάλκινα αγήματα οι καθρέφτες τρίμματα

*

Όνομα και πάχνη

Σε ονομάζω ακακία γιατί ποθώ Σε ονομάζω γήπεδο γιατί χορεύεις

Σε ονομάζω γιορτή γιατί παιδεύεις

Ώ λιγοστό μου βράδυ με κάνεις να μελαγχολώ

ω βράδυ μου θλίψη με κάνεις να πονώ

Σε ονομάζω αρχή γιατί λείπεις Σε ονομάζω βάσανο γιατί φεύγεις

Κάθε απόγευμα πίσω από τις κουρτίνες ένας ψίθυρος φέρνει

Κάθε γύρισμα του αέρα τη φωνή αλλάζει

Κάνε με άλογο κάνε με αναβάτη μαζί σου ιππέυω

Κοίτα το θαλασσοβάτη καθώς σε θωπεύω

Σε ονομάζω πράσινο γεφύρι περνώ

*

Η διαλεκτική της ωρίμασης ποιητικώς

Αναμέτρηση δυο σκιωδών υπάρξεων

η μιά που ψηλά κυματίζει

η άλλη που κάτω δειλιάζει

Μιά σπάθα ευλύγιστη κοφτερή ατσάλινη

Ένα φτωχό μαχαιράκι σχεδόν ξύλινο

κι ετρέχανε μες στη φωνή

ζευγαρώνουν οι στίχοι αναδιπλώνονται σαν εραστές

δίνουν τη μάχη του έρωτα της μνήμης του έρωτα

που πιά ο ποιητής στεριώνει όπως όταν

βγαίνει η φωτογραφία απ τα υγρά

το ποίημα κάνει την εμφάνισή του

από τα βάθη υγρής ψυχής

*

(Ευέξαπτη φυλή,εύφλεκτη φάρα ,η των ποιητών δεν έχει επιδερμίδα,όπου αγγίξεις πονά).

Με μουζικές σαν ακουστεί το βράδυ καθώς του σύννεφου βράζει η βροχή

μαζεύονται οι άγκυρες όρτσα πανιά απανωτά μοιράζονται χαρτιά λευκά ,γράφεται η μοίρα.

Ο στίχος επιχειρεί το ισοδύναμο του θανάτου όπως μάνα που μοιρολογεί το γιό της βάνει τόση ψυχή ώστε να βγει απ το χώμα,

κι ο στίχος θέλει ισάξια να σταθεί του έρωτα όπως κορίτσι που κεντά και ‘φαίνει στον αργαλειό φεγγάρια δέκα δυό του αγαπημένου της ισάξια να τον φέρει κοντά στην καρδιά της,

ο στίχος κονταροχτυπιέται με την έχθρητα στην μαλιάν του χάροντα ,πολέμου, κι ισάξιος να σταθεί στις Τροίες που απολείπονται, στις χάσεις των Αντώνιων Σαν άξαφνα ακουστεί.

Στη χώρα των κινδύνων την ώρα των κινδύνων ο ποιητής αγωνιωδώς μάχεται, με γλώσσα στα θεμέλια, η κορωνίδα της δημιουργίας ,συνέχονται τα νήματα της γλώσσας,τα παίρνει το δοξαστικό και μας λυτρώνει.

Μια διαρκής μεταφορά σαν δέσμη αστραπών στα νύχια του αετού,η ανώτατη αυτή συμβολική εικόνα πνευματικής καρποφορίας,ο κεραυνός στο εργαστήρι του ζωγράφου, Τολέδο σε κρατώ σε κάνω να υπάρχεις. μέσα στον χρόνο της σύνθεσης.

Με το επίμονο του ρυθμού τα πράγματα λαβαίνουν υπόσταση ,λύτρο η καταιγίδα του πνεύματος ,αγνιστική δαπάνη εν ελευθερία έλευσις.

*

Πόσο γλιστράει με θάνατο

αλατίζοντας το στίχο

ιαματικό αεράκι ,αύρα θεραπευτική

τρεμουλιαστή σταγόνα

άνεμος θαλασσινός διασχίζει

μίλια και μίλια αρμύρα και πικρό

είναι η ομορφιά που σωπαίνει

μαζί με ασφόδελους

οπιοφόρα λευκή μήκων.

*

Χώρα,

δυό πλατανόφυλλα που τα χαϊδεύει το κύμα

χώρα,

που από τους λόφους της, βύζαξαν οι αιώνες

κι ανατράφηκαν τα παιδιά της

χρυσάφια μαστών

από κορίτσια γινωμένο μούστο

Τί πίνω απ τις μαβιές σου ρώγες;

————————-

* ἴδε ό γλυκός άγών, ἴδε ό μακάριος συναλλαγμός, Θεοδώρου Στουδίτου Επιστολαί

Στερεότητα γης

Στερεότητα γης από αστάθεια

Έχει μέτρο ,είναι η μονάδα που μετρά την ανάσα των λέξεων. Έχει ρυθμό ,είναι ο τρόπος που συντίθενται οι μονάδες στο χρόνο της ομιλίας, της προσωδίας. Έχει αρμονία ,είναι η στοίχησις του ρυθμού στην ενότητα της σύνθεσης

Ramplas. Δομικά στοιχεία φράσης και δόμησις των φράσεων στην προοπτική του έργου. Το δόμημα του λόγου που αποκαλούμε ποίημα, όσο κι αν είναι ελεύθε

ρος στίχος υπόρρητα υποδορρείως έχει φλέβες έχει αρτηρίες. Μέσα του ο χρόνος κυλά σαν αυλάκι σαν ρυάκι σαν χείμαρρος σαν ποταμός σαν ωκεανός. Σαν κεραυνός. Σαν χρυσάφι σαν λάβα.
Σαν ροή γυμνών κοριτσιών στο κέντρο της Βαρκελώνης σαν ροή σάρκας εκεί που συνήθως ρέει λαμαρίνα λάστιχο γυαλί. Κοριτσίστικο δέρμα σφύζον πρόκληση έκθεση γύμνιας με πρόσχημα.

Προσχηματική της καλλιτεχνικής φωτογράφησης που ντύνει το γεγονός. Πληθυντική Εύα ευάριθμα γυμνά έπαρση σάρκας γιγαντιαίο σλάλομ ομορφιάς μετά την ομορφιά.

Έξωση από το φύλλο συκής απόταξη της ενοχικής του γυμνού του γδυτού. Σπάσιμο της παραδείσιας αρμονίας της εφησύχασις. Τα αυτοκίνητα οι πόλεις ξαναγίνονται άγριες. Αυτοκίνητα και κτίρια δαγκώνουν.

Δαγκώνει η ομορφιά με το αναρίθμητο γυμνό της στόμα. Η κόλαση ρίγησε. Η νεότης έχει ξεπαρθενέψει δια παντός. Το ποτάμι της κύλησε. Πρόγευμα για γυμνό στην άσφαλτο. Λάστιχο κορμιού.

Φαίνεται πως η ιστορία του κόσμου δεν γράφεται πια με λέξεις μήτε με εικόνες. Ξεχείλισε ο χρόνος του κόσμου. Το βιολογικό πλήθος άνθρωπος έσπασε τους δείχτες βιολογικών ρολογιών από υπερβολική επιτάχυνση και υπερυπερβολή πύκνωσης των πόλεων.

Είναι τόση και τέτοια η σκιά που ρίχνουν τα σώματα ώστε κανένα γδύσιμο δεν προσεγγίζει ως της σκιάς το ρούχο.

Το χαμήλωμα του ήλιου στον ορίζοντα έδωσε ευκαιρία στα μικρά αναστήματα να σκιάσουν απότομα τον κόσμο. Όση γύμνια τόσο το αναποκάλυπτο τόσο το μάτι υποφέρει στη σκιά το βλέμμα του φέρεται από τη σκιά βαθειά μέσα του του νοήματος. Σκιά στο βλέμμα του καλλιτέχνη όσο αν υποψιάζεται την τέχνη του.

Κλείνει το μάτι όμως τον περικλείνει η εποχή. Όσο ρίχνει την τιμή της σημασίας ανεβάζει την πτώση στα ύψη. Η γύμνια γίνεται αδιαπέραστη κι ότι η μνήμη απεκάλη επέραστη στην ανιέρωση στην τρύπα της εκκοσμίκευσης που ανοίχτηκε ξαφνικά με το κάψιμο του νοήματος. Ουλή του κόσμου καμμένο νόημα.

Στις άκρες του κόσμου περισσεύουν τα ναυάγια. Καρποί του χρόνου της εξατομίκευσης που το σκοτείνιασμα από πύκνωση τον αναγκάζει να ρίξει ματιές μέσα του. Ανοιγόμενος όμως εισρέουν μαζί σκοτάδια στα ήδη ενυπάρχοντα εκεί.

Εξυφάνσεις. Αυλακώνω το λευκό λαβύρινθο του χαρτιού. Νοητικές αυλακώσεις και επινοητικές. Άραγε ετούτο το σπάρσιμο ετούτο το κρύψιμο σπόρου θα βρει τρόπο να βλαστήσει να δει τον ήλιο της ημέρας;
Όταν πέφτει σκοτάδι στη γή πρέπει να αποφασίσουμε με ποιό όνομα θα μας φωνάζουν

«Θερμαίνεις τη λέξη»

ανάμεσα στις όχθες της αλήθειας σπαρταράει ένα κενό με θέληση πλήρωσης

Τρυφερή κι ευλύγιστη με μια σκιά στα μάτια ,που με καλεί γιατί κι ο άνεμος που αναδεύει τις φλόγες είναι μέρος της φλόγας ο ρυθμός ξέρει καλεί τη συμφωνία σκορπά τα τριαντάφυλλα ρίχνει τα παραθυρόφυλλα γδέρνεται στα βράχια ουρλιάζει, νύχτα αφήνει το δέρμα του πλάι στο κύμα.

Άπλωσέ το όπως απλώνεις τα σεντόνια το πρωί στον ήλιο για να κρύψει τις στάχτες της νύχτας των ερώτων, αν το φοβάσαι θα γλιστρήσεις,πιες σαν να πίνεις ένα ποτήρι νερό,αν δεν είναι καθαρό διαυγές και δροσερό δεν το πίνεις,μην επιμένεις στο βγαίνει,Πάρε τον έλεγχο αλλιώς ο Πήγασος θα σε ρίξει έχει φτερά αλλά και πέταλα.

Το κείμενο πρέπει να ανασαίνει, άστο να έχει κάτι από ξερολιθιά, στοίχισέ το πάνω σε μια κεντρική δυνατή εικόνα, πάρε μια ακατέργαστη πέτρα ,όπως κάνει ο γλύπτης,και ψάξε να δεις το υλικό της νόημα, κι αν μπορεί να γίνει άνθρωπος βρες τότε την ψυχή της ,δώσε της κάτι με την πνοή σου, νιώσε το σχήμα της στο χέρι και στο νου, κοίτα που έχει την καρδιά της το χρόνο και το αιώνιο,κι αν σου μιλά,μίλα της και θα λάμψει η οικεία ενότητα σαν η δική σου ικανότητα.

Νά’χουμε μέτρο θα πει αυτό.Και ρυθμό,και λόγο.Το λόγο του κόσμου.Η πολιτική είναι αποτέλεσμα.

ανάμεσα στις όχθες της αλήθειας σπαρταράει ένα κενό με θέληση πλήρωσης

Άν αυτό που ονομάζεις ομορφιά δεν είναι αλήθεια;Κι άν η ασχήμια είναι η αποκάλυψη της ομορφιάς ως αρνησή της,ο Μπωντλαίρ κάτι έχει να μας μάθει σ’ αυτό;Ο φιλόσοφος έλεγε πως η ομορφιά είναι το παραπέτασμα της αλήθειας,κάτι σαν εκείνο:Το σωτήριο μύθευμα της τέχνης για να αντέχεται ο κόσμος .Η Ελένη της Σπάρτης γδυμνή αντέχεται λες;Η ομορφιά είναι η αρχή του τρομερού,κι αυτό έχει κάτι να πει επίσης.

Ύστερα πρέπει να βάλλω την Άρτεμη ,αυτήν που βρέθηκε στα Άπτερα (ή στην Απτέρα;),στο λουτρό.Γιατί έχει δυό βυζάκια μούρλια και θά’θελα να τη δω γυμνή σαν την αλήθεια ,κι ας τράβαγε μετά την κοφτερή της σαΐτα να μ’ έγδερνε ο ασημένιος ήχος της.

ανάμεσα στις όχθες της αλήθειας σπαρταράει ένα κενό με θέληση πλήρωσης

Ο τρυφερός καλπασμός με τις λέξεις δε λογαριάζονται με τους ανέμους-μια ακτίνα πέταξε καλημέρα κι έφεξε- έχει προϋποθέσεις αυτό,δεν αγαπάμε ότι νά ‘ναι.Αν είναι να κάνει την αγάπη να διαρκεί ας συνεχίσει να παίζει η μουσική.

Ο λυρισμός είναι περιέχον,μορφή-τα περιεχόμενα στο τέλος του βιβλίου,πάρε τη λύρα κι έβγα στη γύρα αν έχουμε τέτοια άσματα ,https://www.youtube.com/watch?v=DbH_EbfUoHA τύφλα νά’χουν τ’ αδιέξοδα,κι ας είν’ τυφλά απ τη μάνα τους .Τί ήχοι!

νύχτα στα θέλω σου βαδίζω το φεγγάρι σαν γάτα τρίβεται πάνω σου κι εγώ ζηλεύω

και την αυγή θα φοράς ότι έχει αφήσει στο κορμί σου φεύγοντας, το σταχτί των ηδονών ρούχο μετά τη φωτιά

@Λίγη ανθρωπιά, φτάνει πιά ,πιάσε τα κουπιά-(στίχος υγρός σαν παπί φιγουράρει το πι),με αδιάβροχα φτερά νυκτικός

θα γελαστείς πολύ αν πιστέψεις πολύ

Σε γιορτές κάτω απ τα λάβαρα ενός ανελεύθερου καθεστώτος δεν συμμετέχω

ανάμεσα στις όχθες της αλήθειας σπαρταράει ένα κενό με θέληση πλήρωσης

γιορτάζει σήμερα η Σταμάτα κι όλα τα Σεραφείμ κι επειδή εγώ έχω μέσο με τα Χερουβείμ σου βάζω χέρι καθώς ψέλνεις το χερουβικό γιορτάζει σήμερα η Σταμάτα κι όλα τα Σεραφείμ κι επειδή εγώ έχω μέσο με τα Χερουβείμ σου βάζω χέρι καθώς ψέλνεις το χερουβικό περιστερά κατέβηκεν από τα μεσουράνια: Πάψετε το Χερουβικό, κι’ ας χαμηλώσουν τ’ Άγια, Χρόνους έρθαν και πέρασαν, καιροί έρθαν και δέβαν, ‘νεσπάλθεν το κλειδίν άθες, κι επέμνεν κλειδωμένον. θελ’ απ’ ουρανού μάστοραν και από την γην αργάτεν

Γυρολόγοι του ρήματος

γαλαζοκίτρινη γεντιανή, φαλακρό

Ι. ράβδος που κινείται

Έχοντας να κάνουν με παιδιά για ένα ολόκληρο ελληνικό αιώνα προσομοιώθηκαν καθώς τους πλάκωνε η παράδοση,δεν έμαθαν να παραδίδονται στο δόσιμο, επαναλήψεις αναγνωστικές τούς μετέβαλλαν σε φερέφωνα μιας πίστης στα γράμματα που δεν γνωρίζει όμως να διαβάζει κάτω από τις γραμμές,οι πρώτοι δάσκαλοι.

Αναύρες.

Καβαλάρης πάτησα με οπλές αλόγου τα νερά σου φοβερή Στύγα

Παράστησα τον Κένταυρο του νερού με αλογίσιες πατημασιές

όσο που το χέρι άδραχνε στάχτες παλαιόκαινου και φιδόπετρες

Είδα την τέφρα του ήλιου στα χαμηλώματα ,ένα σπαθί έκοβε το λόφο

νερά έσκαβαν ως τον Άδη άραχλα νερά για να βγουν

σε ναό από πάγο που έσκαγε μέσα του ουρανός

Συγκεντρωθείτε νερά για την αόρατη πύλη

ασυγχύτως στην ίδια κοίτη σαν ένα νέο ρεύμα

που ενσωματώθηκε στο κυρίως ρεύμα του αρχέγονου ποταμού.

Σκάβω τον πανικό όπως βυζαντινός αναστηλωτής στα χρώματα

στηλιτεύει και ταυτόχρονα ιδρύει σαν να έχει το θεό στην παλάμη του προς πάσα χρήση,γιατί με τους θείους έρωτες οδηγείται εκείθεν σαν να έχουν έλθει μόλις τώρα τα όντα και μόνο στην αυτοκρατορία των δικών του αισθήσεων.

Το μακρύ λόφο που πήγαινε στο ποτάμι τον είχαν κόψει μαχαίρι τόπους τόπους βαθιά.

Άσφαλτη περπατησιά περνούσε κάθετα και σταυρωτά.

Τώρα περνούσαμε από τους γάμους των αετών στους γάμους των χελιδονιών μέγιστη χάρη από το Ακρωτήρι,με τα βαμπάκια τους με το βελούδο τους χαϊδεύουν βλέμματα.

Στη σκάλα της τέχνης το χέρι έχει το λόγο ,από την εποχή που σκάλιζε το κέρατο και χάραζε εγκοπές ,χάραζε και ο ορίζοντας της τέχνης ανεξάλειπτο χάρισμα.

Το μάτι βλέπει.

Το πέρασμα όμως του βλέμματος στην ασκητική του χεριού κρεμά όπλα, όπως μας δείχνει η πιο αόρατη τέχνη ,η μουσική,τη συμβολική μπαγκέτα των χεριών.

Πόθεν ο ρυθμός;

Από την άκρη της μπαγκέτας κυλάει στο βλέμμα των εκτελεστών που χωρίς εκείνη νιώθουν ένα τίποτα,ένας σχεδόν μη-ρυθμός και μη-μουσική,

ρυθμικές μορφές βγαίνουν από τα ενδότερα τους με την μπαγκέτα.

Από το μηδέν κόβω μια βέργα να συνετίσω τους κομψούς

από το μηδέν κόβω για έργα ταΐζω λειψούς .

Δε φοβάται μη κάνει από τη μια στιγμή στην άλλη το λόγο του φωτοτυπία, αφού έχει διαπιστώσει ότι το αεί ερωτώμενον δε σηκώνει την ίδια λαβή δεύτερη φορά ,έχει τη δικιά της τάξη η πράξη αυτής της θεωρίας.Μεταφέροντας και μεταφέροντας η εκτέλεση μεταφορών δεν αφήνει να συμπέσει ,δεν μπορεί, το ένα τούβλο μέσα στο άλλο σαν χαρτόκουτα.

“πρωί-πρωί με την αυγή

και μετά

στα νερά τρα λαλά ” σ ένα διαβολεμένο ρυθμό.

Είχα μεγάλη ζήλια για τους μεγαλύτερους που ξέρανε τα λόγια και είχανε το ρυθμό να το λένε αλλά αυτό είναι μια ιστορία του Ιουνίου,κι ο Ιούνης είναι ήδη ένας μήνας πολύ προχωρημένος μέσα στο καλοκαίρι

*

Το παραδίδειν εστί παραλαμβάνειν

Λευκό βουνό και χιονισμένη μου σελίδα

βουνίσια μούσα μου

δημοτικό μου τραγουδάκι και πρωινή μου μαντινάδα

«χάθηκα στο μαύρο κύμα των μαλλιών σου«

αστερίσκοι

Mπορεάλις δύναμη, αυτή που γεννά τους κυκλώνες. Γιατί τα ρολόγια στρέφονται δεξιά;
Γιατί η ρουφήχτρα της μπανιέρας πάει δεξιά;
Ποιητής είναι αυτός που γεμίζει τη μπανιέρα με βγαλμένη την τάπα, για να ταπώνει τη ρουφήχτρα.

*Οπωσδήποτε μούσα θα υπάρχει γιατί διαφορετικά η φράση είναι άμουση  ακαλλώπιστη. δίχως καλλιέπεια. με αμύριστο στόμα.

*πινακίδα:»πωλείται το παρόν». Γιατί όχι το παρελθόν, το μέλλον;

*Η ανάσα μας δεν πιάνει μες στο χρόνο, που είναι ελαφρύτερος απ’ τον αέρα, ό,τι έπλασες Έλληνα οι αιώνες το αλέθουν, αεροστρόβιλος κι εσύ πουλί στο είναι στο μη είναι.

*Όσες φορές έκατσα να σκεφτώ, διόρθωνα κάποια λάθη.

*Η ποίηση σφάζει με βαμπάκι. Και είναι το βαμπάκι για το ιώδιο, που είναι η ζωή ως θεραπεία.

*Οι ιδέες παλιώνουν, οι άνθρωποι υπόκεινται στη φθορά, κάποιοι θα σε πουλήσουν, έμοιαζε αυτό να θέλουν απ’ την αρχή, κι οι φίλοι γίνονται παλιοί, χαλάνε,μόνο με τη μνήμη έχεις πια με τους ανθρώπους νταραβέρια, σάλιωσε το μελανί μολύβι σου τώρα και εξαπλώσου στη σελίδα.

*Πέτρα την πέτρα περπατώ, Κάθε νέα συνάντηση και συνομιλία χτίζει στο ασταθές, ένα μεταβαλλόμενο κι αβέβαιο σχέσεων,προθέσεων, κι ένα χάσιμο στου χρόνου τη μήτρα.

*Η τεχνολογία δίνει στη θεωρία πρακτικό σχήμα.

* Χορεύτριες από χάλυβα μες στην ομίχλη, ψήνονται στον πυρετό της μοναξιάς.

* Γιατί κάθε χρυσό φύλλο φθινοπωρινό που πέφτει είναι μια ψυχή που γδύθηκε το βάρος της, κι ανυψώθηκε χρυσώνοντας τα σύννεφα.

* Όσο γερασμένος κι αν μοιάζει ο Γκορίλας(βουνό του Γαρδικιού), μπορεί να βαστάξει στην πλάτη του σύννεφα και σύννεφα φορτωμένα βροχές και χιόνια και προπαντός το αγαπητό του χαζέπι.

*Άν εξαιρέσουμε τον Χέγκελ, οι περισσότεροι φιλόσοφοι θέλησαν να τα πούνε ωραία όσο ο Ηράκλειτος κι ο Παρμενίδης, μεθυσμένοι από τη συντομία τους, αλλά δεν μπόρεσαν να τους φτάσουν «οι αφοριστικοί»!

*Άν η ΑγιαΣοφιά είναι η καρδιά μας ο Παρθενώνας είναι ο νους μας.

*Καππαδοκία θα πει χώρα των όμορφων αλόγων.

*Γαμώτο, δε θα σταματήσει ποτέ να πεθαίνει ο κόσμος; (μνήμη Νίκου Χουλιαρά).

*Παρά τα φαινόμενα οι ιστορικές ερμηνείες έχουν τις υποβολές τους, την εξάρτυση, πχ τι είδους γαλόνια επωμίδες κλπ.

*Κακός ο κόρακας κακό και τ’ αυγό του (λαϊκή βρύση).
Τώρα που η χώρα είναι ερείπια ευκαιρία να πετάξεις τα σκουπίδια του κόμματός σου εκεί δίπλα.

* Οι τυφώνες μπροστά στον ερωτά σου μοιάζουν ελαφρό αεράκι.

* Πού κρυβόταν όλος αυτός ο πλούτος από μπουμπούκια σ’ αυτή τη φτωχή χώρα;

# Προτεινόμενο ποτό :ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΓΡΑΝΙΤΑ ή ICE RAKI

ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ

«να φυλάγεσαι, λέω, τους αυτόχειρες που έγραφαν.»ΤΖ.ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ- Ιστορίες Για Τα Βαθιά-

οι ζώνες του κενού πνέουν στο πρόσωπό μας-έχε το νού σου.

Δίνει η ποίηση στα πιο προικισμένα παιδιά της την πιο ακριβή κόλαση ισοβίως, γιατί τα πιο προικισμένα παιδιά της μόνο στην ποίηση εμπιστεύονται,αυτή τη μισητή τους τροφό.

ποίηση Τεταραγμένη

(Είμαστε πεθαμένοι,θάψτε μαςσ ένα σοκάκι της ερήμουμε επίγραμμα ένα στίχο του ΟμήρουΜαζί με τις συλλογές μας κάψτε μας)

————-

Με τ’ αποφόρια από του Δάντη τα κολάσιμα

σύρει τη χαλύβδινη κουρτίνα της γης

βλέπει τί μάς κρύβει από το θάνατο

σε μιά μελέτη με όλα τα γκάζια

στη μούρη της ζωής

αποσβολωμένος απόβλητος ως οι αγαπητοί του

της απόμερης ακτής(απόπερα)

η έρημος μεγαλώνει,στης ίριδας την κόγχη

ΑΚΑΝΘΑ ΣΤΟΝ ΚΑΝΘΟ

*

Η σύνθεση είναι μιά σύγχυση ρυθμών από ρύακες παντοειδείς.Μιά ποίηση άν περιχαρακωθεί στα εθνικά όρια της γλώσσας και δεν συνομιλεί με τις άλλες και ειδικά τις πιο προχωρημένες γλώσσες,χάνει τους χυμούς της,αποστραγγίζεται,μαραίνεται κλείνεται στο περιθώριο γίνεται επαρχιακή,σβήνει.Ακόμα χειρότερο όμως είναι η ποίηση μιας χώρας ,δηλ η ποίησή μας,να πάψει να συνομιλεί μέσα στην ίδια της τη γλώσσα.Πρέπει να γυρίσει πίσω,βαθιά στα δικά της νάματα,γιατί η γλώσσα των μεταφράσεων τής στενεύουν το γλωσσικό ορίζοντα με την τυποποιημένη τους γλώσσα ,τής στερούν τις πηγές των χυμών που δεν είναι άλλο από τις δικές της ρίζες που βυθίζονται μακριά στην προϊστορία της,την ποίηση την αρχέγονη,τα γόνιμα χώματα και τις στάχτες ,το λίπασμά της,το μυστήριό της,τις ιδιαίτερες συγκινήσεις που φωλιάζουν στον αρχαίο της στίχο ,στο ψαλτήρι,στην ψυχή της χώρας το δημοτικό τραγούδι,αυτό το κουρελάκι της τραγωδίας.

Βέβαια μια λογοτεχνία δεν μπορεί να ανθίζει παρά εκεί που ο λόγος κάνει υψηλό πυρετό και βυθίζεται στα συγκινησιακό υπόστρωμα της ζωής από πολύ κοντά από μακριά και από μέσα.

*

Η ποίηση σε δείκτες

Ακούμε την ίδια λέξη αλλά με διαφορετικό τρόπο,απαίτηση να ξαναγίνει η ποίηση τα ίδιά της.Τα πράγματα είναι μολυσμένα από τον ήδη μολυσμένο περίγυρο και ξαναμολυσμένα από τη διαρκή επέκταση και ένταση της μόλυνσης.Η ποίηση ,η γλώσσα, έχουν και αυτό το καθήκον της αποτοξίνωσης,του μολυσματικού ιστού καθαίρεση,και στο λόγο και στον κόσμο και στο πράγμα,η ακοή δεν είναι δεδομένη.

Το λ της ελευθερίας στη γλώσσα και στον ουρανίσκο,η άρνηση της ποίησης είναι σαν την αλλαγή κόμματος,πας δεξιότερα ή αριστερότερα,σαν να λέμε γίνεσαι αμεσοδημοκράτης ,αλλά είναι και αιτία βάθους στη γλώσσα και της ποίησης.Το αρνητικό επί το έργο εισέρχεται στη λογοτεχνική και ποιητική σκέψη,η ποίηση ξεδιπλώνει πτυχές στο νοητικό ορίζοντα,μέσα στο δικό της Γολγοθά τα πράγματα συμβαίνουν σαν ναυάγια,ναυάγια και της γλώσσας,μας γνωρίζει τα πλάσματα του βυθού που περιβάλλουν τους ναυαγισμένους,αλλά μέσα στα βυθισμένα έχει και θησαυρούς.Για δύτες.

Σωτήριο μύθευμα το δοκίμιο ποίημα,διασωσμένη σάρκα του ποιήματος ξεβράστηκε στην ακτή,κι εδώ η επιφύλαξη στην ευχή,παρότι λόγω έλλειψης πίστης μπορεί καμιά φορά να δουν με διαύγεια.

Η επίθεση στην ποίηση δε μοιάζει καθόλου με το πλατωνικό εγχείρημα,είναι μια βαθιά διάθεση να την αρνηθεί ως ανεπαρκή τρόπο αλήθειας,όμως η ποίηση δεν επεξεργάζεται την αλήθεια ή την ακρίβεια,είναι τρόπος,είναι πρόσβαση στην ομορφιά,κι υπάρχει ποίηση ουσίας,αυθεντική της γλώσσας απορία.Το γλωσσικό και οι απορίες του δεν μπορούν να περιορίζονται σε μιά γλώσσα,το βεβαιώνουν οι τόσες διαπολιτισμικές κινήσεις,το νεώτερο κόσμο βαστάνε στους ώμους κάποιες εκατοντάδες από κάθε γωνιά γενιά και γλώσσα και επιτήδευμα,μέρος τους είναι το λογοτεχνικό στερέωμα,και ιδού το ρώτημα.

CREDO

(Θέλουν να γνωρίσουν τα σκοτεινά ενώ στέκονται στον ήλιο) γονυκλισίες σε αρχαίες εκκλησίες,αν δεν πάμε στο βάθος της μιλιάς ποιός ν’ ακούσει,ποιόν θ’ ακούσεις,ιδού ορός αλήθειας και αίματος:(Με άλλα αυτιά για κάθε τι. Αυτή η υποχώρηση είναι για τα επί μέρους,στήνουμε αυτί,ακροαστικά στήθους.Ασκητική τάξη),“Ο κόσμος μου είνα η γλώσσα μου”, “Εκεί που η λέξη αποκόπτεται κανένα πράγμα δεν μπορεί να υπάρξει”, “Όσοι εξακολουθούν να νοιώθουν τη φρικίαση στις ακρώρειες είναι απόβλητοι.Ενώ στην αρχή ήταν πρώτοι” ,δεν μπορούμε χωρίς τη γλώσσα (η λέξη προς και τον κόσμο) δόνηση έκσταση ένταση.(Στο βαθμό που η ποίηση κατεστάθη φενάκη, που σύρει την ακρόαση στον ποιητικό αυτισμό,είναι η γλώσσα που δίνει στο ακρόαμα δικαίωμα,δείκνυμι είναι αυτό).Η λέξη σαν μέρος του κόσμου,και σαν μαγνάδι του,το διάφανο αραχοΰφαντο δεν καλύπτει τη γύμνια,την αποκαλύπτει.Η λέξη σύρει το πράγμα μαζί της αφού το έχει συναντήσει εκεί που κρύβεται όπως το έσω βλέμμα.

τρυφερή είναι η λύπη

Το έσω ούς

ακούει τη σιωπή του είναι

το είναι με μιλά

σχίζει τ αυτιά

βλέπεις

*

μιλούσε η γούρνα το νερό

*

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ.(θλιβή)

the-last-supper

*πρόσεχε τις νύχτες που το φεγγάρι γίνεται δρεπάνι
και στάζουν αίμα τα σύννεφα*

Το ποίημα κατέβαινε με ασανσέρ
στην κόλαση
ο θάνατος ήρθε από μέσα

με έκανε κτήμα του η σιωπή:
-εικόνα που ποιητικά ανταποκρίνεται
στο θελημό απόσβεσης
ως βηματισμός της κάθε μέρας

Τα λόγια που είπα τυλίγονται γύρω μου
όπως ακτίνες στο σβώλο του ήλιου
η ποίησή μου με περιέχει γίνομαι περιέχον της.

Ο στίχος ερχόταν απ’το θάνατο
στίχος απόσταγμα παραφοράς
δόσιμο και αφοσίωση ,έτσι εργάζεται
το πνεύμα δόλος της ιστορίας
μας φθάνει πλησίστιος

κι αν έρχεται κάτι από ψηλά
από τα χαλάσματα έρχεται
λεηλασία και λάφυρο
από δυνάμεις υπερβατικές

Δεν είναι ζήτημα ακαδημαϊσμού στη γλώσσα αλλά ζήτημα λόγου,
χρεία μιας χώρας για να διατηρήσει την ψυχή της,την πνευματική της φυσιογνωμία Η λογοτεχνία είναι τα κατάστιχα του ψυχισμού της,
χωρίς αυτή δεν υφίστατια στο χάρτη των εθνών.Ισχύει για κάθε μικρό έθνος
*
Με το μάταιο δουλειές

Μετανάσταση, διάλεξε ένα υπόδειγμα ώστε δεν μπορεί να γίνει παράδειγμα παρά για τα ομοιότυπά του,

κατεδύθη με χιτώνα ερέβους
περιβολή συνήθης εκείνων που
η βολίδα τους
καταμέτρησε τα αβυσσώδη
Τους τράβηξε το ελάχιστο βάρος
φτερό στον άνεμο αυτό
Δεν ήταν μόνο οι πόλεμοι του αιώνα,
τινάχτηκε το καπάκι του ουρανού
σείστηκαν μαζί καταπακτές της γης
ανατινάχτηκαν οι μορφές οι ρυθμοί
Οι αναθυμιάσεις των χασμάτων
τύλιξαν μυαλά ψυχή κόσμο.Τάραχος.Τ’ ανθρώπου
ο πυρήνας υπερχείλισε ,
δαιμόνοι έστησαν χορό,ο χρόνος
κατά θραύσματα μυεί τα μάτια,

αιμάσσει,ματώνει ατομική σχάση,
το εγώ έχει διαρραγεί
θυμιάζομαι από αναθυμιάσεις
καταιγίδων.Με την απουσία του
γίνεται ιερότερος δεν αποσύρεται σβήνει
μέσα σε εισπνοές γκαζιού
συναντά την ομόπαθη ομότεχνη

Γυρίζει κανείς στη Σαλονίκη πάλι;
ποιό τρένο ποιά μάτια ποιό φως
Στη Βασιλίσσης Όλγας δεν νυχτώνει
και το μυαλό γεμάτο μαραφέτια
*
Η αυθεντική ποίηση είναι απόφαση συντέλειας μέτρηση του τέλους των πολιτισμών.Μιλά το αποσυρμένο
βάθος της εσωτερικότητας.

Βηματίζει τα κοκάλινα σκαλιά
της αγκαθωτής σκάλας
φυσώντας αυλό από οστό κέρβερου
γράφει με ματωμένο φτεροκόκαλο νυχτερίδας,
όργανο εωσφορικό
κάνει το αίμα του φως
Άνοιγμα της αβύσσου δίδει,στίχος πρεβεζάνικος
«Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα»
Άνοιγμα αβύσσου προς τα ενδότερα ζωής στο
μη περαιτέρω
Γεννήθηκα για ν’ απορώ,,το ρίξιμο στη ζωή
αυτή τη διαρκή πτώση στα βάραθρα
πτωτική μας συνθήκη.Σκέτη ελευθερία!
Σύξυλος και Σίσυφος.
Η απορία δεν είναι προς το υπάρχειν
αλλά προς τ’ αδιόδευτο μή υπάρχειν
η παράδοση προς το βαρυτικό πεδίο της ανυπαρξίας

κι αυτή την κατωφερική οδό τη βαδίζει με μολυβένια
καρδιά και καρβουνιασμένη υπόσταση
με πρόσωπο πίσσα από τα φυσήματα του ερέβους
συντελεσμένος της σκοτίας.Το μηδέν
τον κατέλαβε πλήρως ως μετάληψη ,μαύρη όστια
κενώσεως.
*
(Προφήτης του μηδενός είναι αυτός που δίνει τα πάντα για το τίποτε)
*
δεκάρας νιότης

Αυτός ο άνθρωπος ήταν εκκρεμής
τον μέτραγε χρόνος λεπτοδείχτης
έσπαγε τις πλάκες των ρολογιών
δενότανε ώρες και μέρες του
στρεφόταν πάνω του ο χρόνος με σκοτάδια
Ζώνες κενού τον έτεμναν
γρανάζια σιωπής αγγέλανε τις λέξεις του
φτιαγμένη ήταν η πνοή του στα μαύρα πετρολαδωμένα έλη

Μέσα στη μαρτυρία του δρούσε κάθε μαρτυρία κολασμένου «ποιητή» που είχε υπάρξει σ’ αυτή τη ζήση.Μ’ αυτούς είχε φωνή κι αυτών το καυτό σκοτάδι τον έγδερνε σαν άγριος καπιταλισμός απ’ το υπερπέραν
χασάπης ατζαμής του μηδενός η έμφαση

______
Ό,τι πλησιάζει το μηδέν το καίει,όποιος το πλησιάζει καίγεται.
Όμως και πάλι πρέπει να πούμε ότι όποιος κατισχύει του μηδενός,όποιος το διασχίζει είναι και ο πιο τολμηρός για τη ζωή. Γιατί η ενέργεια του μηδενός τα γυρίζει όλα από το θάνατο στη ζωή.-

Στην κάθοδο προς το μηδέν ,την ιδιότυπη αυτή κόλαση ο ποιητής παραδίνεται σε ξένα χέρια, στα μαρτύρια και πληρώνει ως μάρτυρας του πνεύματος.

.Αφού εδώ,σ ‘αυτόν τον πλανήτη κορυφώνεται η δημιουργία,κι ας θεωρηθεί στην έσχατη περίπτωση συντελεστής της το άμορφο μια δύναμις, μια οιωνεί θέληση, αλλά μ’ αυτήν κορυφή θα βαλθούμε να εκτιμήσουμε κι όλα τ’ άλλα της δημιουργικής αυτής δύναμης της τρομερής.Σίγουρα μας διαφεύγει η φύση αυτής της θέλησης, γι αυτό οι μέγιστοι των διανοητών έθεσαν το summum bonum επέκεινα της ουσίας.Η ομορφιά είναι τρομερή και δεν χρειάζεται να πάμε σε κάποιο μακρινό Nebula,μάτι της μεγάλης γάτας ,για να το δούμε,να το μάθουμε,μια βόλτα στο πιο κοντινό νεκροταφείο ,όπως όλα τα θαμμένα,έχει το τρομερό αρχή και τέλος,Το τρομερό βοά στις ερήμους του Τίποτε,ή το πιό πιθανό ,ανοίγεις ένα βιβλίο ,η στάχτη σκορπά των αιώνων από τις σελίδες του,και προβάλλει το θαύμα. Εκεί έχει καταφύγει όλο το μυστήριο του υπάρχειν. Το ξεψαχνίζεις.Και επανέρχεται το βλέμμα στο ζών.

Η λέξη και το πράγμα δεν κόπτονται, υπερβατό το Είναι επιστρέφει,κάτω από τα ανοίγματα απόκρυφων στίχων, λάμπει στο κενό.Αυτή τη φορά το ποίημα έκανε διάνα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 

Λεγεώνες

ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕΤΡΗΘΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΕΣ ΛΕΓΕΩΝΕΣ;

Σύμφωνα με τον Σλάιερμάχερ το «νόημα» δεν είναι τίποτε άλλο παρά «η άμεση αυτοδιαύγαση του πράττειν»…Έτσι ο συγγραφέας ενός κειμένου «εργάζεται» κατά τον Σλ/χερ χρησιμοποιώντας την γλώσσα ταυτόχρονα ως μέσο και ως σκοπό,διότι ενώ χρησιμοποιεί το διαθέσιμο γλωσσικό υλικό διαπλάθει νέα γλώσσα και ανοίγει έτσι νέες σημασιολογικές δυνατότητες.

Η λογοτεχνία είναι πάντα σε κρίση ,αυτό της δίνει προτεραιότητα.Γνωρίζει ότι δεν υπάρχει τελευταία λέξη και μονοσήμαντο νόημα,δε δουλεύει με έννοιες και λέει ετούτο.Στην υποτιθέμενη κρίση του μυθιστορήματος την εικόνα αναπτύσσει το Μυθιστόρημα της κρίσηςΓια να εισχωρήσουμε στο Κατανοείν.Το διανοίγουμε αποσυναρμολογώντας τα κλειστά συστήματα.

«τη ρήγαινα Λινόρα που κρατούσε απ’ τη μεγάλη τη γενιά των Kαταλάνων· κι είναι ανελέημονες οι Kαταλάνοι κι αν τύχαινε κι ο ρήγας εκδικιούνταν τίποτε δε θα το ‘χαν ν’ αρματώσουν και να ‘ρθούνε και να τους ξολοθρέψουν αυτούς και το βιο τους. Eίχαν ευθύνες, τρομερές ευθύνες· από τη γνώμη τους κρέμουνταν το ρηγάτο.απ’ τη μεγάλη τη γενιά των Kαταλάνων· κι είναι ανελέημονες οι Kαταλάνοι»Γ.Σ.

Δείξε μας από ποιό ποίημα του Καβάφη προκύπτει ότι αυτό εδώ,είναι καβαφισμός

(Η ζωή είναι σύντομη μεταφορά στο απέραντο αδιόδευτο του θανάτου πρέπει με αυτό το λίγο να τον παραβγεί).——————————

«Είναι φρικτότατοι εχθροί οι Pωμαίοι.Μπορούμε να τα βγάλουμε μ’ αυτούς,οι Καππαδόκες; Γένεται ποτέ;Είναι να μετρηθούμε τώρα με τες λεγεώνες;» Κ Π.Κ.

είδες που η φιλολογία δεν πρέπει να βιάζεται,γιατί παραβιάζεται το πρωτόκολλο.Είδες που είναι καβαφισμός .

# Με το λέγε λεγε νομίσαμε ότι φτιάχνουμε κι εμείς λεγεώνες!

«αλλ’ είς γυμνός άνθρωπος άνευ χιτώνος και χρημάτων ουκ έχει φόβον από χιλίων ληστών»-Γαβριήλ Καλλωνάς,1583